Sıradan Birinci Sınıf Okyanus Projeniz Değil

__

Kaliforniya, Oakland'daki Park Day School'da birinci sınıf öğretmeni olan Joan Wright-Albertini, her yıl sınıfını sanal bir yağmur ormanına, çöle veya okyanusa dönüştürüyor; öğrencilerinin en çok ilgisini çeken ekosistem hangisiyse. Ancak son yıllarda, aylarca süren yaşam alanı araştırmasına, öğrencilerinin hem doğayla bağlarını anlamalarını hem de onu koruma yeteneklerine olan inançlarını derinleştiren alışılmadık ve cüretkâr bir yaklaşım da ekledi. Merkezin "Ecoliterate: How Educators Are Cultivating Emotional, Social, and Ecological Intelligence" adlı kitabında yer alan hikaye, aşağıdaki fotoğraflarla anlatılıyor.

Park Day School'daki birinci sınıf öğrencileri, sınıflarını fener balıklarıyla dolu bir okyanus yaşam alanına dönüştürmek için aylar harcadılar...

. . . ahtapotlar, mercanlar, denizanaları, leopar köpekbalıkları ve derin deniz dalgıçları (ya da en azından bunların kağıt kopyaları).

Her öğrenci derinlemesine incelemek üzere bir okyanus yaratığı seçti ve sınıf arkadaşlarına bunu öğretti.

Öğrendiklerini tüm K-8 öğrencileriyle de paylaştılar. Ardından, akşam düzenlenen bir etkinlikte velilerine sunum yaptılar ve ardından, uyku vakti yaklaşırken bazı kararlı öğrenciler nazikçe sürüklenerek okuldan uzaklaştırıldı.

Ertesi sabah hiç beklenmedik bir şey oldu. Oda karanlıktı ve sevgiyle yarattıkları yaratıkların üzerini siyah bir madde kaplamıştı. Öğretmenleri Joan Wright-Albertini, "Bir petrol sızıntısı oldu," dedi.

Öğrenciler petrol sızıntılarına zaten aşinaydı; ancak bu sahte felaket aslında siyah çim torbaları uzatılarak yaratılmış olsa da, kişisel bir his uyandırdı ve daha fazlasını öğrenmek istediler. İnsanların petrol sızıntısından sonra nasıl temizlik yaptığını okuduktan sonra öğrenciler, "Ne yapabiliriz?" diye sordular. Bir çocuk, bahçe eldiveni giymelerini önerdi.

Daha sonra işe koyuldular ve yaratmak için çok çalıştıkları sahte yaşam alanını tamamen restore ettiler.

Çalışmaları bittiğinde, öğrendiklerini tartışmak için öğretmenlerine katıldılar: Doğaya bakmanın neden önemli olduğunu, yardım etmek için neler yapabileceklerini ve bu deneyimin onlara nasıl hissettirdiğini. Wright-Albertini, "Ağlayabilirdim," diyor. "Ama çok zengin, derinden hissedilen bir hayat dersiydi." Nitekim, öğrencilerinin yarattıkları okyanus canlılarını sevmekten okyanusun kendisini sevmeye doğru ilerlediklerini ve altı ve yedi yaşlarında bile bir fark yaratabileceklerini öğrendiklerini gördü.