Powitanie

Tylko osoba, która zamierzała wejść do pokoju 520, mogła przejść na koniec długiego korytarza szpitalnego, a ja tego ranka poszedłem tam w ramach obchodu. Byłem w trakcie mojego drugiego szkolenia na kapelana służby zdrowia, tym razem w szpitalu borykającym się z trudnościami, który służył najbardziej pokrzywdzonym. Naszymi pacjentami byli ci, którzy nie mieli przyjaciół ani rodziny, lub ci, których przyjaciele i rodzina nie mogli się nimi zająć: starsi pacjenci utknęli w publicznych domach opieki; ludzie, którzy mieszkali w schroniskach lub na ulicy albo którzy właśnie wyszli z więzienia lub oddziału psychiatrycznego; mężczyźni, którzy przeżyli dzięki świadczeniom z ubezpieczenia społecznego w SRO; imigranci bez dokumentów, którzy spali w szafach gospodarczych z tyłu sprzątanych przez siebie biur; mieszkańcy lokalnych ośrodków rehabilitacyjnych. Często zdarzało się, że moja była pierwszą ręką, którą trzymali od bardzo dawna.

Łóżko M znajdowało się po drugiej stronie pokoju, obok okna. Łóżko jego współlokatora było puste, koce w nieładzie, taca z lunchem nietknięta, znak, że prawdopodobnie poszedł na test i może nie wrócić przez wiele godzin. Zasłona z materiału oddzielająca dwa łóżka była nadal zaciągnięta. W pokoju panowała cisza.

Po drugiej stronie zasłony M. stał wyprostowany na skraju łóżka, wyglądając, jakby był gotowy do akcji, by obronić się przed krążącymi drapieżnikami. Wyglądał na wściekłego. Jego wielkie ciało wydawało się złapane w energię, która miała odpychać, ale która zwróciła się przeciwko sobie, rodzaj implodującej mocy zamkniętej w ramie mężczyzny. Nigdy nie byłem tak blisko tego rodzaju agresji. Stałem w pewnej odległości. Arkusz spisu ludności w mojej dłoni — zawsze punkt styku podczas codziennych obchodów — wskazywał, że M. został przyjęty z powodu „niewydolności nerek”. Nie przeczytałem jego wykresu, który mógłby mi powiedzieć, że zmagał się również z psychozą.

Przedstawiłam się M. i zapytałam, czy chciałby mnie odwiedzić. Gorzkim tonem powiedział mi, że chce, abym coś dla niego zrobiła. Byłam bardzo świadoma, że ​​jesteśmy sami w pokoju, daleko od stanowiska pielęgniarskiego. Byłam bardzo świadoma swojej małości. Zamiast przysunąć krzesło blisko jego łóżka, jak zrobiłabym to w przypadku innych pacjentów, zamiast zostawić zasłonę na miejscu na wypadek, gdyby jego współlokator wrócił, odsunęłam zasłonę i przesunęłam krzesło w miejsce, z którego mogłabym być widoczna z drzwi, miejsce, z którego mogłabym uciec, gdybym musiała.

M. zaczął od rozkazu, abym zdobył dla niego akt urodzenia, aby mógł złożyć wniosek o mieszkanie socjalne. Głośno i długo mnie łajał, gdy powiedziałem mu, że nie mam o tym pojęcia i że pracownik socjalny szpitala będzie w stanie mu w tym pomóc.

Potem przeszedł na drugą stronę łóżka i stanął twarzą do ściany, plecami do mnie, i zaczął wylewać potok opowieści, wylewając się jak gorzka woda z zanieczyszczonego źródła, jedna po drugiej, wypełniając pokój swoją furią, swoją rozpaczą. Dopiero dużo później zdałem sobie sprawę, że odwrócenie się do mnie plecami mogło być próbą osłonięcia mnie przed całą siłą jego gniewu.

Opowiadał o zdradzieckiej dziewczynie.

Wystąpił przeciwko grupie przyjaciół, którzy wcale nie byli jego przyjaciółmi i którzy wielokrotnie go „wykorzystywali”.

Wściekł się na właściciela, który go eksmitował: „On naprawdę chciał, żebym go zabił. Sprawił, że musiałem go zabić. Ale nie zrobię tego, czego chce, nie zabiję go, bo wtedy trafię do więzienia, a ja nie chcę tam trafić”.

Rozprawiał o tym, że świat skończy się za 30 lat, jakie znaki widział, co wyczytał z nagłówków gazet. Nalegał, abym zwrócił na to uwagę, abym nie był naiwny co do zbliżającego się końca świata.

M. powtarzał swoją litanię zdrad z pewnego rodzaju oddaniem, odwracając się co jakiś czas od ściany, aby podkreślić jakiś punkt, chociaż z pewnością nie chciał, abym myślał, że rozumiem, jak to było dla niego. Raz czy dwa próbowałem dołączyć, mówiąc łagodnie: „To brzmi bardzo trudno”. A on szybko odrzucił moje słowa: „O czym ty mówisz? Ja tego nie powiedziałem!”

Aby pozostać z M., naprawdę pozostać z jego historią i tym, co za nią kryło się, potrzebna była siła serca i skupiona intencja bycia obecnym przy tym, co jego złamanie we mnie wzbudzało — strach, zagubienie i bezsilność. Jeśli naprawdę chciałam towarzyszyć M., nie mogłam jednocześnie uczynić go „innym” przez odrzucenie go, diagnozowanie go lub poświęcanie energii na odsiewanie tego, co było „prawdziwe”, a co nie. Aby pozostać z M., musiałam zaoferować sobie i jemu to samo: pewien rodzaj wierności, powitanie.

Długo słuchałem okrutnego żalu, który mógłby pochodzić wprost z Psalmów: Jestem niezrozumiany i oszukany; wszędzie jest okrucieństwo; moi wrogowie czyhają na mnie; świat jest nieprzewidywalny; nie mogę już dłużej i potrzebuję ratunku.

Zatrzymał się. Zapytałem M., czy chciałby, abym pomodlił się z nim. Mruknął, że się zgadza, i uważnie mi się przyglądał. Modlitwa, którą wypowiedziałem, była zakorzeniona w historii w historiach; w istocie, jego lament stał się moją modlitwą. Kiedy prosiłem o pokój, o godność, o odpoczynek, o dom, o zaufanych przyjaciół, M. po raz pierwszy siedział nieruchomo, z zamkniętymi oczami i pozostał w tej pozycji przez kilka minut po zakończeniu modlitwy. Wyglądało to tak, jakby modlitwa go ułagodziła.

A potem odwrócił się, żeby na mnie spojrzeć, jego oczy były łagodne i powiedział cicho: „To była dobra modlitwa. Wysłuchałaś”.

"Tak."

Siedzieliśmy wtuleni w ciszę. Kilka minut później opuściłem pokój, aby kontynuować obchód.

Prawie każdy, kogo znam, jest obciążony jakąś wersją przekonania, że ​​gdybyśmy tylko mogli naprawić siebie, oczyścić nasze zachowanie, wtedy bylibyśmy naprawdę mile widziani. Gdybyśmy w końcu mogli się ogarnąć, nie musielibyśmy przyznawać, że wiele z tego, co robimy, ma na celu złagodzenie naszego strachu przed brakiem przynależności lub sprawienie, że wydaje się, że należymy. Zmuszamy się do stania się tym, kim sobie wyobrażamy, że nie jesteśmy: akceptowalnymi, rozwiniętymi, spełnionymi, mającymi wystarczająco dużo tego, co naszym zdaniem jest potrzebne. A jeśli nie możemy się tym stać, to staramy się ukryć to, kim jesteśmy.

Kto mógłby czuć się bezpiecznie lub mile widziany w świecie tak niegodnym zaufania, jak ten toksycznie fantazyjny, który wytworzyliśmy z pojęcia, że ​​nie tylko możliwe, ale i konieczne jest bycie udoskonalonym? Bycie wypełnionym Światłem. Zamiast tego, w naszej dystopii, jesteśmy przesiąknięci wstydem i wyobcowaniem oraz przekonaniem, że tylko my zostaliśmy zdradzeni przez nasze zranienia.

Kiedy M. i ja słuchaliśmy tego, co było przecież naszą wspólną historią smutku i tęsknoty, coś się tworzyło. Nie wyganialiśmy tego, co było w nas. Nie próbowaliśmy wymazać terroru. Nie udawaliśmy, nie naprawialiśmy, nie prezentowaliśmy. Razem tworzyliśmy przestrzeń, w której mieszkało powitanie.

To nie było takie powitanie, jakie jedna osoba okazuje drugiej. To było takie, które ożywa, gdy dwie osoby — być może z intencją, być może w desperacji — przestają uciekać przed ciemnością i po prostu oferują to, co mają, w chwili, w której się znajdują. M. przemawiał do przestrzeni, która zaistniała dopiero, gdy weszliśmy do pokoju. Słuchałem tej ożywionej, świętej przestrzeni. Razem wymienialiśmy doskonałość na kompletność. I to było powitanie, które sprowadziło nas do domu.