Spirituele Oefeningen Voor Tijden Van Crisis

Op dit keerpunt in de menselijke reis komen wetenschap en spiritualiteit samen en kunnen we nieuwe mogelijkheden zien voor een levensvatbare beschaving. Maar het gaat niet van een leien dakje. De ene megaramp volgt de andere op. Economische, politieke en ecologische systemen raken uit de hand, in wat David Korten treffend de "Grote Ontmanteling" noemt.

Naarmate de grond onder ons vandaan wordt getrokken, raken we gemakkelijk in paniek, en nog gemakkelijker om gewoon af te sluiten. Deze twee instinctieve reacties – paniek en verlamming – vormen de greppels langs de kant van de weg die ons pad naar een leefbare toekomst begrenzen. In een van beide vallen is het grootste gevaar dat we lopen, want ze verdoven het hart en ontsporen de geest. Als we ooit spirituele oefeningen en disciplines nodig hadden om alert en verbonden te blijven, dan is het nu.

Het grootste geschenk dat we onze wereld kunnen geven, is onze aanwezigheid, wakker en aandachtig. Wat kan ons daarbij helpen? Hier zijn, gebaseerd op oude religies en aardse wijsheidstradities, een handvol praktijken waar ik op heb leren vertrouwen.

1. Ademhalen

Onze vriend, de adem, is altijd bij ons. Wanneer we aandacht besteden aan de stroom ervan, versmelt het lichaam met geest en verbindt het de innerlijke wereld met de uiterlijke wereld. Aandachtig inademen en uitademen kan je centreren en stabiliseren.

“Voel hoe je ademhaling meer ruimte om je heen creëert”, schrijft de dichter Rilke.

“Zuivere, voortdurende uitwisseling met al wat is, stroming en tegenstroming waar we ritmisch tot stand komen.”

Merk op dat je niet elke keer beslist om uit of in te ademen; het is eerder dat je geademd wordt. Geademd door het leven. En dat geldt ook voor alle andere dieren, en ook voor planten, in enorme ritmes van wederkerigheid. Voel dat web je tot leven wekt en vasthoudt.

De voelbare doorstroming van materie/energie brengt een zekere mate van gemak en opent ons ook voor de doorstroming van informatie. Dit verlaagt onze gebruikelijke verdediging tegen verontrustende informatie en begint de terugkoppelingslussen te deblokkeren, zodat we duidelijker kunnen waarnemen wat we hebben veroorzaakt.

2. Kom uit dankbaarheid

Terwijl brandende regenwouden en afstervend plankton onze zuurstofvoorraad steeds verder uitputten, lijkt elke ademhaling kostbaarder. Dankbaarheid voor dat kostbare geschenk zet ons aan tot actie, tot bescherming.

Met dankbaarheid bevestigen we ons geboorterecht om hier op aarde te zijn, begiftigd met zelfreflecterend bewustzijn, het vermogen om te kiezen. Om hier te zijn in solidariteit met elkaar. Om een ​​levend, intrinsiek en gezegend deel te zijn van deze levende Aarde.

We hebben uitstekende leermeesters in dankbaarheid, inheemse volken over de hele wereld, en met name de indianen. In elke raadsvergadering van de Zeslandenconfederatie van de Haudenosaunee vormt de danktoespraak "de woorden die vóór alles komen". Telkens opnieuw uitgesproken met spontane variaties, bieden deze woorden niet alleen "dank", maar ook "groeten" aan elk wezen en element van de natuurlijke wereld dat zij eren. Ik denk dat deze praktijk aan de basis ligt van de waardigheid en het zelfrespect die eeuwen van onteigening en vernedering hebben overleefd.

Als we deze gewoonte in ons eigen leven toepassen, bijvoorbeeld aan het begin en einde van elke dag, en zelfs tijdens vergaderingen, ontdekken we twee dingen. Ten eerste dat dankbaarheid niet afhankelijk is van externe omstandigheden. Ten tweede dat dankbaarheid een revolutionaire daad is. Het helpt ons beseffen hoeveel we al hebben en bevrijdt ons zo uit de greep van de consumptiemaatschappij.

3. Respecteer je pijn voor de wereld

We zijn verdrietig. Met alles wat er wordt aangericht aan de natuur en de sociale structuur van ons leven samen, is er ook angst en woede. Deze reacties zijn natuurlijk en gezond. Als we ze verloochenen, ondermijnen we onze vitaliteit en intelligentie.

Dus buigen we er in plaats daarvan voor. Wanneer er pijn om de wereld in je opkomt, erken die dan en pauzeer. Pauzeer en adem, alsof je er ruimte voor maakt, alsof je die pijn door je hart laat stromen. Besef dat je in staat bent om mee te lijden met je wereld. Lijden-met is de letterlijke betekenis van compassie. Het is een overtuigend bewijs van onze onderlinge verbondenheid, ja zelfs van onze onontkoombare onderlinge existentie.

"Er is geen geboorte van bewustzijn zonder pijn", zei Carl Gustav Jung. Onze pijn om de wereld bevrijdt ons van de illusie van afgescheidenheid. Ze speelt een sleutelrol bij de geboorte van het collectieve bewustzijn, dat wellicht de enige oplossing is voor de wereldwijde crisis van onze tijd.

4. Benut de kracht van welwillendheid

Metta, of liefdevolle vriendelijkheid, is een boeddhistische meditatie in actie die velen tegenwoordig wonderbaarlijk effectief vinden. Het is goed om angst en kwade wil te verdrijven en om zorg en begrip te creëren.

Deze praktijk functioneert niet als een vaag, doorschijnend gevoel, maar als een reeks vrij precieze intenties van persoon tot persoon. Een traditionele Birmese praktijk kent bijvoorbeeld een viervoudige vorm, zoals deze:

Moge (een specifiek persoon) vrij zijn van fysiek lijden.

Moge hij/zij vrij zijn van geestelijk lijden.

Moge hij/zij vrij zijn van conflicten.

Moge hij/zij zich prettig en wel voelen.

Het is belangrijk om dit ook naar jezelf uit te breiden ("Moge ik vrij zijn van mentaal lijden", enz.). Variaties worden aangemoedigd ("Moge hij/zij vrij zijn om de schoonheid van zijn/haar geest te ontwikkelen"). Deze oefening, wanneer deze in het spel is, kan niet samengaan met angst.

5. Bewoon grotere tijdsvelden

We verhouden ons tegenwoordig tot tijd op een manier die ongetwijfeld uniek is in de menselijke geschiedenis. De groei-economie en nanotechnologieën vereisen razendsnelle beslissingen voor kortetermijndoelen, waardoor we worden afgesneden van de ritmes van de natuur en van het verleden en de toekomst. Zowel de erfenis van onze voorouders als de behoeften van onze nakomelingen worden steeds minder reëel voor ons.

Deze relatie met tijd is niet aangeboren. Door de geschiedenis heen hebben mannen en vrouwen zich met grote persoonlijke inspanningen ingespannen om toekomstige generaties monumenten van kunst en kennis na te laten die ze tijdens hun leven niet voltooid zouden zien. En ze eerden met verhalen en rituelen degenen die hen voorgingen.

Ook wij kunnen de tijdscontext van ons leven verbreden. Om ons daarbij te helpen, bieden kosmologie en evolutionaire wetenschappen ons nu enorme perspectieven in het verleden. Wat de verbinding met de toekomst betreft, zijn door kernafval nu tienduizenden generaties binnen ons bereik gebracht. De gevolgen van onze daden (ons karma) spelen zich af op een geologische tijdschaal.

Onze morele verbeelding is het essentiële instrument om ons te openen voor de diepten en breedten van de tijd waartoe we behoren. Reik ernaar, zowel vooruit als achteruit. Open je geestesoog voor de immense reis van het leven op onze planeet door te mediteren op je hand. 'Zie' de evolutionaire ontwikkeling ervan, van de ene levensvorm naar de andere, vanaf zijn oorsprong als vin in oerzeeën. Aanschouw daarin ook de talloze generaties menselijke handen wier taken en vaardigheden onze wereld hebben gevormd.

Nodig de toekomstige mensen uit in je bewustzijn. Voel de kracht van je verlangen dat ze schone lucht vinden om in te ademen, water om te drinken, bomen, teelaarde. Vraag om hun begeleiding bij het werk dat nu gedaan moet worden. En, als oefening waarvan ik hoop dat je er net zoveel plezier aan zult beleven als ik, stel je een persoon voor die een eeuw of twee geleden is (misschien familie van je, misschien ook niet) die terug kan kijken in de tijd en jou op dit moment in je leven ziet. En schrijf jezelf dan een brief van deze toekomstige persoon.