የምስጋና ሕይወትን ለመምራት ሦስት ደረጃዎች

በማንኛውም ሂደት መጀመሪያ፣ መካከለኛ እና መጨረሻን መለየት እንችላለን። ይህንን መሰረታዊ የሶስት-ደረጃ ፍርግርግ ለምስጋና ልምምድ ልንጠቀምበት እንችላለን፡- ምስጋናን ስንለማመድ በመጀመሪያ፣ መሃል እና መጨረሻ ላይ ምን ይሆናል? ሳናመሰግን ሲቀር ምን ይሳነናል?

ወደ መኝታ ከመሄዴ በፊት ቀኑን ወደ ኋላ መለስ ብዬ ራሴን ጠየቅኩ፡- ቆምኩና እንድደነቅ ፈቀድኩ? ወይስ በድንጋጤ ውስጥ ሄድኩኝ?

ንቁ መሆን፣ ማወቅ እና ንቁ መሆን የምስጋና መጀመሪያ፣ መካከለኛ እና መጨረሻ ናቸው። ይህም ምስጋናን የመለማመድ ሶስት መሰረታዊ ደረጃዎች ምን መሆን እንዳለባቸው ፍንጭ ይሰጠናል።

ደረጃ አንድ፡ ተነሱ

ሲጀመር፣ ካልነቃን በቀር አመስጋኝ መሆን አንጀምርም። ከምን ተነሱ? ለመደነቅ። ምንም ነገር እስካስደነቀን ድረስ በድንግዝግዝ ውስጥ እንጓዛለን። በመገረም መንቃትን መለማመድ አለብን። ይህን ቀላል ጥያቄ እንደ የማንቂያ ሰዓት አይነት እንዲጠቀሙ ሀሳብ አቀርባለሁ፡ “ይህ አያስገርምም?” "አዎ, በእርግጥ!" ይህንን ጥያቄ መቼ እና የት እና በምን አይነት ሁኔታ ቢጠይቁ ትክክለኛው መልስ ይሆናል። ደግሞስ ምንም ሳይሆን ምንም ነገር መኖሩ አያስደንቅም? ቢያንስ በቀን ሁለት ጊዜ እራስህን ጠይቅ፣ “ይህ አያስገርምም?” እና በቅርቡ ለምንኖርበት አስደናቂው ዓለም የበለጠ ንቁ ይሆናሉ።

መገረም እኛን ለመቀስቀስ እና ሁሉንም ነገር እንደ ተራ ነገር መውሰድን ለማቆም በቂ የሆነ ግርዶሽ ሊፈጥር ይችላል። ግን ያን መገረም ላንወደው እንችላለን። "ለእንደዚህ አይነት ነገር እንዴት አመስጋኝ መሆን እችላለሁ?" በድንገተኛ አደጋ መሀል ልንጮህ እንችላለን። እና ለምን? ምክንያቱም በዚህ ሁኔታ ውስጥ ያለውን እውነተኛ ስጦታ አናውቅም: ዕድል.

ደረጃ ሁለት፡ ስለ እድሎች ተጠንቀቅ

ሁለተኛውን የምስጋና እርምጃ እንድለማመድ የሚረዳኝ ቀላል ጥያቄ አለ፡ “እዚህ ያለኝ እድል ምንድን ነው?” ብዙ ጊዜ፣ የተወሰነ ጊዜ የሚሰጥህ እድል የመደሰት እድል እንደሆነ ታገኛለህ – በድምጾች፣ ማሽተት፣ ጣዕም፣ ሸካራነት፣ ቀለም፣ እና አሁንም በጥልቅ ደስታ፣ ወዳጅነት፣ ደግነት፣ ትዕግስት፣ ታማኝነት፣ ታማኝነት እና የልባችንን አፈር እንደ ሞቃታማ የፀደይ ዝናብ የሚያለሰልሱ ስጦታዎች። በቀላሉ ለመደሰት ስፍር ቁጥር የሌላቸውን እድሎች ግንዛቤን በተለማመድን ቁጥር፣ አስቸጋሪ ወይም የሚያሰቃዩ ገጠመኞችን እንደ እድሎች፣ እንደ ስጦታዎች መለየት ቀላል ይሆናል።

ነገር ግን በህይወት ሁነቶች እና ሁኔታዎች ውስጥ ስላሉ እድሎች ግንዛቤ የምስጋና ዋና ነገር ቢሆንም ግንዛቤ ብቻውን በቂ አይደለም። እራሳችንን ካልተጠቀምንበት በስተቀር እድልን ማወቅ ምን ይጠቅማል? ምን ያህል አመስጋኞች መሆናችንን የሚያሳየው ለዕድሉ ምላሽ በምንሰጥበት ንቁነት ነው።

ደረጃ ሶስት፡ በንቃት ምላሽ ይስጡ

አንድ ጊዜ ለመደነቅ ነቅተን እና በእጃችን ያለውን እድል ከተገነዘብን በኋላ፣ በምላሻችን ውስጥ ንቁ እንሆናለን፣ በተለይም የሆነ ነገር ለመደሰት እድል ሲሰጡን። ድንገተኛ የዝናብ ውሃ ሻወር ምቾት ብቻ ሳይሆን አስገራሚ ስጦታ ከሆነ, በራስዎ የመደሰት እድል ያገኛሉ. በተከፈተው አፍህ ውስጥ የዝናብ ጠብታዎችን ለመያዝ ባትሞክርም በመዋለ ሕጻናትህ እንዳደረጋችሁት ሁሉ ትደሰታለህ። ዕድሉ ከድንገተኛ ደስታ በላይ ከእርስዎ ሲፈልግ ብቻ እንደ ደረጃ ሶስት አካል ትንሽ ተጨማሪ ግፊት ማድረግ አለብዎት።

አቁም፣ ተመልከት፣ ሂድ።

የግምገማው ሂደት በልጅነቴ መስቀለኛ መንገድን ለማቋረጥ የተማርኩትን ህግ በእነዚህ ሶስት መሰረታዊ ደረጃዎች ላይ ተግባራዊ በማድረግ የራሴን የምስጋና ልምምድ እንድገመግም ይረዳኛል፡- “ቁም፣ ተመልከት፣ ሂድ”። ወደ መኝታ ከመሄዴ በፊት ቀኑን ወደ ኋላ መለስ ብዬ ራሴን ጠየቅኩ፡- ቆምኩና እንድደነቅ ፈቀድኩ? ወይስ በድንጋጤ ውስጥ ሄድኩኝ? ለመደነቅ ከእንቅልፍ ለመነሳት ስራ በዝቶብኛል? እና አንዴ ካቆምኩ የዚያን ጊዜ እድል ፈልጌ ነበር? ወይስ ሁኔታዎች በስጦታው ውስጥ ካለው ስጦታ እንዲያዘናጉኝ ፈቅጄ ነበር? (ይህ የሚሆነው የስጦታው መጠቅለያዎች ማራኪ በማይሆኑበት ጊዜ ነው።) እና በመጨረሻም፣ ከተሰጠኝ እድል ሙሉ በሙሉ ለመጠቀም ነቅቼ እሱን ለመከተል ንቁ ነበርኩ?

አንዳንድ ጊዜዎች እንዳሉ አልክድም፣ በሌሊት ስቆም የእኔን ቀን ለመገምገም በፈጣን ባቡር ላይ የመጀመሪያ ፌርማታ ይመስላል። ከዛ ወደ ኋላ መለስ ብዬ ሳስበው ምን ያህል እንደናፈቀኝ በፀፀት ተረዳሁ። በእነዚያ የማያቋርጡ ቀናት የማመስገን ብቻ ሳይሆን፣ በህይወትም ያነሰ ነበርኩ፣ በሆነ መንገድ ደነዘዘ። ሌሎች ቀናት እንዲሁ ሥራ የሚበዛባቸው ሊሆኑ ይችላሉ፣ ግን ማቆም እንዳለብኝ አስታውሳለሁ። በእነዚያ ቀናት እኔ የበለጠ አሳካለሁ ምክንያቱም ማቆም የዕለት ተዕለት እንቅስቃሴን ይሰብራል ። ነገር ግን እኔም ካላየሁ በስተቀር ማቆም ብቻ የእኔን ቀን በእውነት ደስተኛ አያደርገውም; በመስኮቶች ውጭ ያለውን ገጽታ ካላወቅኩ በፈጣን ባቡር ውስጥ አለመሆኔ ምን ለውጥ ያመጣል? በአንዳንድ ቀናት፣ በሌሊት ግምገማዬ ላይ እንኳን ቆምኩኝ እና ተመለከትኩኝ፣ ነገር ግን በንቃተ-ህሊና አላገኘሁም። ልክ ትናንት, እኔ በእግረኛ መንገድ ላይ አንድ ግዙፍ የእሳት እራት አገኘ; በሳር ሜዳው ላይ ደህንነቱ በተጠበቀ ቦታ ለማስቀመጥ ረጅም ጊዜ ቆምኩኝ፣ አንድ ጫማ ብቻ ርቄ ነበር፣ ነገር ግን ከዚህ አስደናቂ ፍጡር ጋር ጊዜ ለማሳለፍ አልተጎንበስኩም። በድክመት ብቻ አስታውሳለሁ፣ ሌሊት ላይ፣ እነዚያ አይን ቀልጠው የሚወጡ አይኖች ግራጫማ ቡናማ ክንፎች ላይ። በጥልቀት ለማየት እና ውበቱን በአመስጋኝነት ለመቅመስ በዚህ አስገራሚ ስጦታ ለረጅም ጊዜ መቆየት ባለመቻሉ የእኔ ቀን ቀንሷል።

የእኔ ቀላል የምግብ አዘገጃጀት ለደስታ ቀን ይህ ነው: ቆም ብለህ ንቃ; ይመልከቱ እና የሚያዩትን ይወቁ; ከዚያ ወቅቱ ለሚሰጠው እድል ልታደርጉት በምትችሉት ጥንቃቄ ሁሉ ይቀጥሉ። ምሽቱን መለስ ብዬ ሳስበው፣ እነዚህን ሶስት እርከኖች ደጋግሜ የሰራሁበት ቀን፣ በፍራፍሬ የከበደ የፖም ፍራፍሬን እንደማየት ነው።

ይህ የአመስጋኝነት ኑሮ የምግብ አሰራር ቀላል ይመስላል - ምክንያቱም እሱ ነው። ቀላል ማለት ግን ቀላል አይደለም። አንዳንድ በጣም ቀላል ነገሮች አስቸጋሪ ናቸው ምክንያቱም የልጅነት ቀላልነታችንን ስላጣን እና የጎለመሰውን ገና ስላላገኘን ነው። በአመስጋኝነት ማደግ በብስለት ማደግ ነው። እድገት, እርግጥ ነው, ኦርጋኒክ ሂደት ነው. እናም መጀመሪያ ላይ ወደ ተናገርኩት ነገር እንመለሳለን፡- የምስጋና ኦርጋኒክ ፍሰት ላይ ለመጫን እንደ ተከታታይ “እርምጃዎች” ያለ የአዕምሮ ፍርግርግ በዘፈቀደ ይቀራል። አመስጋኝ ስሆን በዘመኔ አልቸኩልም ወይም አልደበደብኩም - እየጨፈርኩ ነው። በዳንስ ክፍል ውስጥ እውነት የሆነው እዚህም እውነት ነው፡ እርምጃዎችዎን ማሰብ ሲረሱ ብቻ በእውነት ይጨፍራሉ።

ይህ ድርሰት ለመጀመሪያ ጊዜ የታየው በBeliefnet፣ Summer 2001 ላይ ነው።