Dlaczego pielęgnowanie Kultury miłości koleżeńskiej W Miejscu Pracy Ma Znaczenie

Dla niektórych pracowników typowy dzień w biurze może zaczynać się od lawiny pytań związanych z pracą od niecierpliwych kolegów, którzy czekali na ich przybycie. Dla innych może zaczynać się od serii radosnych pozdrowień od współpracowników, pytań o to, jak radzą sobie członkowie ich rodzin, a może od propozycji szybkiego wypicia kawy przed rozpoczęciem codziennej powodzi pracy.

Zdaniem profesor zarządzania na Wharton University, Sigal Barsade , istnieją powody, by sądzić, że drugi scenariusz — który ilustruje to, co ona nazywa „miłością towarzyską” w miejscu pracy — jest nie tylko bardziej atrakcyjny, ale także ma kluczowe znaczenie dla morale pracowników, pracy zespołowej i zadowolenia klientów.

Miłość towarzyska przejawia się, „gdy współpracownicy, którzy są razem dzień w dzień, pytają się i troszczą o swoje sprawy zawodowe, a nawet niezwiązane z pracą”, mówi Barsade. „Uważają na swoje uczucia. Okazują współczucie, gdy sprawy nie idą dobrze. Okazują też uczucie i troskę — a to może oznaczać przyniesienie komuś filiżanki kawy, gdy idziesz po swoją, lub po prostu wysłuchanie, gdy współpracownik potrzebuje porozmawiać”.

Aby wykazać wartość miłości towarzyskiej w miejscu pracy, Barsade i współautorka Olivia „Mandy” O'Neill, adiunkt zarządzania na George Mason University, przeprowadziły 16-miesięczne badanie podłużne w placówce opieki długoterminowej z udziałem 185 pracowników, 108 pacjentów i 42 członków rodzin tych pacjentów. Barsade i O'Neill postanowiły zmierzyć wpływ miłości towarzyskiej na wyniki emocjonalne i behawioralne pracowników, a także na wyniki zdrowotne pacjentów i zadowolenie członków rodzin tych pacjentów. Wyniki ich badania zostały zawarte w artykule zatytułowanym „What's Love Got to Do with It? A Longitudinal Study of the Culture of Companionate Love and Employee and Client Outcomes in the Long-Term Care Setting”, który zostanie opublikowany w nadchodzącym wydaniu Administrative Science Quarterly.

Aby przeprowadzić swoje badania, Barsade i O'Neill skonstruowali skalę przeznaczoną do pomiaru czułości, współczucia, uczucia i troski. Jednak zamiast po prostu pytać uczestników, czy sami odczuwali lub wyrażali te emocje, badacze pytali, w jakim stopniu ludzie widzieli, że ich koledzy je wyrażają. Zaprosili również niezależnych oceniających, aby zaobserwowali te cztery elementy kultury placówki, a także poprosili członków rodziny o ocenę kultury. Na koniec dodali oceny „artefaktów kulturowych” (sposób, w jaki kultura jest prezentowana w środowisku fizycznym), które odzwierciedlają kulturę miłości towarzyskiej — na przykład posiadanie przestrzeni z „domowym” otoczeniem, organizowanie przyjęć urodzinowych itp. „Mamy bardzo solidny pomiar składający się ze wszystkich możliwych soczewek na kulturę jednostki” — mówi Barsade.

Nasza dziedzina skupia się na wspólnych spostrzeżeniach ludzi w pracy, ale zrozumienie wspólnych emocji... może mieć również ważne rezultaty dla organizacji.–Sigal Barsade

To badanie było jednym z niewielu, które skupiło się na kulturze emocjonalnej, a nie na kulturze poznawczej, zauważa Barsade. „Mówimy o wspólnych emocjach. Nasza dziedzina ma tendencję do skupiania się na wspólnych poznawczych ludzi w pracy, ale zrozumienie wspólnych emocji ludzi w pracy może mieć również ważne rezultaty dla organizacji”.

Kiedy miłość jest zaraźliwa

Barsade i O'Neill uważali, że opieka długoterminowa będzie idealnym środowiskiem do przetestowania ich hipotezy, że miłość partnerska jest pozytywną siłą w miejscu pracy. „W tych placówkach są ludzie, którzy mają do czynienia z rezydentami, którzy są tam od dłuższego czasu. Są pracownicy, którzy wybrali branżę opiekuńczą” — mówi Barsade. „Dlatego to był naturalny pierwszy przystanek, aby przyjrzeć się koncepcji kultury emocjonalnej. Chociaż ma to związek ze sposobem, w jaki pracownicy traktują siebie nawzajem, a niekoniecznie ze sposobem, w jaki traktują swoich klientów, uważamy, że jeśli traktują się nawzajem z troską, współczuciem, czułością i uczuciem, to przełoży się to na rezydentów i ich rodziny”.

Jednym z najważniejszych ustaleń badania było to, że kultura miłości towarzyskiej zmniejsza wycofanie pracowników z pracy. Barsade i O'Neill zmierzyli wycofanie pracowników, przeprowadzając ankiety na temat ich poziomu wyczerpania emocjonalnego i badając wskaźniki ich absencji. Odkryli, że jednostki o wyższym poziomie miłości towarzyskiej miały niższy poziom absencji i wypalenia zawodowego pracowników. Naukowcy odkryli również, że kultura miłości towarzyskiej prowadzi do wyższego poziomu zaangażowania pracowników w pracę poprzez większą pracę zespołową i zadowolenie pracowników.

Może się to zdarzyć nawet w przypadku pracowników, którzy niekoniecznie odczuwają wysoki poziom miłości towarzyszącej, jaki istnieje w ich jednostkach. „Przez 20 lat w naszej branży dominował pogląd, że kiedykolwiek angażujesz się w pracę emocjonalną — co oznacza, że ​​zmieniasz lub regulujesz swoje emocje w zamian za wynagrodzenie — to doprowadzi do wypalenia” — mówi Barsade. „Sugerujemy, że jest to bardziej skomplikowane. Może się okazać, że nawet jeśli nie zaczniesz odczuwać kultury miłości — nawet jeśli po prostu ją realizujesz — może to prowadzić do tych pozytywnych rezultatów. Ponadto istnieje możliwość, że w miarę jak będziesz realizować miłość towarzyszącą, zaczniesz ją z czasem odczuwać”.

W jednostkach, w których panował wyższy poziom miłości koleżeńskiej, odnotowano niższy poziom absencji i wypalenia zawodowego pracowników.

Badanie wykazało również, że kultura miłości towarzyskiej rozprzestrzeniła się od personelu, wpływając na pacjentów i ich rodziny. „Certyfikowani asystenci pielęgniarscy oceniali nastrój rezydentów, a zewnętrzni obserwatorzy oceniali kulturę. Ci zewnętrzni obserwatorzy mogli przewidzieć, że [pacjenci] będą w lepszym nastroju, jeśli kultura wśród personelu będzie bardziej pełna miłości” – mówi Barsade.

Barsade i O'Neill zmierzyli jakość życia pacjentów na podstawie 11 czynników powszechnie stosowanych do oceny placówek opieki długoterminowej, w tym komfortu, godności, zadowolenia z jedzenia i spełnienia duchowego. Ogólnie rzecz biorąc, Barsade mówi, że istniała pozytywna korelacja między kulturą miłości towarzyskiej a jakością życia pacjentów.

Co ciekawe, gdy badacze przyjrzeli się wynikom zdrowotnym pacjentów, nie znaleźli aż tak dużego wpływu miłości towarzyszącej, jakiego oczekiwali. Zmierzyli trzy najważniejsze wyniki dla pacjentów w opiece długoterminowej: niepotrzebne wizyty na pogotowiu, przyrost masy ciała i występowanie wrzodów z powodu spędzania zbyt długiego czasu w łóżku. Odkryli, że chociaż kultura miłości towarzyszącej rzeczywiście prowadziła do mniejszej liczby wizyt na pogotowiu, nie miała wpływu na masę ciała ani wrzody.

„Statystycznie kontrolowaliśmy czynniki takie jak ogólny stan zdrowia pacjenta, funkcjonowanie fizyczne i stopień upośledzenia funkcji poznawczych, więc był to dość konserwatywny test” — mówi Barsade. „Ale efekty zdrowotne nie zawsze są widoczne bezpośrednio. Nie poddałbym się”.

Poza placówkami opieki zdrowotnej

Badania Barsade’a i O’Neilla stawiają jedno kluczowe pytanie: czy miłość towarzyska ma znaczenie w miejscach pracy, które nie koncentrują się na zapewnianiu miłości i współczucia klientom? Aby odpowiedzieć na to pytanie, przeprowadzili drugie badanie z udziałem 3201 pracowników z siedmiu różnych branż. Korzystając z tej samej skali, którą stosowali w ośrodku opieki długoterminowej, badacze odkryli, że kultura miłości towarzyska koreluje pozytywnie z satysfakcją z pracy, zaangażowaniem w firmę i odpowiedzialnością za wyniki.

Relacje, które znaleźli w środowisku opieki długoterminowej, były stabilne. „Odkryliśmy, że miłość towarzyska ma znaczenie w szerokim zakresie branż, w tym tak różnorodnych jak nieruchomości, finanse i usługi publiczne” — mówi O'Neill. „Ale interesujące jest to, że chociaż ogólna linia bazowa miłości towarzyska może się różnić w zależności od branży, istniała taka sama różnica w obrębie branż, jak i między branżami. Ogólnie rzecz biorąc, odkryliśmy, że — niezależnie od linii bazowej branży — w takim stopniu, w jakim istnieje większa kultura miłości towarzyska, kultura ta wiąże się z większą satysfakcją, zaangażowaniem i odpowiedzialnością”.

„Odkryliśmy, że miłość partnerska ma znaczenie w szerokim zakresie branż, w tym tak zróżnicowanych jak nieruchomości, finanse i usługi publiczne.” – Olivia „Mandy” O’Neill

O'Neill i Barsade uważają, że ich wstępne ustalenia w innych branżach przemawiają za dalszym badaniem. A dodatkowe badania są już w toku. Na przykład O'Neill współpracuje z profesor zarządzania Wharton Nancy Rothbard nad badaniem obejmującym strażaków. „Widzimy, że miłość towarzyska działa jako pomoc w rozwiązywaniu problemów, z którymi zmagają się w pracy i poza nią” — mówi O'Neill. „Na przykład [strażacy] mają tendencję do wysokiego poziomu konfliktu praca-rodzina z powodu stresu związanego z pracą. Miłość towarzyska faktycznie pomaga złagodzić wpływ stresu zawodowego i konfliktu praca-rodzina na inne wyniki”.

Barsade mówi, że jej studia w ośrodku opieki długoterminowej zainspirowały ją również do zbadania roli innych aspektów kultury emocjonalnej w pracy. „Nie mamy tylko jednego typu kultury emocjonalnej” – mówi. „Przypadkiem mamy tu do czynienia z kulturą miłości towarzyskiej. Ale można mieć kulturę gniewu. Można mieć kulturę strachu. Można mieć kulturę radości. Naturalnym drugim krokiem jest przyjrzenie się, jak te czynniki wpływają na siebie nawzajem, a następnie spojrzenie na cały obraz tego, jak kultura poznawcza i kultura emocjonalna się przecinają”.

Jednak badania zdają się już wskazywać na silny przekaz dla menedżerów we wszystkich branżach, mówi Barsade: czułość, współczucie, uczucie i troska mają znaczenie w pracy. „Kierownictwo może coś z tym zrobić”, mówi. „Powinno myśleć o kulturze emocjonalnej. Zaczyna się od tego, jak traktują swoich pracowników, gdy ich widzą. Czy okazują tego rodzaju emocje? I to informuje, jakie zasady wdrażają. To jest coś, co zdecydowanie może być bardzo celowe — nie tylko coś, co pojawia się organicznie”.