Niezwykły Projekt Oceaniczny Dla Pierwszej Klasy

__

Joan Wright-Albertini, nauczycielka pierwszej klasy w Park Day School w Oakland w Kalifornii, co roku przekształca swoją klasę w wirtualny las deszczowy, pustynię lub ocean – w dowolny ekosystem, który najbardziej interesuje jej uczniów. Jednak w ostatnich latach wzbogaciła swoje wielomiesięczne badania nad siedliskami o niezwykły, śmiały pomysł, który pogłębił zarówno zrozumienie przez jej uczniów ich związku ze światem przyrody, jak i wiarę w ich zdolność do jego ochrony. Historia, która pojawia się w książce Centrum „Ecoliterate: How Educators Are Cultivating Emotional, Social, and Ecological Intelligence”, została zilustrowana poniższymi zdjęciami.

Uczniowie pierwszej klasy w Park Day School przez kilka miesięcy przekształcali swoją klasę w oceaniczne siedlisko pełne żabnic...

... ośmiornice, koralowce, meduzy, rekiny lamparcie i głębinowi nurkowie (lub przynajmniej ich papierowe kopie).

Każdy uczeń wybrał jedno stworzenie morskie, które chciał dokładnie poznać i przekazał swoim kolegom z klasy wszystkie informacje na jego temat.

Podzielili się również zdobytą wiedzą z całą klasą K-8. Następnie zaprezentowali ją swoim rodzicom podczas wieczornego spotkania, po którym kilku bardzo zdeterminowanych uczniów trzeba było delikatnie odciągnąć, gdy zbliżała się pora snu.

Następny poranek przyniósł coś zupełnie nieoczekiwanego. W pomieszczeniu panowała ciemność, a stworzenia, które z miłością stworzyli, pokrywała czarna substancja. „Doszło do wycieku ropy” – powiedziała ich nauczycielka, Joan Wright-Albertini.

Uczniowie znali już wycieki ropy naftowej – ale chociaż ta symulacja katastrofy została stworzona przez rozciągnięcie czarnych worków na trawę, wydała im się osobista i chcieli dowiedzieć się więcej. Po przeczytaniu o tym, jak ludzie sprzątają po wycieku ropy, uczniowie zapytali: „Co możemy zrobić?”. Jeden z chłopców zasugerował, żeby założyli rękawice ogrodnicze.

Następnie zabrali się do pracy, całkowicie odtwarzając sztuczne siedlisko, nad którego stworzeniem tak ciężko pracowali.

Po skończeniu pracy, uczniowie dołączyli do nauczycielki, aby omówić zdobytą wiedzę: dlaczego ważne jest dbanie o przyrodę, co mogą zrobić, aby pomóc i jakie uczucia wywołało w nich to doświadczenie. „Prawdopodobnie się rozpłakałam” – mówi Wright-Albertini. „Ale to była tak bogata lekcja życia, tak głęboko przeżyta”. Rzeczywiście, widziała, jak jej uczniowie rozwijają się od miłości do morskich stworzeń, które stworzyli, do miłości do samego oceanu, jednocześnie zdobywając wiedzę, że nawet jako sześcio- i siedmiolatki mogą coś zmienić.