Kunnen Betere Gegevens De Wereldwijde Armoede beëindigen?

Een vooraanstaand ontwikkelingseconoom spreekt over de voordelen en beperkingen van een datagestuurde aanpak om de meest hardnekkige problemen van de wereld op te lossen.

Reuters

Leiden gratis klamboes in sommige landen tot meer malariagevallen? Kunnen anti-parasietpillen in het ene land het schoolbezoek verhogen en in het andere geen effect hebben? Hoe goedkoop moet preventieve zorg zijn voor gezinnen met een laag inkomen om naar de dokter te gaan?

Er is misschien geen perfecte manier om deze lastige vragen per land te beantwoorden. Maar sommige vooraanstaande wetenschappers denken dat het meest rigoureuze antwoord voortkomt uit wat zij 'gerandomiseerde gecontroleerde studies' noemen.

Esther Duflo wordt algemeen erkend als 's werelds meest vooraanstaande voorstander van gerandomiseerde gecontroleerde studies in de ontwikkelingseconomie. RCT's worden al meer dan een halve eeuw gebruikt als methodologie in de klinische geneeskunde, waar het effect van een geneesmiddel of medische procedure wordt bevestigd of ontkend in wetenschappelijke experimenten met controle- en behandelgroepen. Het gebruik van RCT's om wereldwijde armoede aan te pakken is een fenomeen van de afgelopen tien jaar, maar heeft aan populariteit gewonnen dankzij een paradigmaverschuiving in de economie, het overheidsbeleid en andere disciplines.

Vorig jaar publiceerden Duflo* en haar medeplichtige bij J-PAL, Abhijit Banerjee, een boek met de titel Poor Economics: A Radical Rehinking of the Way to Fight Global Poverty . Het boek geeft een overzicht van veel van wat ze hebben geleerd door middel van RCT's en andere onderzoeken, en zet een bredere claim tegen "algemene universele antwoorden" en "verregaande conclusies" over armoede. In plaats daarvan bevelen ze een datagestuurde aanpak aan die specifieke, gerichte antwoorden zoekt op wat daadwerkelijk werkt, wat beter werkt en wat kosteneffectief werkt. Esther Duflo wordt algemeen erkend als 's werelds meest vooraanstaande voorstander van gerandomiseerde gecontroleerde studies in de ontwikkelingseconomie. Als methodologie worden RCT's al meer dan een halve eeuw gebruikt in de klinische geneeskunde, waar het effect van een geneesmiddel of medische procedure wordt bevestigd of ontkend in wetenschappelijke experimenten met controle- en behandelgroepen. Het gebruik van RCT's om wereldwijde armoede aan te pakken is een fenomeen van de afgelopen tien jaar, maar het heeft aangeslagen met de kracht van een paradigmaverschuiving in de economie, het overheidsbeleid en andere disciplines.

Met mijn opleiding als natuurkundige en ingenieur waardeer en ondersteun ik Duflo's wetenschappelijke benadering van armoedebestrijding. (Volledige openheid: ik zit in het bestuur van Innovations for Poverty Action, een nauwe partner van J-PAL.) Toch kwamen er bij het lezen van het boek twee dingen herhaaldelijk bij me op: Ten eerste vereist de beste wetenschap net zoveel theorie als experimenten. Data zonder goede theorie is slechts meting, geen kennis, en een krachtige theorie is vaak allesomvattend. Puur praktisch gezien helpt theorie ons overeind te blijven wanneer we data missen. Ten tweede lijken Duflo en Banerjee zich ongemakkelijk te voelen bij hun eigen standpunt tegen grootse antwoorden. De meeste hoofdstukken van het boek eindigen met secties die algemene uitspraken doen over volksgezondheid, onderwijs, microfinanciering en ondernemerschap, vaak niet volledig ondersteund door experimenten. Hun laatste hoofdstuk, getiteld "In plaats van een allesomvattende conclusie", bevat desalniettemin vijf algemene uitspraken over arme mensen wereldwijd.

Ik heb Duflo via e-mail een aantal vragen gesteld over RCT's en haar boek...

KT : Wat is volgens jou tot nu toe de grootste bijdrage van RCT's aan de internationale ontwikkeling?

ED : Ten eerste hebben we veel vooruitgang geboekt in debatten waar we waarschijnlijk nog steeds eindeloos over zouden debatteren: Ontmoedigt het gratis weggeven van klamboes het gebruik ervan? Ontmoedigen prijzen die niet nul zijn het gebruik van preventieve zorg? Ten tweede hebben we een aantal veelbelovende interventies geïdentificeerd, en die beginnen opgeschaald te worden, waarbij ontworming een goed voorbeeld is. [KT: Ontworming verwijst naar anti-parasietpillen waarvan is aangetoond dat ze, wanneer ze aan kinderen worden gegeven, de schoolbezoek verhogen.] Ten derde hebben we op sommige gebieden (basisonderwijs bijvoorbeeld) voldoende kennis opgebouwd dat we een breed systemisch beeld beginnen te krijgen van problemen en oplossingen. Ten vierde, misschien wel het belangrijkste, wordt het belang van het uitproberen van dingen onder strenge observatie, van het openlaten van de mogelijkheid van mislukking, nu meer erkend binnen overheden en organisaties. Ik denk dat deze cultuuromslag op de lange termijn de grootste bijdrage zou kunnen blijken te zijn.

KT : Wat is de grootste uitdaging in de manier waarop RCT's in de praktijk worden uitgevoerd, geïnterpreteerd of besproken? Of, om de vraag anders te stellen: welke dominante praktijk binnen de gemeenschap van mensen die RCT's uitvoeren of erover lezen, zou u het liefst willen veranderen?

ED : Eigenlijk heb ik niet veel te klagen. Ik denk dat mensen momenteel heel creatief zijn en de grenzen in veel richtingen proberen te verleggen: door meer theorie te integreren, structurele modellen en experimenten te combineren, "labexperimenten" te combineren met RCT, en echt gedurfde dingen te proberen, zoals het willekeurig verdelen van de lonen van ambtenaren.

Ik vind het ook bemoedigend dat RCT's steeds vaker worden gebruikt in beleidsmakers. Ik heb echter wel één probleem: ik denk dat beleidsmakers bereid zijn experimenten te gebruiken om iets te rechtvaardigen, maar wat we nog niet zien, is een serieus gebruik van experimenten om beleid te snoeien.

KT : Toen ik economie studeerde als bachelorstudent, herinner ik me dat ik dacht dat een groot deel van de econometrie een poging was om causale verklaringen uit data te halen, juist in die gevallen waarin RCT's onpraktisch waren. De impliciete aanname leek te zijn dat RCT's ideaal zouden zijn geweest, maar dat complexe econometrie bij gebrek daaraan noodzakelijk was. Is dit een redelijke interpretatie van de economische methodologie, en zo ja, waarom denk je dat het zo lang heeft geduurd voordat de ontwikkelingseconomie RCT's omarmde?

ED : Ik denk dat we als vakgebied deels hebben aangenomen dat het moeilijker of duurder was dan het in werkelijkheid was. Michael Kremers ware geniale ingeving was om RCT's met een klein budget uit te proberen. Toen velen van ons, aangemoedigd door zijn voorbeeld, soortgelijk werk gingen doen, leerden we geleidelijk wat men in andere wetenschappelijke vakgebieden al lang wist: dat er mogelijkheden zijn om geld in te zamelen voor academische studies. Dus begonnen we meer geld in te zamelen. Deze twee inzichten samen hebben het hele vakgebied geopend.

KT : In uw boek pleit u fel tegen overkoepelende theorieën over internationale ontwikkeling, die geïnterpreteerd zouden kunnen worden als een impliciete erkenning van de enorme complexiteit van ontwikkeling. Toch zijn RCT's in de ontwikkelingseconomie vaak RCT's van menselijk gedrag in specifieke contexten. Impliceert u daarmee dat er geen overkoepelende theorieën over menselijk gedrag kunnen bestaan?

ED : Er kunnen zeker theoretische inzichten zijn, zo besluiten we in het boek. Maar er is geen overkoepelend raamwerk dat alles kan verklaren, of een allesomvattende oplossing voor alles.

KT : Hoewel er een globale overeenstemming bestaat over de doelen van internationale ontwikkeling, hebben mensen vaak verschillende ideeën over het uiteindelijke doel. Sommigen denken dat het gaat om een ​​bepaald niveau van economische prestatie voor elk land; anderen denken aan universele gezondheidszorg en onderwijs; weer anderen denken aan sociale rechtvaardigheid, enzovoort. Heb je een einddoel voor ogen waar je naartoe werkt?

ED : Ik weet niet zeker of ik hier echt een mening over heb, of dat ik dat zou moeten hebben. Ik denk dat de doelen bepaald moeten worden door het politieke proces, door wat een samenleving op een bepaald moment belangrijk vindt. Ik heb misschien mijn eigen visie op wat belangrijk is in het leven, maar ik ben geen filosoof en ik vind niet dat het mijn taak is om mensen te vertellen wat zij belangrijk zouden moeten vinden. Ik denk dat het de taak van een econoom zou moeten zijn om individuen of samenlevingen (via hun beleidsmakers) te helpen deze doelen te bereiken, zodra ze eenmaal zijn gesteld.

***

Hoe dan ook, Poor Economics is een must-read voor iedereen die geïnteresseerd is in internationale ontwikkeling, en het is net verschenen als paperback. Of je nu in grote theorieën gelooft of niet, de waarde van data en zorgvuldige observatie is moeilijk te ontkennen. Banerjee en Duflo vullen hun boek met moeizaam verworven inzichten uit persoonlijke ervaring en wetenschappelijk onderzoek. En ondanks Duflo's afwijzing van haar morele doelstellingen ten gunste van filosofie en de publieke sfeer, is haar rationeel getemperde passie voor het helpen van arme gemeenschappen wereldwijd op elke pagina voelbaar.

______

*Duflo is zeer te spreken over haar collega, Harvard-econoom Michael Kremer, die de recente golf van RCT's op het gebied van internationale ontwikkeling op gang heeft gebracht. Maar het zijn haar onvermoeibare inspanningen, met een steun van de naamgevende donateur van het Abdul Latif Jameel Poverty Action Lab (J-PAL) bij MIT, die RCT's bijna gemeengoed hebben gemaakt.