Stel Je Een Gezicht Voor

Je telefoon gaat midden in de nacht. Terwijl je blindelings probeert op te nemen, vrees je dat iemand van wie je houdt een ongeluk heeft gehad? Of plotseling is overleden?

Een tijdje, in de beginjaren van mijn huwelijk met Jihong, werden we vaak wakker van zulke telefoontjes. De telefoon lag aan Jihongs kant van het bed. Hij hief de hoorn aan zijn oor en mompelde een versufte hallo.

“Ga terug naar Japan!” riep een luide mannenstem, of iets ergers.

Jihong hing op. We nestelden ons in elkaars armen. Je betaalt een trieste prijs voor het leven 'in vrijheid', zei ik in gedachten tegen hem.

Jihong werd geboren in China, niet in Japan. Hij was een van de allereerste studenten die de Chinese overheid na de Culturele Revolutie (1966-1976) in het buitenland liet studeren. Hij kwam in 1982 aan bij de Universiteit van Maryland, slecht voorbereid om daar scheikunde te studeren. Hij sprak nauwelijks Engels en was totaal onbekend met de westerse cultuur. ("Dat is een understatement," zegt hij lachend.)

Toen kwam de tragedie van het Plein van de Hemelse Vrede. Maandenlang hadden studenten in China het plein bezet en democratische hervormingen binnen de regering geëist. Op 4 juni 1989 eindigde de heftige episode in een bloedbad, aangericht door het Volksleger. Schattingen van het dodental liepen uiteen van honderden tot enkele duizenden.

Na het bloedbad besefte president George H.W. Bush dat de Chinese autoriteiten studenten die uit de VS terugkeerden met extreme argwaan zouden bekijken. De studenten zouden zelfs in gevaar kunnen zijn. Gelukkig schrapte hij de vereiste om het land na hun afstuderen te verlaten uit hun visa. Hij gaf hen recht op een green card.

Dat was Jihongs eerste stap om Amerikaans staatsburger te worden. Hij zette die met dankbaarheid, ook al betekende het dat hij zijn biologische familie moest achterlaten.

Ik ontmoette hem pas een paar jaar later. Tegen die tijd sprak en schreef hij beter Engels dan de meeste Amerikanen van eigen bodem. Hij werkte hard. Hij betaalde zijn belastingen. Hij hield zich aan de wet. Hij was de levende definitie van "een goed mens".

Na ons huwelijk, als de louche telefoontjes ons 's nachts wakker maakten, vroegen we ons af: heeft de beller onze naam uit het telefoonboek geplukt? Of kent hij ons op de een of andere manier?

Soms, terwijl we door onze buitenwijk slenterden, staarde ik naar de huizen. "Woon je hier?" vroeg ik aan de pestkop. "Woon je daar?"

Wie hij ook was, hij zag er waarschijnlijk net zo blank en "gewoon" uit als ik. Sterker nog, hij werd waarschijnlijk door degenen die hem het beste kenden als een "goed mens" beschouwd... net als de persoon die me aan de vooravond van mijn bruiloft een "racist" noemde omdat ik van hem verwachtte dat hij mijn huwelijk met een in China geboren man zomaar zou accepteren. Of zoals degenen in mijn familie die Jihongs naam maar niet konden spellen of uitspreken.

"Het is niet moeilijk," wilde ik tegen ze zeggen. "JIHONG. Je hebt veel moeilijkere woorden gespeld tijdens je eerste spellingwedstrijd. Je noemt veel moeilijkere namen als je in je Bijbel leest of naar een sportwedstrijd kijkt."

Jihong geeft al eenentwintig jaar scheikunde aan de South Dakota State University. Verschillende studenten werken in zijn laboratorium. Een van hen (die ik Kendra noem) is Afro-Amerikaans.

Vorige week benaderde Kendra Jihong. "Ik ben me bewust van het toenemende geweld in het land tegen Aziatische Amerikanen", zei ze. "Kan ik iets voor jou en anderen doen?"

Wat een vriendelijkheid was dat!

"Kung-griep", "Chinees coronavirus", "het Wuhan-virus"... zulke afschuwelijke xenofobe taal voor Covid-19 heeft het anti-Aziatische sentiment dat al lang in de VS bestaat, alleen maar aangewakkerd. In 2020, toen het aantal haatmisdrijven in het hele land daalde, steeg het aantal misdrijven tegen Aziatische Amerikanen met bijna 150 procent. Het werkelijke aantal ligt waarschijnlijk veel hoger, maar de slachtoffers (voornamelijk vrouwen en ouderen) aarzelen om aangifte te doen.

Feit is dat Aziatische Amerikanen als groep een bijzonder traumatiserende periode in hun geschiedenis doormaken. Racisme is al lang een grote smet op het karakter van dit land. Maar de huidige mate van pesten en geweld tegen mensen van Aziatische afkomst is nieuw.

Dat Kendra, een Afro-Amerikaanse vrouw, zich zo uitsprak en Jihong actief steunde, is een sprankje hoop. Haar bezorgdheid raakte hem. Haar vragen leidden tot een betekenisvol gesprek tussen hen.

Een ander sprankje hoop is de groep Compassion in Oakland . Zevenhonderd vrijwilligers van diverse rassen en achtergronden hebben zich verenigd om Aziatisch-Amerikaanse ouderen te begeleiden en te beschermen. Ze bieden ook vertaaldiensten en technologische expertise aan Aziaten die geïsoleerd zijn door taalverschillen en complexe informatiesystemen.

* * *

Nu wil ik je uitnodigen om je eigen sprankje hoop te bieden, precies waar je bent.

Maak het jezelf gemakkelijk. Sluit je ogen. Voel je in het ritme van je ademhaling.

Als je er klaar voor bent, stel je dan een Aziatisch gezicht voor, of het nu van een vreemde is of van iemand die je kent. Het gezicht kan zelfs van jou zijn.

Wat zou die persoon in deze onrustige tijd kunnen voelen? Laat je lichaam die emotie delen. Adem het ongemak, de angst, de woede, de hulpeloosheid, het verraad, het verdriet in...

Adem nu uit. Stuur die persoon bij het uitademen het zachte licht van de remedie: liefde, kalmte, genezing, moed, veerkracht, hoop...

Herhaal deze cyclus een tijdje, adem de pijn in en adem de vrede uit.

Uiteindelijk wilt u de beoefening misschien verdiepen door geleidelijk meer mensen bij uw meditatie te betrekken: elke persoon van Aziatische afkomst ... elke persoon van kleur ... elke persoon die ooit een trauma heeft opgelopen ... elke persoon die ooit kwaad heeft gedaan uit angst ... iedereen die leeft ... alle wezens overal ...

Alle.