Opór Przed zemstą, Aby objąć ludzkość

Łańcuch zmian

Przyjechałem do Izraela z RPA w 1967 roku; przyjechałem jako wolontariusz po wojnie sześciodniowej, myśląc, że zostanę tu około sześciu miesięcy. Naprawdę chciałem opuścić RPA, ponieważ byłem aktywny w ruchu antyapartheidowym i stawało się to bardzo presyjne i brzydkie. Tak naprawdę chciałem mieszkać w Stanach, więc przyjechałem tutaj i od tamtej pory mam taki rodzaj miłości i nienawiści do tego kraju. Poszedłem na kurs języka hebrajskiego, ożeniłem się i miałem dwójkę dzieci, pracowałem dla Jerusalem Post, a potem z imigrantami, aby pomóc im znaleźć zatrudnienie. Po rozwodzie przyjechałem do Tel Awiwu.

Wychowywałam swoje dzieci w bardzo tolerancyjny i pełen miłości liberalny sposób; David i Eran, to było jak trójkąt – my troje. David poszedł do Thelma Yellin School of the Arts, ponieważ był bardzo utalentowanym muzykiem. Z całej klasy był prawdopodobnie jedynym, który poszedł do wojska. Byłam naprawdę zaskoczona, kiedy to wybrał, ale myślę, że nie można brać odpowiedzialności za czyjeś życie, nawet jeśli to jest twoje dziecko. Nawet w swojej regularnej służbie wojskowej David był rozdarty, ponieważ nie chciał służyć na okupowanych terytoriach. Został oficerem i został wezwany do Hebronu. Był w strasznym kłopocie i przyszedł do mnie i powiedział: „Co do cholery mam zrobić? Nie chcę tam być”. Powiedziałam: „Jeśli chcesz iść do więzienia, będę cię wspierać, ale czy zrobisz jakąś różnicę, jeśli pójdziesz do więzienia”. Ponieważ zasadniczo, gdyby trafił do więzienia, kiedy wyszedłby, umieściliby go gdzie indziej [na Terytoriach Okupowanych]. To niekończąca się historia. Gdyby to wywołało ogromny hałas, to może byłby to właściwy wybór; ale możesz też pójść [na swój posterunek wojskowy] i przewodzić przykładem, traktując ludzi wokół siebie z szacunkiem.

Widziałem blizny u obojga moich dzieci po służbie wojskowej, po tym, jak musiały uczestniczyć w pierwszej intifadzie. Wychowywały się w domu, w którym nigdy nie robiono zamieszania z powodu wyznania czy koloru skóry; po prostu lubiliśmy ludzi. Przez całą służbę wojskową to się zdarzało [rozważania, czy służyć na Terytoriach], a potem utworzono grupę oficerów, którzy nie chcieli służyć na Terytoriach Okupowanych, a David dołączył i poszedł na wszystkie demonstracje; był również częścią ruchu pokojowego.

Po wojsku David poszedł na Uniwersytet w Tel Awiwie, studiował filozofię i psychologię, a następnie zaczął robić magisterium z filozofii edukacji. Uczył filozofii w programie przedwojskowym dla potencjalnych liderów społecznych i wykładał również na Uniwersytecie w Tel Awiwie. Potem został powołany do służby rezerwowej [milu'im] i cała sprawa wypłynęła na nowo: nie chce iść, jeśli pójdzie, nie chce służyć na okupowanych terytoriach. Jeśli nie pójdzie, zawiedzie swoich żołnierzy, jaki to przykład dla tych dzieciaków, które za dwa miesiące zostaną powołane do wojska, jeśli pójdzie, będzie traktował każdego, każdego Palestyńczyka, z szacunkiem, a jego przykładem będą również jego żołnierze. Powiedziałem: „Może dajesz dobry przykład [odmawiając pójścia]”, a on powiedział: „Nie mogę zawieść moich żołnierzy, a jeśli nie pójdę, ktoś inny to zrobi i zrobi straszne rzeczy”. Ciągle powtarzam wszystkim, że tak naprawdę nie ma czarnych i białych.

David poszedł do rezerwy, a ja byłam przepełniona strasznym przeczuciem, przypuszczam, strachem. Zadzwonił do mnie w sobotę i powiedział: „Zrobiłem wszystko, żeby nas chronić. Wiesz, że kocham swoje życie, ale to okropne miejsce, czuję się jak łatwy cel”. Nigdy nie dzielił się ze mną takimi rzeczami, nigdy. Moje dzieci nigdy nie mówiły mi, co robią w wojsku. Zawsze opowiadały mi śmieszne historie, myśląc, że w nie uwierzę. Następnego ranka wstałam bardzo wcześnie i pobiegłam do pracy kilka godzin przed tym, jak musiałam tam być. Nie chciałam być w domu, miałam bardzo niespokojne uczucie.

David został zabity przez snajpera wraz z dziewięcioma innymi osobami. Byli na punkcie kontrolnym, politycznym punkcie kontrolnym, niedaleko Ofry. Dwa dni po jego śmierci punkt został zburzony; usunęli punkt kontrolny. Przypuszczam, że przez całe życie mówiłem o współistnieniu i tolerancji. To musi być we mnie zakorzenione, ponieważ jedną z pierwszych rzeczy, które powiedziałem, było: „Nie wolno ci zabijać nikogo w imię mojego dziecka”. Przypuszczam, że to dość niezwykłe, nieoczekiwana reakcja na tego rodzaju wiadomości.
Nie sposób opisać, co to znaczy stracić dziecko. Całe twoje życie zmienia się na zawsze. Nie chodzi o to, że nie jestem już tą samą osobą, którą byłam. Jestem tą samą osobą, ale z wielkim bólem. Gdziekolwiek pójdę, noszę to ze sobą. Na początku próbujesz uciec, ale nie możesz. Wyjechałam za granicę. Pojechałam do Indii, wróciłam, ale to po prostu zabiera cię ze sobą, gdziekolwiek pójdziesz. Miałam biuro PR i pracowałam z National Geographic i History Channel, miałam klientów, dla których robiłam jedzenie i wino, i wszystkie dobre rzeczy w życiu, a także projekty współistnienia z obywatelami Palestyny ​​i Izraela. Nie byłam szczególnie zaangażowana politycznie, to było bardziej na poziomie społecznym: dobrostan zwierząt, dzieci, projekty współistnienia. Zawsze dużo pracowałam jako wolontariuszka; wkładałam dużo w tego typu rzeczy, zawsze były częścią tego, kim jestem. Ale moja praca zaczęła tracić dla mnie wszelką radość. Moje priorytety całkowicie się zmieniły. Siedzenie na spotkaniu i decydowanie, czy wino powinno być sprzedawane w ten czy inny sposób, stało się dla mnie zupełnie nieistotne; nie mogłem tego znieść. Miałem po prostu dużo szczęścia, miałem wspaniałe dziewczyny pracujące ze mną w biurze i naprawdę prowadziły biuro dla mnie przez rok, aż do momentu, gdy uznałem, że nie mogę tego znieść i zamknąłem biuro.

Yitzhak Frankenthal przyszedł do mnie porozmawiać; był założycielem Bereaved Families Forum. Nie byłem pewien, czy to jest droga, którą chcę podążać, ale poszedłem na seminarium. Było tam wielu Izraelczyków i Palestyńczyków z grupy i nie byłem jeszcze przekonany. Ale im więcej czasu mijało, tym bardziej chciałem pracować gdzieś, aby coś zmienić. To był początek zrozumienia, jak nie być protekcjonalnym; to naprawdę łatwa pułapka, w którą można wpaść w tego rodzaju pracy: „Wiem, co jest najlepsze dla Palestyńczyków, pozwól mi powiedzieć im, co mają robić”. Zajęło mi trochę czasu, aby zrozumieć, przyjrzeć się różnicom w temperamencie, kulturze, we wszystkich tych rzeczach, aby być znacznie mniej osądzającym niż zawsze. Myślę, że David był znacznie bardziej tolerancyjną osobą niż ja lub osobą mniej osądzającą. Nauczyłem się od niego wielu lekcji, a ból stworzył we mnie przestrzeń, która była mniej egocentryczna, że ​​wiem, co jest najlepsze dla wszystkich.

David został zabity 3 marca 2002 roku. W październiku 2004 roku snajper, który zabił Davida, został złapany, co dla mnie było ogromnym krokiem naprzód. To był prawdziwy test. Czy naprawdę mam na myśli to, co mówię, czy mówię to tylko dlatego, że... To jest test tego, czy naprawdę mam uczciwość w pracy, którą wykonuję. Czy naprawdę mam na myśli to, co mówię, kiedy mówię o pojednaniu. Napisałem list do rodziny. Zajęło mi to około czterech miesięcy, aby podjąć decyzję, wiele nieprzespanych nocy i wiele poszukiwań w sobie, czy to jest to, co naprawdę mam na myśli. Napisałem im list, który dwóch Palestyńczyków z naszej grupy dostarczyło rodzinie. Obiecali, że napiszą mi list. To zajmie trochę czasu; takie rzeczy wymagają czasu, czekam. Może minąć pięć lat, zanim to zrobią. Dostarczą list, który napisałem, ich synowi, który jest w więzieniu. Więc w moim własnym rozwoju osobistym był to dla mnie wielki kamień milowy. Kiedy go złapano, nic nie poczułem; nie satysfakcja, poza może satysfakcją, że nie może tego zrobić nikomu innemu. Nie ma w tym żadnego poczucia zemsty i nigdy tego nie szukałem.

Ostatnie lata były dla mnie niesamowitym doświadczeniem. Nauczyłam się tak wiele dla mojego własnego rozwoju osobistego, poza pracą, którą wykonuję, która jest niemal powodem, dla którego wstaję rano. To coś, co czuję niemal jako obowiązek – obowiązek; to nie jest przysługa, którą robię dla kogokolwiek innego, ale niemal osobista misja. Wiem, że to działa. Wierzę, że usunięcie stygmatu z każdej strony i poznanie osoby po drugiej stronie pozwala na usunięcie strachu i sposób na zrozumienie, że długoterminowy proces pojednania jest możliwy. Opiera się to również na moim pochodzeniu jako osoby z RPA, widzącej cud RPA i jak to wszystko się wydarzyło i że było to faktycznie możliwe.

Na grobie Dawida znajduje się cytat Khalila Gibrana, który mówi: „Cała ziemia jest moim miejscem narodzin, a wszyscy ludzie są moimi braćmi”.

List:
To dla mnie jeden z najtrudniejszych listów, jakie kiedykolwiek będę musiała napisać. Nazywam się Robi Damelin, jestem matką Davida, którego zabił twój syn. Wiem, że nie zabił Davida, ponieważ był Davidem, gdyby go znał, nigdy nie mógłby zrobić czegoś takiego. David miał 28 lat, był studentem Uniwersytetu w Tel Awiwie, gdzie robił magisterkę z filozofii edukacji, David był częścią ruchu pokojowego i nie chciał służyć na okupowanych terytoriach. Miał współczucie dla wszystkich ludzi i rozumiał cierpienie Palestyńczyków, traktował wszystkich wokół siebie z godnością. David był częścią ruchu oficerów, którzy nie chcieli służyć na okupowanych terytoriach, ale mimo to z wielu powodów poszedł służyć, gdy został powołany do rezerwy.
Co sprawia, że ​​nasze dzieci robią to, co robią? Nie rozumieją bólu, jaki sprawiają twojemu synowi, który musi teraz siedzieć w więzieniu przez wiele lat, a mojemu, którego nigdy nie będę mogła trzymać i zobaczyć ponownie, ani zobaczyć go poślubionego, ani mieć z nim wnuka. Nie potrafię opisać ci bólu, który czuję od jego śmierci, ani bólu jego brata i dziewczyny, i wszystkich, którzy go znali i kochali.

Całe życie poświęciłam pracy na rzecz współistnienia, zarówno w RPA, jak i tutaj. Po śmierci Davida zaczęłam szukać sposobu, aby zapobiec cierpieniu innych rodzin, zarówno izraelskich, jak i palestyńskich, przez tę straszną stratę. Szukałam sposobu, aby zatrzymać cykl przemocy, nic nie jest dla mnie świętsze niż ludzkie życie, żadna zemsta ani nienawiść nie przywrócą mojego dziecka. Po roku zamknęłam biuro i dołączyłam do Parents Circle – Families Forum. Jesteśmy grupą rodzin izraelskich i palestyńskich, które wszystkie straciły bliskiego członka rodziny w konflikcie. Jesteśmy

poszukując sposobów na stworzenie dialogu z długoterminową wizją pojednania.
Po tym, jak twój syn został schwytany, spędziłem wiele nieprzespanych nocy, myśląc o tym, co zrobić, czy powinienem zignorować całą sprawę, czy też pozostać wiernym swojej integralności i pracy, którą wykonuję, i spróbować znaleźć sposób na zamknięcie sprawy i pojednanie. To nie jest łatwe dla nikogo, a ja jestem po prostu zwykłą osobą, nie świętą, doszedłem do wniosku, że chciałbym spróbować znaleźć sposób na pojednanie. Może trudno ci to zrozumieć lub uwierzyć, ale wiem, że w moim sercu jest to jedyna droga, którą mogę wybrać, ponieważ jeśli to, co mówię, jest tym, co mam na myśli, to jest to jedyna droga.
Rozumiem, że wielu Palestyńczyków uważa Twojego syna za bohatera, jest postrzegany jako bojownik o wolność, walczący o sprawiedliwość i niepodległe, żywotne państwo palestyńskie, ale uważam również, że gdyby zrozumiał, że odbieranie życia innym ludziom nie jest właściwym rozwiązaniem i gdyby zrozumiał konsekwencje swojego czynu, mógłby dostrzec, że jedynym sposobem na pokojowe współistnienie obu narodów jest rozwiązanie bez użycia przemocy.
Nasze życia jako dwóch narodów są tak ze sobą powiązane, że każdy z nas będzie musiał zrezygnować ze swoich marzeń o przyszłości dzieci, za które jesteśmy odpowiedzialni.

Daję ten list ludziom, których kocham i którym ufam, że ich przekażą, opowiedzą wam o naszej pracy i być może stworzą w waszych sercach nadzieję na przyszłość. Nie wiem, jaka będzie wasza reakcja, to dla mnie ryzyko, ale wierzę, że zrozumiecie, ponieważ pochodzi to z najszczerszej części mnie. Mam nadzieję, że pokażecie ten list swojemu synowi i że być może w przyszłości będziemy mogli się spotkać.

Połóżmy kres zabijaniu i poszukajmy sposobu, by poprzez wzajemne zrozumienie i empatię żyć normalnie, bez przemocy.

Aby uzyskać więcej inspiracji, dołącz do sobotniego Awakin Call z Robi Damelin. Więcej szczegółów i informacje o RSVP tutaj.