We Hebben Al Alles Wat We Nodig Hebben

Bij Shikshantar proberen we de verschuiving te ondersteunen van een op geld gebaseerde, geglobaliseerde cultuur naar een meer kleinschalige, op relaties gerichte cultuur.

Mijn grootmoeder ging nooit naar school, ze kon nooit lezen of schrijven, en ze was zo'n wijze en briljante vrouw. Ze was ongelooflijk creatief, kon ter plekke liedjes, dansjes en spelletjes bedenken. Ze had een enorme kennis van kruidenremedies en geneeswijzen, en ze was de meest milieubewuste persoon die ik ken. Niets ging ooit verloren; ze maakte altijd iets van alles. Voor haar was alles met elkaar verbonden en was al het leven belangrijk, van de mieren tot de honden, de koeien en de mensen. Door haar begon ik te vragen naar en te zoeken naar meer van dat soort gefundeerde kennis.

Mijn activisme is altijd gedefinieerd door wat haalbaar is, niet door waar we tegen vechten. Wat zijn de positieve dingen die we in de wereld kunnen creëren, en hoe worden die op dit moment gecreëerd? Ik ben geïnteresseerd in het ondersteunen van mensen waar hun passie nu ligt, en probeer hun passies te ontdekken door middel van luisteren en dialoog. Er zijn duizend ingangen om dit systeem uit te dagen en alternatieve mogelijkheden te creëren.

Shikshantar betekent 'het transformeren van de manier waarop we leven en leren'. Het moedigt individuen en gemeenschappen aan om de controle over hun eigen leerprocessen terug te winnen en daarmee hun hoofd, handen en hart terug te winnen. Shikshantars filosofie komt voort uit het Gandhiaanse principe van Swaraj, dat verwijst naar zelfbestuur en de uitstraling van het zelf. Het gaat om zelfrealisatie en bijdrage van het individu en de gemeenschap.

Shikshantar ondersteunt lokalisatie om economie, ecologie en onderwijs terug naar huis te brengen. Het uitgangspunt is dat we allemaal al beschikken over de dingen die we nodig hebben om bij te dragen aan het welzijn van onze plek, of het nu gaat om financiële middelen, materiële middelen, onze tijd, onze energie of ons huis. Wanneer we deze als gemeenschap delen, kan het ons allemaal dienen en ondersteunen. Geloof het of niet, maar ik weet het zeker: we hebben alles wat we nodig hebben al.

We ondersteunen ook mensen die mogelijkheden willen verkennen om te leren buiten het monopolie van scholen en hogescholen. Overal in onze gemeenschappen zijn er hulpbronnen te vinden. Deze bestaan ​​uit ambachtslieden en kunstenaars, boeren en zakenmensen, huisvrouwen en spirituele gidsen. Ieder van hen brengt wijsheid, creativiteit, nieuwsgierigheid, verbeeldingskracht, vaardigheden, visie en ervaring met zich mee, die van generatie op generatie kunnen worden gedeeld.

Shikshantar beschouwt de hele stad Udaipur [Rajasthan] bijvoorbeeld als een 'lerende stad'. Kinderen, jongeren, volwassenen en ouderen nemen deel aan uitwisselingen, gemeenschapsdialogen, afleerworkshops, lokale media, enzovoort. Ze dagen het dominante model van stedelijk leven – met zijn consumptie, afval, vervreemding en vervuiling – uit en proberen anders te leven.

Ik werk veel met gezinnen aan het creëren van verschillende leerplekken in hun buurt, zoals workshops en festivals. We doen van alles: theaterworkshops, dansworkshops, muziek, coöperatieve spellen. We maken veel knutselwerkjes met afvalmaterialen zoals kokosnootschalen, rubberen binnenbanden, weggegooid papier en lapjes stof. En we houden ons bezig met natuurlijk en ecologisch stadsleven: daktuinieren, regenwateropvang, koken op zonne-energie, fietsen mengen. Kunstenaars, boeren, genezers en koks bieden hun vaardigheden aan op openbare plekken en tijdens bijeenkomsten.

En we proberen een verschil te maken. Zo hebben verschillende mensen zich verenigd om het gebruik van plastic tasjes op plekken zoals groentemarkten en in winkels te stoppen. We hebben ook verschillende hotels bezocht en een enquête gehouden over de 'groene bladeren' om milieuvriendelijker en cultureel passender toerisme in de stad te ondersteunen.

Een ander belangrijk onderdeel van mijn werk met Shikshantar is de ondersteuning van een Walkout-Walkon Network. "Walkout" is een uitdaging voor "drop-outs". Het legt de moed en menselijkheid vast van mensen die een systeem hebben verlaten dat hen niet dient en in plaats daarvan andere paden creëren. Deze paden omvatten stages, reizen, dienstverlening en ondernemerschap. Maar het gaat niet alleen om het verlaten van school of universiteit. Het gaat ook om het verlaten van onmenselijke carrières, toxische producten of negatieve relaties, en verdergaan om je waarden af ​​te stemmen op je praktijken. We hebben zelfs een tijdschrift gemaakt dat verschillende walkout-walkon-ervaringen van mensen documenteert, evenals geweldige leermogelijkheden.

Shikshantar is druk bezig met de lancering van een Swaraj Multi-versity, zodat jongeren de universiteit kunnen overslaan en kunnen leren via echte leerlingplaatsen met een groep leeftijdsgenoten. Ze leren praktische vaardigheden, van filmmaken tot koken, composteren en desktop publishing. Het laatste deel van het programma geeft hen de mogelijkheid om hun vaardigheden te gebruiken om een ​​lokaal geworteld en milieubewust bedrijf te starten.

Een deel van de inspiratie voor mijn werk komt voort uit het idee dat het grotere systeem, de bovenbouw, slechts zoveel grip op ons heeft als wij eraan blijven geven. De huidige premier van de Tibetaanse regering in ballingschap zei ooit tegen me dat ik, in plaats van te denken aan het vernietigen van het systeem, zou moeten nadenken over het afzweren ervan. Dat is me bijgebleven. Als we stoppen met proberen het dominante systeem te repareren of te vernietigen – en daarmee bedoel ik gewelddadige, consumptieve en onmenselijke instellingen – en onze aandacht richten op het ontwikkelen van diverse lichtpunten en machtspunten, zouden we onszelf wel eens de wereld kunnen vinden die we willen zien.

Leerplekken en -mogelijkheden zijn overal om ons heen. Het zijn alleen onze eigen oogkleppen die ons blokkeren. Hoe meer we die oogkleppen afzetten en mensen en plekken gaan zien in hun kracht en schoonheid, hoe meer we echt kunnen leren en verbinding kunnen maken. Op die manier kunnen we ook veel schade herstellen die in de loop der jaren is aangericht en die nog steeds wordt aangericht. Hoe meer we elkaar kunnen zien en naar elkaar kunnen luisteren, denk ik, hoe meer hoop er is.