Geen Gewoon Oceaanproject Voor Groep 1

__

Elk jaar transformeert Joan Wright-Albertini, leerkracht in groep 3 van de Park Day School in Oakland, Californië, haar klaslokaal in een virtueel regenwoud, een woestijn of een oceaan – het ecosysteem dat haar leerlingen het meest interesseert. Maar de afgelopen jaren heeft ze aan de maandenlange studie van habitats ook een ongewone, gedurfde wending toegevoegd die zowel het begrip van haar leerlingen over hun band met de natuur als hun geloof in hun vermogen om die te helpen beschermen, heeft verdiept. Het verhaal, dat is opgenomen in het boek Ecoliterate: How Educators Are Cultivating Emotional, Social, and Ecological Intelligence van het Centrum, wordt geïllustreerd door de onderstaande foto's.

In een eerste klas van de Park Day School hebben leerlingen maandenlang hun klaslokaal omgetoverd tot een oceaanhabitat, vol met zeeduivels.

. . . octopussen, koraal, kwallen, luipaardhaaien en diepzeeduikers (of in ieder geval papieren kopieën daarvan).

Elke student koos één zeedier om uitgebreid te bestuderen en vertelde zijn of haar klasgenoten er alles over.

Ze deelden ook wat ze hadden geleerd met de hele groep leerlingen van groep 1 t/m 8. Vervolgens gaven ze een presentatie aan hun ouders tijdens een avondprogramma, waarna een aantal zeer vastberaden leerlingen voorzichtig moesten worden weggeleid toen het bedtijd werd.

De volgende ochtend bracht iets heel onverwachts. De kamer was donker en een zwarte substantie bedekte de wezens die ze met liefde hadden geschapen. "Er is een olieramp geweest," zei hun lerares, Joan Wright-Albertini.

De leerlingen waren al bekend met olielozingen, maar hoewel deze fictieve ramp eigenlijk was ontstaan ​​door het uitrekken van zwarte tuinzakken, voelde het persoonlijk en wilden ze er meer over weten. Nadat ze hadden gelezen over hoe mensen na een olielozing opruimen, vroegen de leerlingen zich af: "Wat kunnen we doen?" Een jongen stelde voor om hun tuinhandschoenen aan te trekken.

Vervolgens gingen ze aan de slag en herstelden ze de namaakhabitat waar ze zo hard aan hadden gewerkt.

Toen hun werk klaar was, sloten ze zich aan bij hun leraar om te bespreken wat ze hadden geleerd: waarom het belangrijk was om voor de natuur te zorgen, wat ze konden doen om te helpen en hoe de ervaring hen had geraakt. "Ik had wel kunnen huilen", zegt Wright-Albertini. "Maar het was zo'n rijke levensles, zo diep gevoeld." Ze zag haar leerlingen inderdaad evolueren van een liefde voor de zeedieren die ze hadden gecreëerd naar een liefde voor de oceaan zelf, terwijl ze de wetenschap ontwikkelden dat ze zelfs als zes- en zevenjarigen een verschil konden maken.