Bir akşam, hayatımın oldukça farklı olduğunu , fazla kilolu olduğumu, borç batağında olduğumu, sigara içtiğimi ve bir şeyleri değiştirmekte çok zorlandığımı hatırlıyorum... Hayatım hakkında kendimi pek iyi hissetmiyordum.
Kendimi çok kötü hissettim ve neden sıkışıp kaldığımı merak ettim. Umutsuz ve çaresiz hissettim ve genel olarak etrafımdaki şeylerin durumu hakkında depresiftim.
Sonra gökyüzüne baktım ve yıldızların koyu mavi-siyah bir tuvale yerleştiğini gördüm. Ve düşündüm, hayat ne büyük bir mucize.
Ve hayatımda iyi olan şeyleri zihnimde listelemeye karar verdim.
Benim iyi şeyler listem aşağı yukarı şöyleydi:
- Harika bir karım vardı
- 5 harika çocuğum vardı (şimdi 6)
- Sevgi dolu anne babam, kardeşlerim, büyükanne ve büyükbabam, teyzelerim, amcalarım ve kuzenlerim vardı
- Ben hasta değildim
- Bir işim vardı
- İyi bir barınağım ve yemeğim vardı
- Ailem sağlıklıydı
- Çevremdeki dünyanın güzelliğini görebiliyor ve takdir edebiliyordum.
- Lezzetli yemeklerin tadına bakabiliyordum
- Okunacak harika kitaplarım vardı
Liste uzayıp gidiyordu ama fikri anladınız. Her şey benim için korkunç göründüğünde bile aslında iyiydim. Ve daha da önemlisi, hayatımda inanılmaz nimetler vardı.
O gece nimetlerimi daha sık saymaya karar verdim. Sahip olduklarım için, hayatımdaki insanlar için minnettar olmaya karar verdim.
Şükretme alışkanlığını edindim.
Şimdi, bu birçok insana önemsiz ve belki de basmakalıp ve yapmacık bir şey gibi görünüyor. Size bunun önemsiz olmadığını ve ne kadar basmakalıp/yalancı görünürse görünsün hayatları değiştirdiğini söylemek için buradayım.
Düşünce tarzımı olumsuzluktan şükrana doğru değiştirdiğimde başıma gelenler şunlar:
- Eşim Eva'yı daha çok takdir ettim ve bunu ona da söyledim, onun hayatımda olmasından dolayı kendimi iyi hissettim ve ilişkimiz derinleşti.
- Ayrıca çocuklarıma daha çok değer veriyordum ve onlara çok fazla kızmak yerine, onların sevgi dolu hallerini, meraklılıklarını, espri anlayışlarını ve şakacılıklarını fark ediyordum.
- Diğer sevdiklerimi daha çok takdir ettim ve onlara ne kadar minnettar olduğumu her zaman söyleyemesem de bunu çok düşünüyorum ve artık onlara çok daha sık söylüyorum.
- Çevremdeki insanlara karşı daha nazik oldum, iş yerinde ve her yerde, çünkü herkesteki kusurları görmek yerine, iyilikleri gördüm ve onlara minnettar oldum.
- Daha az şeye ihtiyacım vardı, çünkü sahip olmadıklarımı düşünmek yerine, sahip olduklarıma şükrettim.
- Küçük şeyler beni daha az rahatsız etmeye başladı, çünkü her küçük şeyden yakınmak yerine şükredecek şeyler buluyordum.
- Etrafımdaki doğanın, daha önce fark etmediğim küçük şeylerin, her şeydeki güzelliğin tadını çıkardım.
- Alışkanlık değiştirmek daha kolay oldu, çünkü değişimin ne kadar zor olduğuna odaklanmak yerine, değişimin kendisinden ve zorlukların üstesinden geldiğimi görmekten mutluluk duydum.
- Her an şükür vesilesi oldu, anda yaşamak kolaylaştı.
Liste uzayıp gidiyor, ancak bunların her biri inanılmaz derecede güçlü. Basmakalıp değil. Şımarık değil. Saf harika.
Peki bu alışkanlığı nasıl edinirsiniz? İlginçtir, çünkü hayatlarımızın büyük bir kısmı bilinçsiz zihinsel alışkanlıklarla geçer. Farkında olmadan şikayet ederiz, kusur buluruz, küçük hatalar için stres yaparız, insanlarda ve durumlarda kötü yanları görürüz. Bunu değiştirmek hemen gerçekleşmez.
Ama. Bir seferde birazcık değiştirebilirsiniz. Küçük bir şükran seansıyla başlayın ve gerçekten minnettar olun. Hayatınızda bir şeyin veya birinin olmasının mutluluğunu gerçekten hissedin.
Şu anda, hayatınızda minnettar olduğunuz şeylerin bir listesini yapmak için bir an ayırın. Yıllar sonra bu ana, tüm hayatınızın değiştiği an olarak bakıyor olabilirsiniz.
COMMUNITY REFLECTIONS
SHARE YOUR REFLECTION
5 PAST RESPONSES
We link to this splendid article from the portion of our www.familycology.org "omnistic families as congregations" site, at the place where we mention an atheistic "Church of Humble Graditude". Hope you do not mind!!! Max pax, Yale and Jackie Landsberg
One of the things that I have learned is that gratitude is more about doing and demonstrating than it is about a feeling. That said, I have also often experienced feeling grateful when I have practiced showing gratitude. Going one step further, a wise friend suggested that I begin the practice of doing something for someone--an act of gratitude if you will--without getting caught. Along these same lines, I try to do things for others without any expectation of getting anything in return; this helps keep me from doing things for others with selfish or ulterior motives.
If you're like me you may get this gratitude thing intellectually, but find it hard to 'feel' sometimes. When that happens, when as you say or think of all the things you are grateful for but the anxiety continues try this one mental trick: consider what your life would be like without those things. Without that significant other. Without your kids, or your pets, or your friends. Imagine your life without your close family members, or your home - what if you were homeless? This exercise will put you into a fearful state of mind for a moment, at which time remind yourself that you DO have all those things and people. That usually gives me that grateful feeling by the bucket load. Try it and see. :)
Ww certainly get what we focus on for sure.
Saved my life. Quit drinking and quite depreciating myself. When I changed the world around me changed. We are a product of how we think.