De Gezonde Manier Om Jezelf Te Vergeven

Zelfvergeving is essentieel voor je welzijn, maar het heeft ook een keerzijde. Hier zijn vier stappen naar gezonde zelfvergeving, gebaseerd op recent onderzoek.

Het vermogen om jezelf te vergeven voor fouten, groot en klein, is cruciaal voor je psychologisch welzijn. Problemen met zelfvergeving worden in verband gebracht met onder andere zelfmoordpogingen, eetstoornissen en alcoholmisbruik .

Maar zelfvergeving heeft een keerzijde. Onderzoek suggereert dat het weliswaar onaangename gevoelens zoals schuld en schaamte kan verlichten, maar ook de empathie voor anderen en de motivatie om het goed te maken kan verminderen. Met andere woorden, zelfvergeving kan soms dienen als een kruk, die een geruststellend gevoel van morele rechtvaardigheid creëert in plaats van een motiverend gevoel van morele verantwoordelijkheid.

Is er een gezonde manier om jezelf te vergeven? Dit is wat recent onderzoek zegt.

1. Raak je schuldgevoel niet kwijt. Je slecht voelen als je iets verkeerd doet is natuurlijk, en misschien zelfs nuttig. Waar zouden we zonder schuldgevoel de motivatie vinden om het de volgende keer beter te doen? Maar niet alle slechte gevoelens zijn even nuttig. Schaamte, die gepaard gaat met negatieve gevoelens over jezelf als geheel (d.w.z. je waardeloos voelen), wordt geassocieerd met verdedigingsstrategieën zoals ontkenning, vermijding en zelfs fysiek geweld. Het gevoel hebben dat je in je kern gewoon een slecht persoon bent, kan pogingen tot verandering ondermijnen, omdat verandering vanuit dit perspectief misschien zelfs niet mogelijk lijkt. Schuldgevoel daarentegen houdt in dat je je slecht voelt over je gedrag en de gevolgen ervan.

Onderzoek suggereert dat criminelen die erkennen dat het doen van slechte dingen hen niet tot slechte mensen maakt, minder geneigd zijn om door te gaan met criminele activiteiten. En berouw , in plaats van zelfveroordeling, blijkt prosociaal gedrag te stimuleren. Gezonde zelfvergeving lijkt daarom te bestaan ​​uit het loslaten van destructieve gevoelens van schaamte en zelfveroordeling, maar het behouden van een passend niveau van schuld en berouw – voor zover deze emoties positieve verandering stimuleren.

2. Geef toe. In theorie is zelfvergeving alleen relevant in de context van overtredingen die iemand heeft erkend en waarvoor hij de verantwoordelijkheid heeft genomen. Zonder erkenning van wangedrag, wat zou er dan te vergeven zijn? In de praktijk kan zelfvergeving echter een code zijn voor het vermijden van schuld. De formule voor zelfvergeving die het meest bevorderlijk is voor constructieve verandering, lijkt te bestaan ​​uit het erkennen van zowel positieve als negatieve aspecten van jezelf.

Onderzoek suggereert bijvoorbeeld dat mensen met een evenwichtiger, realistischer zelfbeeld minder snel contraproductieve copingstrategieën zoals zelfbeperking gebruiken dan mensen die hun zelfbeeld opblazen of juist ondermijnen. Ook is aangetoond dat interventies gericht op zelfvergeving het meest effectief zijn in combinatie met oefeningen om verantwoordelijkheid te nemen. Zelfvergeving alleen lijkt weinig te stimuleren tot verandering.

3. Betaal je schuld. Net zoals je iemand anders waarschijnlijk niet zou vergeven totdat diegene het op de een of andere manier goed heeft gemaakt (hoewel er natuurlijk uitzonderingen zijn), kan jezelf vergeven het meest nuttig zijn als je het gevoel hebt dat je het verdient.

Dus hoe weet je wanneer je je schuld goed hebt betaald? In sommige gevallen is het duidelijk wat er moet gebeuren (bijvoorbeeld: als je iemands eigendom beschadigt, wil je het waarschijnlijk op zijn minst vervangen), maar in andere gevallen zijn de criteria voor het goedmaken minder duidelijk. Vergeving ontvangen van anderen kan helpen om jezelf te vergeven, maar uiteindelijk ben jij degene die beslist wanneer je genoeg hebt gedaan om een ​​fout recht te zetten.

In plaats van simpelweg boete te doen, kan het nuttig zijn om te overwegen welke vormen van herstelgedrag daadwerkelijk een verschil maken voor anderen, of voor je eigen persoonlijke groei. Zelfs zelfbestraffing kan nuttig zijn wanneer deze gemotiveerd wordt door een verlangen naar zelfverbetering in plaats van woede op jezelf. Onderzoekers raden echter aan om een ​​dergelijke straf mild en tijdelijk te houden, en nooit fysiek of psychisch schadelijk te zijn. Een tiener die bijvoorbeeld winkeldiefstal pleegt en daar spijt van krijgt, kan besluiten om drie maanden niet te winkelen en zich in plaats daarvan te concentreren op haar schoolwerk.

4. Bevorder empathie voor het slachtoffer. Onderzoek heeft aangetoond dat zelfvergeving negatief samenhangt met empathie voor slachtoffers. Naarmate zelfvergeving toeneemt, neemt empathie af. Deze discrepantie is begrijpelijk: het is moeilijk om compassie voor jezelf te hebben én compassie voor degenen die je gekwetst hebt. Maar zelfvergeving hoort niet makkelijk te zijn, en zonder empathie lijkt het eerder een vorm van vermijding.

Belangrijk is dat zelfvergeving niet alles of niets hoeft te zijn. Het is een langzaam proces dat misschien nooit (en sommigen beweren dat het dat ook nooit zou moeten ) leiden tot een volledige bevrijding van negatieve gevoelens of een uitsluitend rooskleurig zelfbeeld. Zelfvergeving is niet zozeer een vorm van zelfgenoegzaamheid, maar kan beter gezien worden als een daad van nederigheid, een eerlijke erkenning van ons vermogen om schade te berokkenen, maar ook van ons potentieel om goed te doen.