Zie De Zaden Van Verandering Die Een Vrouw Uit De Bronx Laat Groeien

"De eerste plant die mijn leven veranderde, was een tomaat", zegt Karen Washington , een zwarte stadsboerin in de Bronx. "Het was de enige vrucht die ik vroeger haatte." Maar nadat ze een tomaat had zien groeien die van kleur veranderde van groen naar geel naar rood en er een hap van nam, was ze meteen verkocht. "Toen ik die tomaat proefde, toen hij rood en rijp was, en ik hem van de plant plukte, [veranderde] het mijn wereld, want ik had nog nooit zoiets lekkers, zo zoets, geproefd. Ik wilde alles kweken."

Al een kwart eeuw floreren allerlei soorten bomen, bloemen, fruit en groenten op verlaten terreinen in de Bronx, dankzij Washington. Ze wordt beschouwd als "de koningin van de stadslandbouw" en is een Afro-Amerikaanse vrouw die haar leven heeft gewijd aan het vergroenen van de armste wijk van New York City. Sinds 1985 heeft Washington tientallen buurten geholpen bij het aanleggen van hun eigen gemeenschapstuinen, workshops gegeven over landbouw en raciale diversiteit in de landbouw bevorderd.

Je eten "komt niet uit de supermarkt, het komt niet uit de supermarkt. Het groeit in de grond", zegt ze. "Je moet begrijpen waar je eten vandaan komt. Het geeft je kracht."

Washington, een levenslange New Yorker, groeide op in een sociale woningbouwproject in de Lower East Side. In 1985 verhuisde ze naar de Bronx en kocht een nieuwbouwwoning, die ze beschouwde als "een kans om als alleenstaande ouder met twee kinderen de Amerikaanse droom te verwezenlijken". Hoewel er enige gentrificatie plaatsvond, zagen andere delen van de achterstandswijk er "als een oorlogsgebied" uit, bezaaid met verlaten gebouwen. Sommige ramen van Washington keken uit op een leeg perceel vol afval en roestige auto's.

Op een dag zag ze een man voorbijlopen met een schep en een houweel – een ongewone aanblik in de betonnen jungle van Gotham. "Wat doe je hier?" vroeg Washington. Hij vertelde haar dat hij overwoog een gemeenschapstuin aan te leggen. "Ik zei: 'Kan ik helpen?'"

"Ik had geen idee van tuinieren. Ik had geen groene vingers", herinnert ze zich. Desondanks gaf een gemeentelijk programma , dat onbebouwde percelen voor $1 verpachtte, Washington en haar buren hout, aarde en zaden, "en wij gaven hen kracht – spierkracht – en hoop en dromen om iets dat verwoestend en lelijk was, om te vormen tot iets moois." Binnen enkele dagen begonnen de eerste zaadjes van de Tuin van Geluk en Washingtons levenslange activisme te ontkiemen.

Sindsdien heeft Washington anderen in de Bronx geholpen bij het vinden van lege plekken in de buurt die ideaal zijn om iets te laten bloeien, en vrijwilligers begeleid bij het openen van een gemeenschapstuin – wat haar respect in de Big Apple en daarbuiten heeft opgeleverd. Ze bekleedt functies in vrijwel alle denkbare besturen, waaronder de New York Community Gardening Coalition , Just Food en de New York Botanical Garden . "Kun je je voorstellen, een klein meisje van de projectafdeling in het bestuur van de New York Botanical Garden?" vraagt ​​ze ongelovig, haar glimlachende gezicht omlijst door haar dreadlocks.

En toen was er die keer dat ze First Lady Michelle Obama ontmoette. Washington beschrijft hoe ze zich voelde, "de euforie van de geesten van mijn voorouders. Ik voelde ze gewoon klappen en juichen, want hier stond ik dan, een zwarte vrouw, in de aanwezigheid van de First Lady."

Bloeiend met narcissen, tulpen en hyacinten, was het oorspronkelijke doel van Washingtons eerste gemeenschapstuin – de Tuin van Geluk – en soortgelijke tuinen, "verfraaiing", zegt Washington, "om het afval weg te halen" van een achtergestelde minderheidsgemeenschap. Pas later begon ze groen verder te beschouwen dan alleen als decoratie of voedselbron . "Toen ik net begon in de voedselbeweging, concentreerde ik me op het verbouwen van voedsel. Pas toen ik in die gemeenschapstuin zat, begon ik te luisteren naar maatschappelijke problemen zoals lage werkgelegenheid, slechte gezondheid, mensen die de huur niet konden betalen", zegt Washington. Ze leerde dat ze "het lichaam en de geest van mensen moest voeden".

Om gelijkheid en eerlijkheid te bevorderen, richt ze zich de laatste tijd op het vergroten van het aantal Afro-Amerikanen in de landbouw via BUG's – oftewel Black Urban Growers . De meest recente cijfers van de landbouwtelling laten zien dat 55.346 boeren in de staat New York blank zijn en slechts 113 zwart.

Het is altijd een droom van Washington geweest om grond in het noorden van de staat te kopen voor een boerderij, maar elke keer dat ze alle nullen in de vastgoedadvertenties telde, leek het onmogelijk. Dankzij haar connecties ontmoette Washington een zakenman die geïnteresseerd was in het opzetten van een landbouwcoöperatie in Chester, New York. Ze begonnen in januari met het verbouwen van groenten op ruim 1,2 hectare zwarte aarde. Washington, gelegen op slechts een uur rijden van de stad, hoopt dat de relatie tussen stad en platteland Afro-Amerikanen zal helpen om beter te begrijpen hoe voedselsystemen werken en de kans te krijgen om eraan deel te nemen.

"Landbouw zit in ons DNA, maar we voeren dat gesprek nooit. We worden altijd aan de kant geschoven als consument of als persoon die de hand uitsteekt, nooit als iemand die de hand in het gesprek steekt", zegt Washington. "Er is geen landbouw zonder cultuur, dus dat mensen begrijpen dat slavernij deel uitmaakte van ons leven, bepaalt niet wie we zijn. ... We proberen dat mensen te laten begrijpen. Wees niet bang om je handen in de aarde te steken, wees niet bang om te tuinieren of te boeren, want dat is wie je bent."