Gezondheid En rechtvaardigheid: Het Pad Van Bevrijding Door Geneeskunde

Dit is het transcript van de keynote speech van 2018 bij Bioneers, waar ik werd geïntroduceerd door mijn vriendin en samenzweerder, de zwarte bevrijdingsactiviste Cat Brooks, directeur van het Anti Police-Terror Project. Moge deze lezing mensen helpen deze opstand voor rechtvaardigheid te begrijpen, zodat ze zich kunnen aansluiten bij de beweging voor gezondheid en welzijn voor iedereen. We kunnen structuren die gebouwd zijn op racisme en geweld niet hervormen. We moeten ze ontwortelen, composteren, de wonden helen en opnieuw opbouwen.

Ik wil allereerst de Kustmiwok en de wezens op wiens land we vandaag bijeenkomen, bedanken.

Om alle inheemse mensen te bedanken die mij hun vertrouwen hebben gegeven, die diepgaande gesprekken met mij hebben gevoerd en die mijn begrip van het begrip van het begrip van een genezer hebben beïnvloed en wat de precieze reikwijdte van mijn werk is.

Ik wil graag mijn erkenning uitspreken voor de slachtoffers die door de politie zijn gedood, en voor hun families die nog steeds vechten voor gerechtigheid.

en de UCSF Division of Hospital Medicine voor de steun bij het vormgeven van een pad dat gezondheid en genezing zo breed mogelijk definieert.

En tenslotte mijn man Benjamin Fahrer – een revolutionaire boer – wiens liefde voor de aarde overvloed creëert en wiens dagelijkse steun de ruimte creëert die ik nodig heb om dit werk te doen.

Vandaag ga ik het met jullie hebben over het dekoloniseren van de geneeskunde.

Maar eerst vertel ik je wie ik ben, zodat je een idee hebt waar mijn gedachten vandaan komen. Deze foto van kunstenares Mona Caron, afkomstig uit ons aanstaande album Growing Upward , vat goed samen wie ik ben. Ik ben de dochter van Punjabi-immigranten. Mijn ouders kwamen hier in 1973 met weinig geld, maar veel kasteprivileges. We groeiden op met familievakanties waarbij we in een VW-busje door de westelijke landen reden. Mijn vader stopte bij de reservaten en liet ons uitstappen om te horen wat er met de oorspronkelijke bewoners was gebeurd. Hij vertelde me over kolonisatie, omdat wij ook een volk zijn dat door Europeanen is gekoloniseerd.

Ik ben moeder van twee prachtige jongens van gemengde afkomst. Ik ben een boerin. Ik ben een arts die in de volwassenengeneeskunde werkt en de maatschappelijke problemen in de lichamen van mijn patiënten ziet manifesteren. Ik ben een arts die racisme en staatsgeweld als urgente problemen voor de volksgezondheid ziet. Ik ben een tourende muzikant die in 29 verschillende landen heeft gespeeld en in vijf verschillende talen heeft gezongen met mijn band Rupa & the April Fishes. En om een ​​uitspraak te gebruiken die ik van Miwok Elder Wounded Knee heb geleerd: ik ben een Aardemens.

Wat ik ga beschrijven, is een systeem van overheersing waarin we leven en wat volgens mij de directe gevolgen zijn voor de gezondheid van dat systeem – voor ons allemaal. We beginnen met een beschrijving van hoe we ziekte begrijpen in een moderne, postindustriële context.

In de jaren 1850 werd de kiemtheorie ontwikkeld, die beschreef hoe organismen zoals bacteriën, virussen en dergelijke ons ziek maken. Dit leidde tot de ontwikkeling van antibiotica, vaccins en systemen om de verspreiding van infectieziekten te beperken.

In de jaren 60, met de ontdekking van DNA, betreden we het moleculair genetische tijdperk van de geneeskunde, waar we ons vandaag de dag nog steeds bevinden. Het gen creëert een eiwit dat ziekten kan veroorzaken of ertegen kan beschermen. Men dacht dat hoe ziek of gezond je kon zijn, tot op zekere hoogte door je genen werd bepaald. Dit inzicht heeft geleid tot vele krachtige diagnostische hulpmiddelen en gerichte therapieën voor specifieke ziekteprocessen.

En in 2004, met de ontdekking van de rol van de ras -genmutatie bij darmkanker, precies 2000 jaar nadat de Romeinse arts Celsus de belangrijkste tekenen van ontsteking beschreef, betreden we het tijdperk van ontstekingen. In plaats van een reductionistische benadering van ziektebegrip, zien we hoeveel paden leiden tot chronische ontsteking, wat op zijn beurt de voorwaarden voor ziekte creëert. Vandaag richten we ons op de impact van sociale stressoren, waarvan is aangetoond dat ze chronische ontstekingen veroorzaken.

Deze ziekten vereisen een systemische aanpak, die zich niet alleen richt op het individu, maar die ons juist richt op de structuren van de maatschappij. Zo kunnen we inzien dat het individuele streven naar gezondheid zinloos is in een systeem dat gezondheid feitelijk onmogelijk maakt.

Om de grondoorzaken van de pathologieën die we vandaag de dag zien en die ons allemaal treffen, maar die vooral bruine, zwarte en arme mensen treffen, te begrijpen, moeten we de fundamenten van deze maatschappij onderzoeken, die begon met de KOLONISATIE.

Voor mij betekent gekoloniseerd worden dat je losgekoppeld en gedesintegreerd bent – ​​van je afkomst, van de aarde, van je inheemsheid, van je verbondenheid met de aarde.

Zelf. We komen allemaal voort uit mensen die verbonden zijn met de aarde, mensen die ooit in diepe verbinding leefden met de ritmes van de natuur. Ik geloof dat het geen toeval is dat de kolonisatie van dit land plaatsvond op hetzelfde moment dat Europeanen honderdduizenden heksen verbrandden, de vrouwen die de traditionele inheemse kennis van de Europese stammen overbrachten.

Kolonisatie was de manier waarop het extractieve economische systeem van het kapitalisme naar dit land kwam, ondersteund door systemen van suprematie en overheersing die noodzakelijk zijn om de rijkdom en macht in de handen van de kolonisatoren en uiteindelijk hun financiers te houden.

In de huidige stand van zaken in de VS komt dit systeem van suprematie op vele manieren tot uiting, met vele gevolgen, maar we zullen ons omwille van de tijd op specifieke daarvan concentreren. Ten eerste de blanke suprematie, die een kader creëerde dat slavernij en genocide legitimeerde. Slavernij creëerde goedkope arbeid, die noodzakelijk is voor een goed functionerend kapitalistisch systeem. En genocide creëerde onbeperkte toegang tot hulpbronnen, in de vorm van land, dierlijke lichaamsdelen, mineralen en grondstoffen, die eveneens noodzakelijk zijn voor een goed functionerende kapitalistische economie. En naarmate het kapitalisme functioneert, verankert het systemen van suprematie verder.

We weten allemaal dat witte suprematie eruitziet als enge mensen met swastika's in capuchons. Maar het kan er ook uitzien als een plek waar veel witte mensen in exclusieve contexten zijn, waar macht en toegang niet zomaar aan anderen worden afgestaan.

Vergeet niet, als ik over deze dingen praat, ik heb het over systemen van onderdrukking waar we allemaal deel van uitmaken en die we allemaal opnieuw creëren. Deze systemen moeten ontmanteld worden.

Terug naar kolonisatie en de impact ervan. Er is witte suprematie en er is mannelijke suprematie, oftewel patriarchaat, wat leidt tot de onzichtbaarheid van vrouwenarbeid (je weet wel, zoals het creëren van het hele menselijke ras uit onze baarmoeders) of in deze context tot het reproduceren van de beroepsbevolking en het onderdrukken van onze lonen, wat het kapitalisme verder ondersteunt. Patriarchaat leidt ook tot vrouwenmoord, huiselijk geweld en kindermishandeling, wat we hier bij alle groepen zien.

Ook zien we menselijke superioriteit, waarbij mensen zich superieur voelen aan de rest van de levende wezens. In naam van de exploitatie van hulpbronnen onderwerpen ze levende bodems, zaden, dieren, planten en water aan gruwelijke behandelingen, wat op zijn beurt de kapitalistische behoefte aan steeds grotere winsten voedt.

Zolang deze cyclus van overheersing, uitbuiting, generatie en inbeslagname van rijkdom voortduurt, ervaren we als bijproduct en gemeenschappelijk pad TRAUMA. Bovendien hebben veel onderzoeken ons laten zien dat chronische stress en trauma chronische ontstekingen veroorzaken.

Als we kijken naar de top 10 doodsoorzaken op het bezette Turtle Island, zien we ziekten die ons zijn beschreven als ziekten die te wijten zijn aan onze levensstijl, of ziekten die ontstaan ​​door onze slechte keuzes. Misschien eten we te veel gefrituurd voedsel of bewegen we te weinig. Misschien hebben we een genetische aanleg. Wat deze ziekten gemeen hebben in hun pathogenese, is een onderdeel van ontsteking, en we beginnen pas net te begrijpen hoe sociale stressoren en de structuur van de maatschappij bijdragen aan en deze chronische ontstekingstoestand verergeren.

Het is kortzichtig om deze ziekten te zien als ziekten die worden veroorzaakt door individuele, slechte keuzes in de context van een genetische aanleg. Ik zie ze als ziekten die vrijwel onmogelijk te vermijden zijn, vanwege het systeem waarin we leven, dat een biologisch milieu van ontstekingen creëert door trauma, chronische stress, milieudegradatie en schadelijke voedselsystemen. Ik zie deze ziekten als ziekten die voortkomen uit kolonisatie.

Dit is geen nieuws voor een inheemse. Toen ik Candace Ducheneaux, een ouderling van de Oglala Lakota, ontmoette in Standing Rock, vertelde ze me hoe deze ziekten – die zo vaak voorkomen in de moderne Amerikaanse samenleving en nog veel vaker in Indian Country – door de kolonisten zijn meegebracht.

We hadden het over diabetes, een ziekte die ik op de medische school had geleerd en die een gevolg is van insulineresistentie. Of je alvleesklier maakt niet genoeg insuline aan, of je cellen zijn niet gevoelig voor insuline – beide zienswijzen zijn gebaseerd op een gevoel van individualisme en voorbestemming.

In het Standing Rock-reservaat, vóór de afdamming van de Mni Sose, oftewel de Missouri-rivier, was diabetes zeldzaam. Nadat de rivier was afgedamd, werden de populierenbossen, waar de mensen voedsel en medicijnen zochten, verwoest. Door de ecologische verschuiving door een koloniserende kracht werden de mensen afhankelijker van de geldeconomie voor hun voedsel en medicijnen en verloren ze een essentiële culturele band met hun traditionele gebruiken. Dit tragische verlies van gemeenschappelijke goederen is een kenmerk van de kapitalistische samenleving en de impact is voelbaar in het individuele lichaam. Na de afdamming van de rivier schoot het aantal gevallen van diabetes omhoog. En dit verhaal is vergelijkbaar voor stammen op Turtle Island.

Het is belangrijk om te beseffen dat diabetes niet alleen het gevolg was van een sedentaire levensstijl en daardoor meer overgewicht. Kolonisatie speelde een cruciale rol – niet door de inheemse bevolking te veranderen, maar door de sociale structuur rond die bevolking te veranderen, wat op zijn beurt ziekten veroorzaakt.

Een krachtig onderzoek uit Alberta toonde aan dat First Nations-stammen die hun culturele continuïteit behielden, met name door middel van taal, een lager diabetespercentage hadden. Bedenk dat het spreken van hun eigen taal hen beschermde tegen diabetes – niet een koolhydraatarm paleodieet, en ook niet sporten. Het toonde ook aan dat zelfbeschikking een krachtige beschermer is tegen diabetes. Deze factoren hadden een beschermend effect tegen zelfmoord bij inheemse volkeren in Canada, waar de kans op zelfmoord 2 tot 5 keer zo hoog is als het landelijk gemiddelde.

Dit voorbeeld laat zien hoe ziekte een complexe manifestatie is van sociale en biologische invloeden op groepen individuen, die resulteert in een gemeenschappelijke uiting: in dit geval diabetes. Hoewel we dit duidelijk kunnen begrijpen vanuit de ervaring van de Native Americans, moeten we ons ervan bewust zijn dat deze sociale structuren van overheersing trauma en ontstekingen bij ons allemaal veroorzaken. We worden er allemaal door getroffen.

Wat kunnen we doen met deze overweldigende wetenschap dat het systeem waarin we leven de gezondheid van de meeste mensen onmogelijk maakt? Net als in het vorige voorbeeld kunnen simpele dingen enorme gevolgen hebben. Om de ziekten te genezen die worden veroorzaakt door het trauma dat kolonisatie heeft veroorzaakt, moeten we dekoloniseren. Als kolonisatie neerkomt op desintegratie en ontkoppeling, moeten we de verbinding herstellen.

Ons werk is tweeledig: re-integratie en ontmanteling.

We moeten herintegreren wat verdeeld en veroverd is – in onze samenleving, tussen onze volkeren, tussen ons en de natuurlijke wereld om ons heen en in onszelf. We kunnen dat op vele manieren doen: door acties te promoten die de lokale autonomie en het zelfbeschikkingsrecht vergroten, door de mythe te ontmaskeren dat het individu beperkt is in zijn vermogen om de grondoorzaken van ziekten aan te pakken, door ons opnieuw te verbinden met wie we waren vóór onze respectievelijke kolonisatie door middel van liederen en traditionele kennis, door onze eet- en medicijngewoonten te herontwaken en door onze relaties met elkaar, met de aarde om ons heen en met andere wezens te herontwaken.

En we moeten de systemen van overheersing ontmantelen die steeds opnieuw cycli van trauma en ontsteking creëren, de systemen die in dienst staan ​​van het kapitalisme.

Dit is mijn visie op holistische gezondheidszorg.

Hoe ziet dat eruit voor mijn werk? Hoe gebruik ik mijn White Coat Privilege om zaken systemisch aan te pakken? Naast het feit dat ik bij mijn patiënten in het ziekenhuis ziekten ga aanpakken die direct verband houden met deze verschijnselen, doe ik het volgende.

Wat betreft re-integratie ben ik uitgenodigd om te helpen bij het opzetten van een kliniek en een boerderij om de praktijk van dekolonisatie van de geneeskunde in Standing Rock te ontwikkelen, samen met stamleden en genezers Linda Black Elk en Luke Black Elk, achterkleinzoon van Black Elk Medicine Man.

We hebben een raamwerk ontwikkeld voor het verlenen van zorg waarin de Lakota-kosmologie en het begrip van ziekte en gezondheid centraal staan. Ook willen we een model creëren dat reproduceerbaar is naar andere plaatsen in andere specifieke contexten.

We hebben fantastische partners, waaronder MASS Design Group en National Nurses United, en ook de Do No Harm Coalition van UCSF. Dit zijn meer dan 400 zorgmedewerkers die zich inzetten om een ​​einde te maken aan systemen van onderdrukking en zo de gezondheid van iedereen te garanderen. We hebben meer dan een miljoen dollar opgehaald dankzij genereuze giften van de Jena and Michael King Foundation, Colin

Kaepernick en crowdfunding zijn op zoek naar nog eens 5 miljoen dollar om met dit opwindende project te kunnen beginnen.

Wat betreft het ontmantelen van systemen van onderdrukking, werk ik aan een nationaal onderzoek naar de gezondheidseffecten van geweld door rechtshandhaving, genaamd The Justice Study. De gemeenschap die strijdt voor gerechtigheid voor Mario Woods – een 26-jarige zwarte man die in 2015 door de politie werd gedood – vroeg ons een onderzoek te doen dat antwoord zou geven op de volgende vraag:

Als de wond politiegeweld is en het medicijn rechtvaardigheid, wat gebeurt er dan met onze gezondheid als het medicijn niet wordt gegeven?

We verzamelen momenteel gegevens die nu al verhelderend zijn en laten zien hoeveel aspecten van het leven van mensen worden beïnvloed door politiegeweld. We weten dat Native Americans, zwarte mensen en Latino's onevenredig vaak te maken krijgen met politiegeweld en dat zij het meest worden getroffen door de langdurige traumatische gevolgen van het geweld. Hoe draagt ​​deze realiteit bij aan de gezondheidsverschillen die we zien? Deze dia laat ook zien hoe we allemaal worden getroffen door dit geweld – van alle rassen tot mensen met een trauma, waarbij zwarte mensen, mensen met een bruine huidskleur en inheemse mensen het zwaarst worden getroffen. We blijven deze gegevens verzamelen en zullen ze aanbieden aan beleidsmakers die de veiligheid in de gemeenschap willen veranderen van modellen die een kader van witte suprematisme in stand houden naar modellen die veiligheid creëren en schade voor ons allemaal beperken.

Wat ik wil dat je onthoudt van deze lezing is het volgende.

Gezondheid is onmogelijk in een systeem van onderdrukking. We kunnen diabetes niet effectief behandelen met medicijnen zonder de systemen aan te pakken die diabetes zo aanwezig maken.

We moeten de reikwijdte van het werk in de gezondheidszorg opnieuw definiëren, zodat het niet alleen zorg aan het ziekbed van het individu omvat, maar ook de onderdrukkende systemen ontmantelen die de omstandigheden creëren voor ziekte.

En uiteindelijk moeten we ons herintegreren – met de Aarde, met elkaar, in onszelf. We moeten dekoloniseren.

Wat is mijn volgende stap?

Ik ben bezig deze ideeën verder uit te werken door samen met schrijver en agro-econoom Raj Patel een boek over deze kwesties te schrijven. Ik zal doorgaan met fondsenwerving en het ontwikkelen van klinische methodologieën in samenwerking met de Lakota Dakota voor de Mni Wiconi Clinic & Farm.

Ik zal doorgaan met het verzamelen, analyseren en rapporteren van gegevens voor TJS, en ook met het inzamelen van fondsen voor deze projecten. Net als velen hier word ik niet betaald voor dit belangrijke werk en ik hoop dat ik de steun krijg die ik nodig heb om het zo goed mogelijk te doen.

Tot slot zal ik ons ​​aanstaande album Growing Upward afronden. Dit album is een blik op deze kwesties vanuit een muzikaal perspectief.

Hoe kunnen wij als cultuur genezen van genocide en hoe kunnen we onze inheemse gemeenschap helpen genezen terwijl we werken aan het stoppen van aanhoudend koloniaal trauma?

Hoe kunnen we gezonder verdergaan als we het verleden niet hebben genezen?

Ik wil afsluiten met een lied over deze vragen, getiteld "Stolen Land". Ik hoop dat we dit misschien ooit samen zullen zingen, in plaats van de Manifest Destiny-jingle: "This Land is Your Land, This Land is My Land" – want dat is het niet.

Ik nodig mijn bandmaatje John Eichenseer uit om mee te doen.

***

Voor meer inspiratie kun je aanstaande zaterdag meedoen aan de Awakin Call met Rupa Marya en Raj Patel, met als thema "Hoe onze systemen ons voorbereiden op chronische ziekten". Meer informatie en RSVP-informatie vind je hier.