Ekki Venjulegt Hafsverkefni í Fyrsta Bekk

__

Á hverju ári breytir Joan Wright-Albertini, kennari í fyrsta bekk við Park Day-skólann í Oakland í Kaliforníu, kennslustofu sinni í sýndarregnskóg, eyðimörk eða haf – hvaða vistkerfi sem vekur mestan áhuga nemenda hennar. En á undanförnum árum hefur hún einnig bætt við mánaðalöngu námi sínu um búsvæði óvenjulegri og djörfri ívafi sem hefur dýpkað bæði skilning nemenda hennar á tengslum sínum við náttúruna og trú á getu þeirra til að hjálpa til við að vernda hana. Sagan, sem birtist í bók miðstöðvarinnar , Ecoliterate: How Educators Are Cultivating Emotional, Social, and Ecological Intelligence, er sýnd með myndunum hér að neðan.

Í fyrsta bekk í Park Day-skólanum eyddu nemendur í nokkra mánuði í að breyta kennslustofunni sinni í hafssvæði, fullt af skötusel ...

... álfkar, kórallar, marglyttur, leopardháfar og djúpsjávarkafarar (eða að minnsta kosti pappírseftirlíkingar af þeim).

Hver nemandi valdi sér eina sjávardýr til að skoða ítarlega og fræddi bekkjarfélaga sína allt um það.

Þau miðluðu einnig því sem þau lærðu með öllum nemendum í grunnskóla og framhaldsskóla. Síðan kynntu þau fyrir foreldrum sínum á kvöldskemmtun, en að lokum þurfti að draga nokkra mjög ákveðna nemendur varlega burt þegar nálgaðist háttatíma.

Næsti morgunn bar með sér eitthvað mjög óvænt. Herbergið var dimmt og svart efni huldi verurnar sem þau höfðu skapað af ást. „Það hefur orðið olíuleki,“ sagði kennarinn þeirra, Joan Wright-Albertini.

Nemendurnir voru þegar kunnugir olíulekum — en þó að þessi eftirlíking hafi í raun verið búin til með því að teygja út svarta garðpoka, þá fannst þeim þetta persónulegt og þeir vildu vita meira. Eftir að hafa lesið um hvernig fólk þrífur upp eftir olíulekann spurðu nemendurnir: „Hvað getum við gert?“ Einn strákur lagði til að þeir tækju á sig garðyrkjuhanskana sína.

Síðan hófust þau handa við að endurreisa algjörlega það búsvæði sem þau höfðu unnið svo hörðum höndum að því að skapa.

Þegar þau voru búin með verkefnið sitt gengu þau til liðs við kennarann ​​sinn til að ræða það sem þau höfðu lært: hvers vegna það væri mikilvægt að hugsa vel um náttúruna, hvað þau gætu gert til að hjálpa og hvernig reynslan hafði áhrif á þau. „Ég hefði getað grátið,“ segir Wright-Albertini. „En þetta var svo rík lífslexía, svo djúpstæð.“ Hún sá nemendur sína þróast frá því að elska sjávardýrin sem þau höfðu skapað yfir í að elska hafið sjálft, á meðan þau öðluðust þá þekkingu að jafnvel sem sex og sjö ára börn gætu þau skipt sköpum.