Moet Je Leven Voor Je Cv of Voor Je lofrede?

Dus ik heb nagedacht over het verschil tussen de cv-deugden en de lofrede-deugden. De cv-deugden zijn de deugden die je op je cv zet, de vaardigheden die je op de arbeidsmarkt brengt. De lofrede-deugden zijn de deugden die in de lofrede worden genoemd, die dieper gaan: wie ben je, wat is de aard van je relaties, ben je moedig, liefdevol, betrouwbaar en consistent? En de meesten van ons, inclusief ikzelf, zouden zeggen dat de lofrede-deugden de belangrijkste deugden zijn. Maar zijn het in ieder geval in mijn geval de deugden waar ik het meest aan denk? En het antwoord is nee.

Dus ik heb over dat probleem nagedacht, en een denker die me daarbij heeft geholpen, is Joseph Soloveitchik, een rabbijn die in 1965 een boek schreef met de titel "The Lonely Man Of Faith". Soloveitchik zei dat er twee kanten aan onze natuur zijn, die hij Adam I en Adam II noemde. Adam I is de wereldse, ambitieuze, uiterlijke kant van onze natuur. Hij wil bouwen, creëren, bedrijven opzetten en innovatie creëren. Adam II is de nederige kant van onze natuur. Adam II wil niet alleen goed doen, maar ook goed zijn, innerlijk leven op een manier die God, de schepping en onze mogelijkheden eert. Adam I wil de wereld veroveren. Adam II wil een roeping horen en de wereld gehoorzamen. Adam I koestert voldoening. Adam II koestert innerlijke consistentie en kracht. Adam I vraagt ​​hoe de dingen werken. Adam II vraagt ​​waarom we hier zijn. Adam I's motto is "succes". Adam II's motto is "liefde, verlossing en terugkeer".

En Soloveitchik betoogde dat deze twee kanten van onze natuur met elkaar in strijd zijn. We leven in een voortdurende zelfconfrontatie tussen extern succes en interne waarde. En het lastige aan deze twee kanten van onze natuur, zou ik zeggen, is dat ze volgens verschillende logica's werken. De externe logica is een economische logica: input leidt tot output, risico leidt tot beloning. De interne kant van onze natuur is een morele logica en vaak een omgekeerde logica. Je moet geven om te ontvangen. Je moet je overgeven aan iets buiten jezelf om in jezelf kracht te vinden. Je moet het verlangen overwinnen om te krijgen wat je wilt. Om jezelf te vervullen, moet je jezelf vergeten. Om jezelf te vinden, moet je jezelf verliezen.

We leven nu eenmaal in een maatschappij die Adam I bevoordeelt en Adam II vaak verwaarloost. En het probleem is dat je daardoor verandert in een sluw dier dat het leven als een spel beschouwt, en je wordt een koud, berekenend wezen dat vervalt in een soort middelmatigheid waarin je beseft dat er een verschil is tussen je gewenste zelf en je werkelijke zelf. Je krijgt niet de lofrede die je wilt, waarvan je hoopt dat iemand die zal geven. Je mist de diepgang van overtuiging. Je mist de emotionele klank. Je voelt je niet toegewijd aan taken die meer dan een leven lang zouden duren.

Ik moest denken aan een veelvoorkomende reactie door de geschiedenis heen: hoe je een solide Adam II bouwt, hoe je een diep karakter opbouwt. Door de geschiedenis heen zijn mensen teruggegaan naar hun eigen verleden, soms naar een kostbare tijd in hun leven, naar hun kindertijd, en vaak dwalen de gedachten af ​​naar het verleden, naar een moment van schaamte, een begane zonde, een daad van egoïsme, een daad van nalatigheid, van oppervlakkigheid, de zonde van woede, de zonde van zelfmedelijden, proberen anderen te pleasen, een gebrek aan moed. Adam I bouw je op door te bouwen op je sterke punten. Adam II bouw je op door je zwakheden te bestrijden. Je gaat in jezelf op zoek, je vindt de zonde die je keer op keer in je leven hebt begaan, je kenmerkende zonde waaruit de andere voortkomen, en je bestrijdt die zonde en je worstelt ermee, en uit die worsteling, dat lijden, ontstaat een diep karakter. En we leren vaak niet om de zonde in onszelf te herkennen, omdat we in deze cultuur niet leren hoe we ermee moeten worstelen, hoe we die moeten confronteren en hoe we die moeten bestrijden. We leven in een cultuur met een Adam I-mentaliteit, waar we niet over Adam II kunnen praten.

Ten slotte vatte Reinhold Niebuhr de confrontatie, het volledig geleefde leven van Adam I en Adam II, als volgt samen: "Niets dat de moeite waard is om te doen, kan in ons leven worden bereikt; daarom moeten we gered worden door hoop. Niets wat waar, mooi of goed is, is volledig logisch in welke directe context van de geschiedenis dan ook; daarom moeten we gered worden door geloof. Niets wat we doen, hoe deugdzaam ook, kan alleen worden bereikt; daarom moeten we gered worden door liefde. Geen enkele deugdzame daad is even deugdzaam vanuit het standpunt van onze vriend of vijand als vanuit ons eigen standpunt. Daarom moeten we gered worden door die laatste vorm van liefde, namelijk vergeving."

Bedankt.

(Applaus)