கற்பனை உங்கள் யதார்த்தத்தை எவ்வாறு வடிவமைக்கிறது

உங்க சமையலறையில எலுமிச்சை இருக்கா? இந்தப் பத்திரிகைய கொஞ்சம் கீழே வைச்சுட்டு, அந்தப் பழத்தை ரெண்டு பகுதியா வெட்டி, கொஞ்சம் சாற்றை வாயில பிழிஞ்சுக்கோங்க. உங்க ரியாக்ஷன் எப்படி இருக்குன்னு பாரு.

உங்களிடம் எலுமிச்சை இல்லையா? இந்த சிறிய சிந்தனைப் பரிசோதனையை முயற்சிக்கவும்: உங்களிடம் ஒன்று இருப்பதாக கற்பனை செய்து பாருங்கள். பிரகாசமான மஞ்சள் தோலை வெட்டுவதையும், உள்ளே இருக்கும் ஒளிஊடுருவக்கூடிய பழத்தை வெளிப்படுத்துவதையும் கற்பனை செய்து பாருங்கள். அதைப் பிடித்து, பிழிந்து, உங்கள் நாக்கில் புளிப்புச் சாறு தெறிக்க விடுவதையும் பாருங்கள். உங்கள் மனக்கண்ணில் அல்ல, ஆனால் "உண்மையான வாழ்க்கையில்" நீங்கள் வாந்தி எடுத்து உமிழ்நீரை சுரப்பதை உணர முடிகிறதா?

மேற்கத்திய சிந்தனையாளர்கள் யதார்த்தத்திற்கும் - நாம் "உண்மையில்" அனுபவிக்கும் - கற்பனைக்கும் இடையே ஒரு கோட்டை வரைய முனைகிறார்கள், இது ஒரு அற்பமான, கனவு போன்ற திசைதிருப்பலாகக் கருதப்படுகிறது. இருப்பினும், ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக, ஆன்மீக சிந்தனையாளர்களும் கலைஞர்களும் மிகவும் தீவிரமாக கற்பனை செய்து, அந்தக் கோட்டின் உறுதியை சவால் செய்துள்ளனர். மேலும் நரம்பியல் அறிவியலில், குறிப்பாக மூளை ஸ்கேனிங் துறையில், சமீபத்திய ஆச்சரியமான முன்னேற்றங்கள், நமது கற்பனையும் யதார்த்த உணர்வும் நெருக்கமாகப் பின்னிப் பிணைந்துள்ளன என்ற அவர்களின் நம்பிக்கைக்கு ஆதரவைச் சேர்த்துள்ளன.

சில வழிகளில் இது வெளிப்படையானது. 1928 ஆம் ஆண்டில், சமூகவியலாளர்கள் WI தாமஸ் மற்றும் DS தாமஸ் ஆகியோர் தாமஸ் தேற்றம் என்று அறியப்பட்டதைக் கருத்தில் கொண்டனர், இது கூறுகிறது, "மனிதர்கள் சூழ்நிலைகளை உண்மையானவை என்று வரையறுத்தால், அவை அவற்றின் விளைவுகளில் உண்மையானவை." எனது கல்லூரி சமூகவியல் பேராசிரியர் இதை இவ்வாறு கூறினார்: சிறிய பச்சை பூதங்கள் காடுகளில் ஒளிந்து கொண்டிருப்பதாக நாம் நம்பினால், அவற்றைத் தவிர்க்க நாம் நமது பாதையை மாற்றினால், நமது கற்பனை நமது அனுபவத்தைப் பாதித்துள்ளது.

அது ஒரு தீவிரமான உதாரணமாகத் தோன்றலாம், ஆனால் நமது முடிவெடுப்பதில் கற்பனை மிகவும் உண்மையான பங்கை வகிக்கிறது. கடந்த இரண்டு அமெரிக்க ஜனாதிபதித் தேர்தல்களைப் பாருங்கள், அதில் ஒரு பெரிய பகுதி வாக்காளர்கள் பராக் ஒபாமாவை ஒரு தீவிர சோசலிஸ்டாகக் கருதினர், மற்றொரு பகுதியினர் அவரை ஒரு மிதமான துறவியாகக் கருதினர். இரண்டு கருத்துக்களும் கட்டுக்கதைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டவை, ஆனால் அவை மக்கள் வாக்களித்த விதத்தில் நிஜ வாழ்க்கை விளைவைக் கொண்டிருந்தன.

அரசியல் இனங்கள் மட்டுமே நம் அன்றாட வாழ்வில் பூதங்களை முன்னிறுத்தும் ஒரே களம் அல்ல. பெரும்பாலும் மனிதகுலம் மூடநம்பிக்கைகள், ஒரே மாதிரியான கருத்துக்கள் மற்றும் பழங்குடி தப்பெண்ணங்களால் ஆளப்படுகிறது - இதன் விளைவாக மிகவும் உண்மையான துன்பம், வன்முறை மற்றும் போர் ஏற்படுகிறது. மனிதர்கள் விண்வெளியில் முதல் பயணத்தை மேற்கொண்டபோது, ​​நாடுகளுக்கு இடையே வேரூன்றியதாகக் கூறப்படும் பிளவுகள் ஒரு வரைபடத்தில் வெறும் கற்பனைக் கோடுகள் என்பதைக் கண்டபோது இந்த விரோதங்களின் முட்டாள்தனம் குறிப்பாகத் தெளிவாகியது. அப்பல்லோ 8 பயணத்தின் தளபதியான ஃபிராங்க் போர்மன் கூறியது போல், "நீங்கள் இறுதியாக பூமியைத் திரும்பிப் பார்க்கும்போது சந்திரனில் ஏறும்போது, ​​அந்த வேறுபாடுகள் மற்றும் தேசியவாத பண்புகள் அனைத்தும் நன்றாகக் கலக்கப் போகின்றன, மேலும் இது உண்மையில் ஒரே உலகம் என்ற கருத்தை நீங்கள் பெறப் போகிறீர்கள், மேலும் ஒழுக்கமான மனிதர்களைப் போல நாம் ஏன் ஒன்றாக வாழக் கற்றுக்கொள்ள முடியாது?"

கற்பனையில் உங்கள் மூளை
நம் மனம் நம்முடன் ஓடிப்போய், சந்தேகம் அல்லது பயத்தின் மூலம் செயல்பட வழிவகுக்கும், ஆனால் நம் வாழ்க்கையை மாற்றுவதற்கான ஒரு கருவியாக நம் கற்பனையையும் பயன்படுத்தலாம் - நரம்பியல் அறிவியலின் முன்னேற்றங்கள் மூலம் நாம் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கியுள்ள ஒரு செயல்முறை.

பல நூற்றாண்டுகளாக, மூளையின் இரண்டு தனித்தனி பகுதிகளை நாம் கற்பனை செய்து வருகிறோம்: ஒன்று நமது புலன்களால் சேகரிக்கப்பட்ட ஆதாரங்களை செயலாக்குவது, மற்றொன்று பளபளப்பான பகற்கனவுகளாக சுழல்வது. செயல்பாட்டு காந்த அதிர்வு இமேஜிங், இந்த இரண்டு செயல்பாடுகளும் அவை தோன்றும் அளவுக்கு வேறுபட்டவை அல்ல என்பதைப் புரிந்துகொள்ள எங்களுக்கு உதவியுள்ளது.

சான் டியாகோவில் உள்ள கலிபோர்னியா பல்கலைக்கழகத்தின் மூளை மற்றும் அறிவாற்றல் மையத்தின் இயக்குனர் வி.எஸ். ராமச்சந்திரன் போன்ற ஆராய்ச்சியாளர்கள், fMRI ஸ்கேன்களைப் பயன்படுத்தி, நாம் ஒரு செயலைச் செய்தாலும் சரி அல்லது வேறு யாராவது செய்வதைப் பார்த்தாலும் சரி, மூளையில் உள்ள அதே செல்கள் ஒளிர்கின்றன என்பதைக் கண்டறிந்துள்ளனர் - இது நம்மில் சிலர் அதிரடித் திரைப்படங்களை மிகவும் உற்சாகமாகக் கருதுவதற்குக் காரணமாக இருக்கலாம். ஆனால் இந்த "கண்ணாடி நியூரான்கள்" நாம் பார்க்கும் விஷயங்களால் மட்டுமே செயல்படுத்தப்படுவதில்லை. நாம் செயலைச் செய்வதை கற்பனை செய்யும்போதும் விளைவு ஏற்படுகிறது.

ஒரு நாவலாசிரியராகவும் எழுத்து ஆசிரியராகவும், என் மாணவர்களுக்கு துடிப்பான எழுத்து மூளையை ஒளிரச் செய்கிறது என்று நான் நீண்ட காலமாகச் சொல்லி வருகிறேன். சமீபத்தில், இது வெறும் உருவகம் அல்ல என்பதை அறிந்து நான் உற்சாகமாக இருந்தேன். "உங்கள் மூளை புனைகதை" என்ற தலைப்பில் நியூயார்க் டைம்ஸ் கட்டுரையில், அறிவியல் எழுத்தாளர் அன்னி மர்பி பால், புலன் தூண்டுதல்கள் அல்லது உடல் செயல்களைப் பற்றி வாசிப்பது நிஜ வாழ்க்கை அனுபவங்களைச் செயலாக்கும் அதே மூளைப் பகுதிகளைச் செயல்படுத்துகிறது என்பதைக் காட்டும் fMRI ஆய்வுகளை ஆய்வு செய்தார்.

இந்தக் கட்டுரையின் தொடக்கத்தில் நீங்கள் அந்த எலுமிச்சையைப் பற்றிப் படித்தபோது, ​​நீங்கள் உண்மையில் சாற்றை ருசித்திருந்தால் இயக்கப்பட்டிருக்கும் அதே பகுதியை நீங்கள் செயல்படுத்திக் கொண்டிருந்தீர்கள். இன்னும் நிறைய இருக்கிறது. "மூளை வாசனைகள், அமைப்பு மற்றும் இயக்கங்களின் சித்தரிப்புகளுக்கு அவை உண்மையானவை போல எதிர்வினையாற்றுவது போலவே, கற்பனைக் கதாபாத்திரங்களுக்கிடையேயான தொடர்புகளையும் அது நிஜ வாழ்க்கை சமூக சந்திப்புகளைப் போலவே கருதுகிறது என்பதற்கு ஆதாரம் உள்ளது" என்று பால் தொடர்கிறார்.

புத்தகப் பிரியர்களுக்கு மட்டுமல்ல, அமைதியான ஒரு கிரகத்தை எதிர்பார்ப்பவர்களுக்கும் இது ஒரு ஆழமான முக்கியத்துவத்தைக் கொண்டுள்ளது. "அடிக்கடி புனைகதைகளைப் படிக்கும் நபர்கள் மற்றவர்களைப் புரிந்துகொள்ளவும், அவர்களுடன் பச்சாதாபம் கொள்ளவும், அவர்களின் பார்வையில் இருந்து உலகைப் பார்க்கவும் முடியும்" என்று காட்டும் இரண்டு கனடிய உளவியலாளர்களின் ஆய்வுகளை பால் மேற்கோள் காட்டுகிறார்.

அதற்காக புனைகதை எழுத்தாளர்கள் தங்கள் படைப்புகளை ஒரு அபத்தமான திட்டமாக உருவாக்கி, கதாபாத்திரங்களை நேர்மறையான முன்மாதிரிகளாகக் காட்ட வேண்டும் என்று அர்த்தமல்ல. உண்மையில், அலங்காரமான, கடினமான அல்லது முற்றிலும் விரும்பத்தகாத கதாபாத்திரங்களை உருவாக்கும் எழுத்தாளர்களால் நான் அடிக்கடி ஆர்வமாக உள்ளேன் - ஒரு நல்ல எழுத்தாளர், நம்மிடமிருந்து தீவிரமாக வேறுபட்ட மக்களைப் புரிந்துகொண்டு அவர்களைப் பற்றி அக்கறை கொள்ளவும், மேலோட்டமான வேறுபாடுகளுக்கு அடியில் நம்மை ஒன்றிணைக்கக்கூடிய பொதுவான உணர்வுகள் மற்றும் எண்ணங்களை ஆராயவும் நமக்கு உதவ முடியும்.

இது ஒரு கேள்வியை எழுப்புகிறது: மனிதகுலத்தின் போரிடும் பிரிவுகள் ஒருவருக்கொருவர் அனுபவத்தின் அடிப்படையில் கதைகளை எழுத வேண்டியிருந்தால், அது போரை நடத்துவதற்கான மனிதகுலத்தின் விருப்பத்தை எவ்வாறு பாதிக்கும்?

மாலிபிள் மைண்ட்ஸ்
கற்பனை நமக்கு வளமான வாழ்க்கை போன்ற அனுபவங்களை வழங்க முடியும், மேலும் பச்சாதாபம் மற்றும் இரக்கத்தை வளர்த்துக் கொள்ள ஒரு சக்திவாய்ந்த வாய்ப்பை நமக்கு அளிக்க முடியும். ஆனால் அது இன்னும் அதிகமாகச் செய்ய முடியும்: அது உண்மையில் நம் மூளைகளை மறுவடிவமைத்து மீண்டும் பயிற்சி அளிக்க முடியும்.
பல காலமாக, நமது நரம்பியல் வலையமைப்புகள் குழந்தைப் பருவத்திலேயே உறுதியாக அமைக்கப்பட்டு வரையறுக்கப்படுகின்றன என்று விஞ்ஞானிகள் நம்புகின்றனர், ஆனால் எஃப்எம்ஆர்ஐ ஸ்கேனிங் இப்போது நெகிழ்வுத்தன்மையை வெளிப்படுத்துகிறது: வயதுவந்தோரின் மூளை வியக்கத்தக்க வகையில் இணக்கமானது. உதாரணமாக, நாம் நடுத்தர வயதில் குருடாகிவிட்டால், பார்வையைச் செயலாக்குவதற்கான நமது சில நியூரான்கள் ஒலியைக் கையாள்வதற்கு மாறக்கூடும்.

கவனம் செலுத்தும் மனப் பயிற்சி மூளையை மாற்றும் என்ற கண்டுபிடிப்பு மிகவும் உற்சாகமானது. உதாரணமாக, திபெத்தின் மிகவும் முன்னேறிய லாமாக்கள் சிலரின் ஸ்கேன்கள், பல வருட தியானத்தின் மூலம், கவனம், உணர்ச்சி சமநிலை மற்றும் இரக்கம் போன்ற முக்கியமான வாழ்க்கைத் திறன்களைக் கையாளும் மூளை மையங்களை வலுப்படுத்தியதைக் கண்டறிந்தன.

பல தியானப் பயிற்சிகள் மனதை மீண்டும் பயிற்றுவிக்க கற்பனையின் சக்தியை நேரடியாகப் பயன்படுத்துகின்றன. பலருக்கு, சமஸ்கிருத வார்த்தையான தந்திரம் காட்டுத்தனமான காமத்தின் உருவங்களை உருவாக்கக்கூடும், ஆனால் ஒரு தாந்த்ரீக பயிற்சியாளர், தெய்வீக இருப்பின் பொறுமை அல்லது கருணை போன்ற நேர்மறையான பண்புகளில் பங்கு கொள்ளும் தனது சொந்த திறனை வலுப்படுத்த ஒரு குறிப்பிட்ட தெய்வத்தைக் காட்சிப்படுத்துவதில் அதிக அக்கறை காட்டலாம்.

நிச்சயமாக, தியானம் தெய்வங்களை மையமாகக் கொண்டிருக்க வேண்டியதில்லை. புத்த மதத்தைப் பற்றிய எனது அறிமுகம் ஒரு எளிய மனப் பயிற்சியுடன் தொடங்கியது.

எட்டு வருடங்களுக்கு முன்பு நான் வேதனையான விவாகரத்தை அனுபவித்துக்கொண்டிருந்தபோது, ​​கோபத்தை கையாள்வது பற்றிய ஒரு புத்த மத சொற்பொழிவை நான் தற்செயலாகக் கேட்டேன். "நீங்கள் ஒரு பூங்கா பெஞ்சில் அமர்ந்திருப்பதாக வைத்துக்கொள்வோம்," என்று ஆசிரியர் கூறினார். "இப்போது ஒருவர் உங்கள் அருகில் அமர்ந்து, உங்களுக்கு எரிச்சலூட்டும் ஒன்றைச் செய்கிறார்கள், அதாவது கம்மைப் பற்றுவது அல்லது ஹெட்ஃபோன்களில் இசையுடன் சேர்ந்து பாடுவது போன்றவை."

நம்முடைய முதல் எதிர்வினை, அந்த நபரை ஒரு வெளிப்புறப் பிரச்சினையாகப் பார்த்து, நம்மை கோபப்படுத்தியதற்காகவோ அல்லது மனச்சோர்வடையச் செய்ததற்காகவோ அவர்களைக் குறை கூறுவதாகும். அதற்குப் பதிலாக, ஆசிரியர் எங்கள் சிந்தனையை மாற்றச் சொன்னார். "நீங்கள் இன்னும் சகிப்புத்தன்மையுடன் இருக்க விரும்புகிறீர்கள் என்று கற்பனை செய்து பாருங்கள். பிறகு, "இது மிகவும் நல்லது: அதைச் சரிசெய்ய எனக்கு உதவ ஒருவர் வந்திருக்கிறார்!" என்று நீங்கள் கூறலாம்.

பௌத்த எழுத்தாளர் பெமா சோட்ரான் தனது "தி பிளேசஸ் தட் ஸ்கேர் அஸ்" என்ற புத்தகத்தில் வாதிடுவது போல், "கருணையற்ற அண்டை வீட்டார் இல்லாமல், பொறுமையைக் கடைப்பிடிக்க நமக்கு எங்கே வாய்ப்பு கிடைக்கும்? அலுவலக மிரட்டல் இல்லாமல், கோபத்தின் ஆற்றலை இவ்வளவு நெருக்கமாக அறிந்துகொள்ளும் வாய்ப்பு நமக்கு எப்படிக் கிடைக்கும், அது அதன் அழிவு சக்தியை இழக்கிறது?"

சூழ்நிலைகளை வேறு கோணத்தில் புரிந்துகொள்ள என் கற்பனையைப் பயன்படுத்த முடிந்தால், எல்லா வகையான "பிரச்சினைகளையும்" ஆக்கபூர்வமான சவால்களாக மாற்ற முடியும் - மேலும் என் வாழ்க்கை அனுபவத்தை தீவிரமாக மாற்ற முடியும் என்பதை இந்த ஆசிரியர்கள் எனக்குக் காட்டினர்.

என்ன உண்மை?
புத்த மத நடைமுறைக்கு மையமாக இருப்பது ஒருமுகப்படுத்தப்பட்ட கற்பனையின் உருமாற்ற சக்தி, ஆனால் புத்தர் அங்கு ஓய்வெடுப்பதில் திருப்தி அடையவில்லை. வாழ்க்கையின் பிற்பகுதியில், அவர் தனது பல சீடர்களை ஒரு வலுவான, அந்நியமான கருத்துடன் குழப்பினார்.

என்னுடைய முதல் புத்த மத சொற்பொழிவின் ஆசிரியர் அதை எளிமையாக அறிமுகப்படுத்தினார். அவர் ஒரு புத்தகத்தை உயர்த்தி, "உங்களில் எத்தனை பேர் இது உங்கள் மனதில் இருந்து சுயாதீனமாக இருப்பதாக நினைக்கிறீர்கள்?" என்று கேட்டார். மற்றவர்களைப் போலவே, நானும் கையை உயர்த்தினேன். "அது இருப்பதை நீங்கள் எப்படி அறிவீர்கள்?" என்று அவர் அழுத்தினார். பதில்கள் திரும்பி வந்தன. "என்னால் அதைப் பார்க்க முடியும்"; "என்னால் அதை உணர முடியும்"; "என்னால் அதை ருசிக்கவோ கேட்கவோ முடியும்."

சிறிது விவாதத்திற்குப் பிறகு, புத்தகம் எங்கிருந்து வருகிறது என்பதை நாங்கள் அறிந்த ஒரே வழி, நம் புலன்கள் வழியாக உள்ளே வருவதை விளக்குவதன் மூலம்தான் என்பதை உணர்ந்தோம். நம் வாழ்வில் உள்ள அனைத்திற்கும் இது உண்மை என்று ஆசிரியர் சுட்டிக்காட்டினார்: பொருள்கள், நம் நண்பர்கள் மற்றும் குடும்பங்கள், பள்ளியில் நாம் கற்றுக்கொண்டவை, எல்லாம். இறுதியில், பௌத்தர்கள் வாதிடுகிறார்கள், புறநிலை யதார்த்தம் என்று எதுவும் இல்லை.

இங்கு கூறப்படும் கருத்து, எதுவும் இல்லை என்பது அல்ல, மாறாக எந்தப் பொருளுக்கும் ஒரு பிரிக்கப்பட்ட, நிலையான அடையாளம் இல்லை என்பதுதான். நிகழ்வுகள் "அவற்றின் சொந்த உரிமையில் இல்லை," என்று தலாய் லாமா கூறுகிறார், "ஆனால் அவற்றை கருத்தியல் செய்யும் உணர்வு உட்பட பல காரணிகளைச் சார்ந்து இருப்பு மட்டுமே உள்ளது." நான் ஒரு "புத்தகத்தை" பார்க்கும் இடத்தில், ஒரு மழைக்காடு பழங்குடியினர் "அழுத்தப்பட்ட இலைகளால் ஆன விசித்திரமான பொருளை" மட்டுமே பார்க்கக்கூடும்.

நமது வாழ்க்கை அனுபவம் முழுவதும் நம் மனதில் வடிகட்டப்படுகிறது, மேலும் நாம் தொடர்ந்து நமது சொந்த அர்த்த உணர்வை மக்கள் மீதும், பொருட்களின் மீதும் செலுத்துகிறோம். புத்தர் கூறியது போல், "நமது எண்ணங்களால் நாம் உலகைப் படைக்கிறோம்."

சுருக்கமாகச் சொன்னால், நமது கற்பனை யதார்த்தத்திற்கு மாற்றாக இல்லை.

நமது கற்பனையே நமது யதார்த்தம்.