Czy powinieneś żyć Dla Swojego Cv Czy Dla Mowy pogrzebowej?

Więc myślałem o różnicy między cnotami w CV a cnotami w mowie pogrzebowej. Cnoty w CV to te, które umieszczasz w swoim CV, czyli umiejętności, które wnosisz na rynek pracy. Cnoty w mowie pogrzebowej to te, które są wymieniane w mowie pogrzebowej, które są głębsze: kim jesteś, w swojej głębi, jaka jest natura twoich relacji, czy jesteś odważny, kochający, niezawodny, konsekwentny? I większość z nas, łącznie ze mną, powiedziałaby, że cnoty w mowie pogrzebowej są ważniejsze z cnót. Ale przynajmniej w moim przypadku, czy to o nich myślę najczęściej? I odpowiedź brzmi: nie.

Więc myślałem o tym problemie, a myślicielem, który mi w tym pomógł, jest facet o imieniu Joseph Soloveitchik, rabin, który napisał książkę zatytułowaną „The Lonely Man Of Faith” w 1965 roku. Soloveitchik powiedział, że istnieją dwie strony naszej natury, które nazwał Adam I i Adam II. Adam I to światowa, ambitna, zewnętrzna strona naszej natury. Chce budować, tworzyć, tworzyć firmy, tworzyć innowacje. Adam II to skromna strona naszej natury. Adam II chce nie tylko czynić dobro, ale być dobrym, żyć w sposób wewnętrzny, który czci Boga, stworzenie i nasze możliwości. Adam I chce podbić świat. Adam II chce usłyszeć powołanie i być posłusznym światu. Adam I delektuje się osiągnięciami. Adam II delektuje się wewnętrzną spójnością i siłą. Adam I pyta, jak działają rzeczy. Adam II pyta, dlaczego tu jesteśmy. Motto Adama I to „sukces”. Motto Adama II to „miłość, odkupienie i powrót”.

A Soloveitchik twierdził, że te dwie strony naszej natury są w stanie wojny ze sobą. Żyjemy w nieustannej konfrontacji między zewnętrznym sukcesem a wewnętrzną wartością. I powiedziałbym, że trudna rzecz w tych dwóch stronach naszej natury polega na tym, że działają one według różnych logik. Logika zewnętrzna jest logiką ekonomiczną: wkład prowadzi do wyniku, ryzyko prowadzi do nagrody. Wewnętrzna strona naszej natury jest logiką moralną, a często odwrotną logiką. Musisz dawać, aby otrzymywać. Musisz poddać się czemuś poza sobą, aby zyskać siłę w sobie. Musisz pokonać pragnienie, aby dostać to, czego chcesz. Aby się spełnić, musisz zapomnieć o sobie. Aby odnaleźć siebie, musisz się zgubić.

Tak się składa, że ​​żyjemy w społeczeństwie, które faworyzuje Adama I, a często zaniedbuje Adama II. A problem polega na tym, że to zamienia cię w przebiegłe zwierzę, które traktuje życie jak grę, a ty stajesz się zimnym, wyrachowanym stworzeniem, które popada w pewnego rodzaju przeciętność, gdzie zdajesz sobie sprawę, że istnieje różnica między twoim pożądanym ja a twoim rzeczywistym ja. Nie zasługujesz na rodzaj pochwały, jakiej pragniesz, masz nadzieję, że ktoś ci ją wygłosi. Nie masz głębi przekonania. Nie masz emocjonalnej dźwięczności. Nie masz zaangażowania w zadania, których wykonanie zajęłoby ci więcej niż całe życie.

Przypomniała mi się powszechna reakcja w historii na to, jak budujesz solidnego Adama II, jak budujesz głębię charakteru. Przez historię ludzie wracali do swojej przeszłości, czasami do cennego czasu w swoim życiu, do dzieciństwa, a często umysł ciążył w przeszłości do chwili wstydu, popełnionego grzechu, jakiegoś aktu egoizmu, aktu zaniechania, płytkości, grzechu gniewu, grzechu litowania się nad sobą, próbowania bycia osobą zadowalającą innych, braku odwagi. Adam I jest budowany przez budowanie na twoich mocnych stronach. Adam II jest budowany przez walkę ze swoimi słabościami. Wchodzisz w siebie, znajdujesz grzech, który popełniałeś wielokrotnie w swoim życiu, swój charakterystyczny grzech, z którego wyłaniają się inne, i walczysz z tym grzechem i zmagasz się z tym grzechem, a z tego zmagania, tego cierpienia, następnie budowana jest głębia charakteru. Często nie uczy się nas rozpoznawać grzechu w sobie, ponieważ nie uczy się nas w tej kulturze, jak się z nim zmagać, jak się z nim zmierzyć i jak z nim walczyć. Żyjemy w kulturze z mentalnością Adama I, w której nie potrafimy się wypowiedzieć na temat Adama II.

Na koniec Reinhold Niebuhr podsumował konfrontację, w pełni przeżyte życie Adama I i Adama II, w ten sposób: „Nic, co jest warte zrobienia, nie może zostać osiągnięte w naszym życiu; dlatego musimy zostać zbawieni przez nadzieję. Nic, co jest prawdziwe, piękne lub dobre, nie ma pełnego sensu w żadnym bezpośrednim kontekście historii; dlatego musimy zostać zbawieni przez wiarę. Nic, co robimy, jakkolwiek cnotliwe, nie może zostać osiągnięte w pojedynkę; dlatego musimy zostać zbawieni przez miłość. Żaden cnotliwy czyn nie jest tak cnotliwy z punktu widzenia naszego przyjaciela lub wroga, jak z naszego własnego punktu widzenia. Dlatego musimy zostać zbawieni przez tę ostateczną formę miłości, którą jest przebaczenie”.

Dzięki.

(Oklaski)