የመገኘት አክቲቪስት መሆን

አንድ ጓደኛዬ ከከተማ ውጭ እየጎበኘ እና በምስራቅ ኦክላንድ ውስጥ እየቆየ ነው፣ በቡድን ሁከት እና አለመረጋጋት በጣም ታዋቂ በሆነ አካባቢ። ይህ ጓደኛ መነኩሴ ነው። ራሱን ተላጭቶ የሚለብሰው በባሕላዊው የገዳማዊ ሥርዓት ቡናማ ካባ ነው -- ከጀርባው ጋር በቀላሉ የሚዋሃድ ሰው አይደለም። ርህራሄን የነቃ ልምምድ በማድረግ ብዙ አመታትን ካሳለፈ፣ለሁኔታዎች የሚሰጠው ምላሽ መልካምነትን ለማስፋፋት የበኩሉን ጥረት ማድረግ ነው። እናም ከህብረተሰቡ ጋር ለመነጋገር ብቻ ለእግር ጉዞ ወጣ። በ35ኛው ጎዳና ላይ ሲራመድ፣ ሁለት ጠንካራ የሚመስሉ የጎዳና ወጣቶች እንዲህ ብለው ጮኹለት፡-

"ኧረ ሰው!"

ዘወር ብሎ አያቸውና "አዎ?"

"የቡድሂስት መነኩሴ ነህ?"

"አዎ ነኝ።"

"ሰላማዊ ትመስላለህ ሰው!"

ብቻ በመሆን -- የሚራመድበት መንገድ፣ ፍጥነቱ፣ ልብሱ እና የተላጨው ጭንቅላቱ፣ የፊቱ ገጽታ፣ ሀሳቡ እና አላማው -- አንድ ሰው ብዙም ሊጠብቀው በማይችልበት አውድ ውስጥ በጣም ሀይለኛ ነገር አስተላልፏል። እሱ አሳዛኝ ታሪክ ነው, ግን በእውነቱ, ማናችንም ብንሆን እንደዚህ አይነት መኖርን ማዳበር እንችላለን.

ሙሉ በሙሉ እና ያለ ምንም ቅድመ ሁኔታ ለመስጠት በማሰብ ወደ እያንዳንዱ መስተጋብር ብንቀርብ ምን ይሆናል? ከቁሳዊ ደረጃ ባሻገር፣ እና ለዐውደ-ጽሑፉ በጣም ስሜታዊ በሆነ መንገድ። በተወሰነ ጊዜ ውስጥ፣ ሙሉ በሙሉ ማዳመጥ፣ ወይም የሚያበረታታ ቃል ማካፈል ወይም ደግ እርምጃ መውሰድ ብቻ ሊሆን ይችላል። የምንሰጠው ስጦታ ሁለተኛ ደረጃ ነው ማለት ይቻላል። ነገር ግን አንድ ነገር ለመስጠት ወደምንፈልግበት ደረጃ ለመድረስ, የእጥረት ስሜታችንን ማሸነፍ አለብን.

ዘ ኒው ዮርክ ታይምስ ዴቪድ ብሩክስ በቅርቡ ባወጣው ዓምድ ላይ እጥረት በአእምሮ ላይ ስለሚያስከትላቸው ውጤቶች ምርምርን ጠቅሷል። በአንድ ጨዋታ የፕሪንስተን ተማሪዎች በአጭር ጊዜ ውስጥ ጥያቄዎችን እንዲመልሱ ቢጠየቁም ከቀጣዮቹ ዙሮች ጊዜ የመበደር አማራጭ ተሰጥቷቸዋል። ምንም እንኳን ከፍተኛ IQ ዎች ቢኖራቸውም, ጊዜያቸውን በአስቂኝ ፍጥነት በመበደር አብቅተዋል, በመጨረሻም በጨዋታው ውስጥ የረጅም ጊዜ አፈፃፀም አበላሹ. ስለዚህ የዕጥረቱ ተግዳሮት በውጫዊ ሁኔታዎች ላይ ብቻ ሳይሆን በአዕምሯዊ ችሎታችን ላይ ብቻ ሳይሆን ዋናው ፍሬ ነገር እጥረትን በውስጣችን የምንሰጠው ምላሽ ነው።

ይህ የእጥረት ሳይኮሎጂ በግንኙነታችን ውስጥ በስውር ሊጫወት ይችላል። አንዳንድ ጊዜ ከአንድ ሁኔታ ወይም ሰው በምንፈልገው ነገር ላይ በጣም ተስተካክለናል እናም ሌላ ማንኛውንም ነገር ለማየት የአዕምሮ ተለዋዋጭነት ይኖረናል። በሌለን ነገር ላይ ያተኮረ ከሆንን ግንኙነቶቻችንን ሊሰጡን በሚችሉ ነገሮች ላይ በአይን ብቻ መመልከት እንጀምራለን። የምንመራው "ይህ ሰው ምን ያደርግልኛል? ከዚህ ሁኔታ ምን አገኛለሁ?" በሚሉት ጥያቄዎች ነው የምንመራው። እኔ-ተኮር የመሆን መነሻው ጽዋው ግማሽ-ባዶ የመሆን የአእምሮ ዝንባሌ ነው።

ከዚህ የእጥረት አስተሳሰብ ለመራቅ ቁልፉ ምስጋና ነው። እውነታው ግን ጽዋው ግማሽ ባዶ እና ግማሽ ነው, ነገር ግን ደራሲው ጁሊዮ ኦላላ በማስተዋል እንደተናገረው "ያለ ምስጋና, ምንም በቂ ነገር የለም." ስላለን ነገር ሁሉ ማመስገን ስንጀምር በህይወታችን ውስጥ ያለውን የተትረፈረፈ ነገር እንገነዘባለን። እርግጥ ነው፣ ጤናችን፣ ሀብታችን እና እድሎቻችን አሉ፣ ነገር ግን እንዲሁ በህይወት በመኖራችን፣ ከብዙ ጋር ስለተገናኘን እና የመሆን ሁኔታችንን ስለመረጥን አመስጋኞች ነን።

ሕይወታችንን በዚህ መንገድ በመመርመር፣ እነዚህን ነገሮች እንደ ስጦታዎች አድርገን እንቀበላለን እና ወደ የተትረፈረፈ አስተሳሰብ ይቀይሩናል። ከበቂ በላይ እንዳለን እንገነዘባለን፣ ጽዋዎቻችንም ሞልተዋል። የተሰማንን ምስጋና የምንገልፅበትን መንገዶች በመፈለግ በየቦታው እድሎችን መፈለግ እንጀምራለን። ሁሉም ግንኙነቶቻችን -- ከቤተሰብ፣ ከጓደኞች፣ ከስራ ባልደረቦች፣ ከምውቃቸው ጋር -- ፍትሃዊ ጨዋታ ይሆናሉ። ከጠቅላላ እንግዳዎች ጋር እንደሚያደርጉት.

ከጥቂት አመታት በፊት፣ በቺካጎ መሃል ከተማ፣ 10ዎቻችን አንድ ሙከራ ለመሞከር ወስነናል። ሁል ጊዜ ከምንራመዳቸው ጋር ለመገናኘት ሰበብ ለመፍጠር 150 ሻንጣ የታሸጉ ምሳዎችን ገርፈን ለሶስት ተከፍለን ጎዳና ላይ ደረስን። ከምሳዎቹ ባሻገር፣ ሃሳቡ በእያንዳንዱ መስተጋብር ውስጥ የራሳችንን ልግስና በእውነት መመርመር ነበር። ስለዚህ ምሳ ሊጠቀሙ የሚችሉ ከሚመስሉ ሰዎች ሁሉ ጋር፣ አቅርቦታችንን በማቅረብ እና ነገሮች በኦርጋኒክ መንገድ እንዲከናወኑ በማድረግ እንጀምራለን ። አንዳንዶች ከልብ ይቀበላሉ, ነገር ግን በፍጥነት ይቀጥሉ; ሌሎች ምግቡን ውድቅ ያደርጋሉ; አንዳንዶች እሱን ለማስኬድ የአእምሮ ችሎታዎች እንኳን አልነበራቸውም; እና ሌሎች ከእኛ ጋር ይሳተፋሉ አልፎ ተርፎም በእንባ ይወሰዳሉ።

እኛ ግን ትምህርቱን የተማርነው እኛ ነበርን። በጣም ግልፅ ትዝታዬ አንድ አፍሪካዊ አሜሪካዊ መንገድ ለመሻገር ሲጠብቅ ማየቴ ነው። እሱ በ40ዎቹ መገባደጃ ላይ መሆን አለበት፣ የቆዳ ጃኬት ለብሷል እና የሆነ ነገር ምግብን እንደሚያደንቅ ነገረኝ። እርስ በርሳችን ስንቃረብ፣ አንድ ቃል እንኳን ሳልናገር፣ እጄን ለመጨበጥ ፈልጎ እጁን ዘረጋ።

እጁን ጨበጥኩ እና "አመሰግናለሁ" ብሎ ትልቅና ከልብ የሆነ እቅፍ ሰጠኝ።

"ለምንድነው፧" ብዬ ጠየቅኩት። እስካሁን ምሳውን እንኳን አላቀረብኩትም።

የሱ ምላሽ አናወጠኝ። "ለአሳቢነት፡ ከስራ ፈትነት ከሰራሁ አራት ወር ሆኖኛል፣ መንገድ ላይ ብቻ እየቧጨቅኩ ነው። እና ሁሉም ያልፋል እና ማንም አይን ውስጥ የሚያየኝ የለም። ልክ እንዳየሽኝ፣ እንደምታስብልኝ ልነግርሽ እችላለሁ።"

ምሳውን አቀረብኩለት, ነገር ግን ይህ ቀድሞውኑ ሁለተኛ ደረጃ ሆኗል; እሱ እንኳን አልወሰደውም እና በአንድ ደቂቃ ውስጥ ሁለታችንም በመንገዳችን ላይ ነበርን። በዚያች አጭር ጊዜ ውስጥ፣ ያለ ምንም ቅድመ ሁኔታ ራሳችንን ለመስጠት በማሰብ ወደ ማንኛውም ሁኔታ ስንቀርብ የሚቻለውን ጣዕም ሰጥቶኛል። ልናካፍለው የምንችለው ትልቁ ስጦታ መገኘታችን እንደሆነ እና ይህ አንጸባራቂ አቅም በሁሉም ግንኙነታችን ውስጥ እንዳለ ተማርኩ። እንግዲህ ሁላችንም የመገኘት አክቲቪስቶች ልንሆን እንደምንችል ተገነዘብኩ።