Θα πρέπει να Ζείτε για το βιογραφικό σας ή για τον εγκώμιο σας;

Σκεφτόμουν λοιπόν τη διαφορά μεταξύ των αρετών του βιογραφικού και των αρετών της δοξολογίας. Οι αρετές του βιογραφικού είναι αυτές που βάζετε στο βιογραφικό σας, ποιες είναι οι δεξιότητες που φέρνετε στην αγορά. Οι εγκωμιαστικές αρετές είναι αυτές που αναφέρονται στο εγκώμιο, οι οποίες είναι βαθύτερες: ποιος είστε, κατά βάθος, ποια είναι η φύση των σχέσεών σας, είστε τολμηροί, τρυφεροί, αξιόπιστοι, συνεπείς; Και οι περισσότεροι από εμάς, συμπεριλαμβανομένου και εμένα, θα λέγαμε ότι οι αρετές της εγκωμίας είναι οι πιο σημαντικές από τις αρετές. Αλλά τουλάχιστον στη δική μου περίπτωση, είναι αυτοί που σκέφτομαι περισσότερο; Και η απάντηση είναι όχι.

Σκεφτόμουν λοιπόν αυτό το πρόβλημα και ένας στοχαστής που με βοήθησε να το σκεφτώ είναι ένας τύπος ονόματι Joseph Soloveitchik, ο οποίος ήταν ένας ραβίνος που έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο "The Lonely Man Of Faith" το 1965. Ο Soloveitchik είπε ότι υπάρχουν δύο πλευρές της φύσης μας, τις οποίες ονόμασε Adam I και Adam II. Ο Αδάμ Α είναι η κοσμική, φιλόδοξη, εξωτερική πλευρά της φύσης μας. Θέλει να χτίσει, να δημιουργήσει, να δημιουργήσει εταιρείες, να δημιουργήσει καινοτομία. Ο Adam II είναι η ταπεινή πλευρά της φύσης μας. Ο Αδάμ Β' θέλει όχι μόνο να κάνει καλό, αλλά να είναι καλός, να ζει εσωτερικά με έναν τρόπο που τιμά τον Θεό, τη δημιουργία και τις δυνατότητές μας. Adam I θέλω να κατακτήσω τον κόσμο. Ο Αδάμ Β' θέλει να ακούσει μια κλήση και να υπακούσει στον κόσμο. Ο Αδάμ Α' απολαμβάνει τα επιτεύγματα. Ο Αδάμ Β' απολαμβάνει εσωτερική συνέπεια και δύναμη. Ο Adam I ρωτά πώς λειτουργούν τα πράγματα. Ο Adam II ρωτά γιατί είμαστε εδώ. Το σύνθημα του Adam I είναι "επιτυχία". Το σύνθημα του Adam II είναι «αγάπη, λύτρωση και επιστροφή».

Και ο Soloveitchik υποστήριξε ότι αυτές οι δύο πλευρές της φύσης μας βρίσκονται σε πόλεμο μεταξύ τους. Ζούμε σε μια αέναη αυτοαντιπαράθεση μεταξύ της εξωτερικής επιτυχίας και της εσωτερικής αξίας. Και το δύσκολο, θα έλεγα, σχετικά με αυτές τις δύο πλευρές της φύσης μας είναι ότι λειτουργούν με διαφορετικές λογικές. Η εξωτερική λογική είναι μια οικονομική λογική: η εισροή οδηγεί στην παραγωγή, ο κίνδυνος οδηγεί στην ανταμοιβή. Η εσωτερική πλευρά της φύσης μας είναι μια ηθική λογική και συχνά μια αντίστροφη λογική. Πρέπει να δώσεις για να λάβεις. Πρέπει να παραδοθείς σε κάτι έξω από τον εαυτό σου για να αποκτήσεις δύναμη μέσα σου. Πρέπει να νικήσεις την επιθυμία να πάρεις αυτό που θέλεις. Για να εκπληρώσεις τον εαυτό σου, πρέπει να ξεχάσεις τον εαυτό σου. Για να βρεις τον εαυτό σου, πρέπει να χάσεις τον εαυτό σου.

Τυχαίνει να ζούμε σε μια κοινωνία που ευνοεί τον Αδάμ Ι και συχνά παραμελεί τον Αδάμ ΙΙ. Και το πρόβλημα είναι ότι αυτό σε μετατρέπει σε ένα οξυδερκές ζώο που αντιμετωπίζει τη ζωή ως παιχνίδι και γίνεσαι ένα ψυχρό, υπολογιστικό πλάσμα που γλιστράει σε ένα είδος μετριότητας όπου συνειδητοποιείς ότι υπάρχει διαφορά μεταξύ του επιθυμητού σου και του πραγματικού σου εαυτού. Δεν κερδίζετε τον εγκώμιο που θέλετε, ελπίζετε ότι κάποιος θα σας δώσει. Δεν έχεις το βάθος της πεποίθησης. Δεν έχεις συναισθηματική ηχητικότητα. Δεν έχετε δέσμευση για εργασίες που θα χρειαζόταν περισσότερο από μια ζωή για να δεσμευτείτε.

Θυμήθηκα μια κοινή απάντηση μέσω της ιστορίας για το πώς χτίζεις έναν συμπαγή Adam II, πώς χτίζεις ένα βάθος χαρακτήρα. Μέσα από την ιστορία, οι άνθρωποι έχουν επιστρέψει στο παρελθόν τους, μερικές φορές σε έναν πολύτιμο χρόνο της ζωής τους, στην παιδική τους ηλικία, και συχνά, ο νους έλκεται στο παρελθόν σε μια στιγμή ντροπής, κάποια αμαρτία, κάποια πράξη εγωισμού, μια πράξη παράλειψης, της ρηχότητας, την αμαρτία του θυμού, την αμαρτία της αυτολύπησης, την προσπάθεια έλλειψης ευαρέσκειας. Ο Αδάμ Α' χτίζεται χτίζοντας τις δυνάμεις σου. Ο Adam II χτίζεται πολεμώντας τις αδυναμίες σας. Μπαίνεις μέσα στον εαυτό σου, βρίσκεις την αμαρτία που έχεις διαπράξει ξανά και ξανά στη ζωή σου, την αμαρτία σου από την οποία αναδύονται οι άλλοι, και πολεμάς αυτήν την αμαρτία και παλεύεις με αυτήν την αμαρτία, και από αυτή την πάλη, αυτή την οδύνη, τότε δημιουργείται ένα βάθος χαρακτήρα. Και συχνά δεν μας διδάσκουν να αναγνωρίζουμε την αμαρτία στον εαυτό μας, καθώς δεν μας διδάσκουν σε αυτήν την κουλτούρα πώς να παλέψουμε μαζί της, πώς να την αντιμετωπίσουμε και πώς να την καταπολεμήσουμε. Ζούμε σε έναν πολιτισμό με νοοτροπία Adam I όπου είμαστε άναρθροι για τον Adam II.

Τέλος, ο Reinhold Niebuhr συνόψισε την αντιπαράθεση, την πλήρως βιωμένη ζωή του Adam I και Adam II, ως εξής: «Τίποτα που αξίζει να κάνουμε δεν μπορεί να επιτευχθεί στη διάρκεια της ζωής μας· επομένως πρέπει να σωθούμε με την ελπίδα. Τίποτα που είναι αληθινό ή όμορφο ή καλό δεν έχει νόημα σε οποιοδήποτε άμεσο πλαίσιο της ιστορίας. Πρέπει να σωθούμε από την αγάπη, καμία ενάρετη πράξη δεν είναι τόσο ενάρετη από τη σκοπιά του φίλου μας όσο από τη δική μας άποψη.

Ευχαριστώ.

(Χειροκροτήματα)