Nonahi Balioa Bere Gain Hartuz

" Adeitasun-praktika " deitzen diote. Nire 14 urteko lehengusuak eta bere lagunik onenak erabaki dute, beren kabuz, uda zati handi bat adeitasunean hazteko aukera espontaneoak eta gehienbat anonimoak sortzen igarotzea. Beraz, udalekuetan, begira zegoen. Ume ezaguna da, eta jatorra izatea ez da beti "gozoa", beraz, gero eta garratzagoa egin zuen bere hausnarketa:

"Ohartu nintzen inork benetan hitz egiten ez zuen ume bat zegoela. Ezintasun mota larria zuen, eta haur batzuk beldur samarrak ziren berarengana hurbiltzeko. Beraz, igo eta aurkeztu nintzen. Eta badakizu zer? Dantza mugimendu harrigarri batzuk irakatsi zizkidan!".

Bere presentzia partekatzea gauza zoragarria zen, berez, baina bere ikuspuntua are nabarmenagoa zen. Norbaitek galdetu zion: "Eta ezer irakasteko gai ez balitzaizu? Egingo zenuke oraindik?"

"Beno, denek gauza onak dira. Nahikoa entzun behar duzu".

Nerabe goiztiar batengandik jasotako ikasgai sakona da: hartu balioa nonahi. Modu horretan orientatzean, besteek eskaintzen dutenarekin sintonizatzeko ardura hartzen dut, eta beste ikuspegi batzuetara irekitzen naiz. Mundua nola ikusten dudan nire esperientzien produktua da, beraz, balio ukaezina du nire ikuspegien metaketak. Baina nire burua mugatzen dut gauzak ikusteko nire modu bakarrari hain lotzen naizenean. Kontua da ikuspegi orekatuago batetik etekina ateratzen dudala; beste ikuspuntu batzuk balioesteko, nire berezko mugez jabetu behar naiz.

Nire lagun Rachelek modu ahaztezinean ikasi zuen hori. Duela urte, telefono dei bat egiten ari zen Berkeleyko telefono publiko batean, eta zerbaitek oina jo zuela sentitu zuen. Norbaitek ondotik zihoala oker ikutu zuela irudikatuta, ez zuen elkarrizketatik buelta emateko ere kezkatu. Baina segundo geroago berriro gertatu zen, eta gero hirugarren aldiz. Honezkero guztiz gogaituta, buelta eman zuen, molestatzen zuenari emateko prest. Orduan ikusi zuen itsu bat zela, makil batekin bidea aurkitu nahian.

Horrelako esperientziek umiltzen gaituzte gure hipotesiak arinago eusteko. Nahiko modu literalean, biologikoan, denok ditugu puntu itsuak. Michael Talbot egileak honela azaldu du : "Erretinaren erdian, nerbio optikoa begiarekin konektatzen den lekuan, fotohartzailerik ez dagoen toki itsu bat dugu. Inguratzen gaituen munduari begiratzen diogunean guztiz ez dakigu gure ikusmenean zulo zabalak daudela". Beraz, irudi osoa dela hautematen duguna estrapolazio bat da, ezagunean oinarrituta ezezaguna betetzen duen proiekzioa.

Gizaki adimentsuak garen heinean, lasterbide mental multzo bat garatu dugu, aurrean daukaguna ulertzeko urratsa ematen digutenak. Baina kontrolatu gabe, guri zerbitzatu beharrean, proiekzio hauek zurrun bihurtzen dira. Beraz, alde batetik, gure interpretazio-ohitura inkontzienteak azkar gelditzeko arriskua jartzen dugu, pentsamolde itxi zurrun batean gelditzeko, eta geure burua ikasteari blokeatzen diogu. Bestalde, pentsamendu irekiaren izenean, gure esperientzian oinarritutako uste kontzienteak garatzeko gai ez bagara, orduan ezin dugu gure ikaskuntzaren gainean eraiki. Gauza asko bezala, oreka da: argitasuna eta ulermena garatzea, zenbat ez dakigunaren jakitun mantenduz.

Dakigula uste dugunean, ustezko erantzunaren norabidean begiratzen dugu. Dena ez dakigula jakinda, ondorioei eutsi ahal izateko nahikoa espazio sortzen dugu, norabide guztietara irekiz. Pertsonen arteko ikuspuntutik, apaltasun mota honek sinergiaren ahalmenera irekitzen gaitu, eta beste ikuspegi batzuk hartzeak ematen duen onurara. Modu honetan entzuteko gaitasuna sakonduz, gauzak ikuspuntu anitzetatik azter ditzaket, eta ulermena aldatu behar dudan eremuetan, edota ikuspuntu kontraesankor bat desikasi, aukera hori ematen diot neure buruari. Baina bere oinarrian, benetako balioa hortik haratago doa. Duela 2500 urte, Indiako Mahavira jakintsuak Jain erlijioaren oinarrizko printzipioak definitu zituen, funtsezko printzipioa Anekantavada edo "alde askotakoa" izanik. Ikuspegi aniztasunaz jabetzeko bultzada bat da, edozein ikuspuntu bakarra partziala dela aintzat hartuta. SN Goenka meditazio-irakasleak dioen bezala: "Gauzak angelu bakarretik ikusten dira, ikuspegi partzial batetik, desitxuratu beharrekoa dena; eta, hala ere, ikuspegi hori egia osoa bezala onartzen du".

Ikuspegi anitz entzuteko ahalmena ematen duen adimenaren malgutasunetik dator. Aztertu gabeko ikuspegien euste inkontzientetik askatzen nau, eta nire norberaren zentzuaren zati handi bat ikuspegi horien batuketa batetik eratorria da. Nire 14 urteko lehengusua zerbait sakona zen: pertsona bati entzun edo bestela, nahikoa denbora entzuten badut irekiera bat sortzen du. Halako irekiera guztietan, deskubritzen dudana onartu edo alde batera uztea aukera dezaket. Prozesuan, baina, ezezaguna bereganatu ahal badut -- nire esperientziaren bidez jakinduria garatzean irmoki errotuta nagoela-- nortasun mugatu baten kartzelatik askatzen ari naiz.