ከሰላማዊ ሚስጢር ኦርላንድ ጳጳስ ጋር የተደረገ ውይይት

በ15 አመቱ ከጉያና ወደ ኒውዮርክ የገባው ኦርላንድ ጳጳስ በወጣትነቱ ሳይንስን እና ምስጢሮቹን የሚወደውን ህክምና አጥንቷል።

ከልጅነቱ ጀምሮ የተለያዩ የግንዛቤ ደረጃዎችን እና የኢጎን ግንባታ በማሰብ ህይወቱ በፍጥነት ወደ መንፈሳዊ ጥያቄ እና ልምምድ አመራ። ዛሬ ኦርላንድ ብዙ ነገር ነው፡ የሻድ ትሪ መልቲባህል ፋውንዴሽን መስራች ሆኖ ከሎስ አንጀለስ ወንጀለኞች ጋር በሰላም ስራ ላይ ተሰማርቶ በማህበራዊ ፈውስ፣ በወጣቶች ተነሳሽነት ፕሮጄክቶች እና በምስራቅ እና ሀገር በቀል ኮስሞሎጂዎች ላይ ምርምር ያደርጋል።

ኦርላንድ ዘመናዊው ዓለም አሸናፊ እና ተሸናፊዎች አንዱ እንደሆነ ያስጠነቅቃል። ይህ ችግር ያለበት ነው፣ ምክንያቱም “ካሸነፍክ እንኳን በድሉ ውስጥ ብቸኝነት ይሰማሃል” ብሏል። ይልቁንስ ኦርላንድ ፈቃዳችን በማህበረሰባችን መሸምገል እንዳለበት ይጠቁማል፣ እራሳችን በተረዳው።   ዐውደ-ጽሑፉ የእኛ የጋራ ሰብአዊነት ነው እንጂ ውድድር አይደለም። እነዚህ ትልልቅ፣ የሚያሰቃዩ ሀሳቦች ለአንድ ማህበረሰብ ከጊዜ ወደ ጊዜ አብረው ነገሮችን ትርጉም መስጠት ለማይችሉ ናቸው።

ዓለማችንን ለመጠገን፣ የሞራል አጽናፈ ዓለማችንን በመረዳት እና ማህበራዊ ደጋፊ ህይወታችንን በመቅረጽ ላይ ጥልቅ እና ጥልቅ ስራ የሚሰሩ ሰዎች መንፈሳዊ ወይም ከፍተኛ ንቃተ ህሊና ያላቸው ልምምድ እና ናፍቆት እንዳላቸው በተደጋጋሚ አግኝቻለሁ። ከሀይማኖት በቀር፣ በጉጉት እና በፍርሃት ስንቆይ፣ ዓለማችንን በትዕዛዝ እና በመቆጣጠር ላይ ትንሽ ትኩረት ሳናደርግ የተሻልን ይመስላል። ኦርላንድ ስለ ፍቃዱ፣ እንዴት መልቀቅ፣ መገዛት እንደሆነ ተናገረኝ። አገልግሎት መስጠት የምንችለው እንዴት እንደሆነ እንድንማርና ይህም ውሳኔያችንን እንዲመራን እንድንፈቅድ ሐሳብ አቅርቧል።

የፈራረሰው አውድ ጭንቀት እና ሀዘን ሲሰማኝ እና ለመጪው ትውልድ አዋጭ መንገድ ለመቅረጽ ስመኝ ከዚህ ሁሉ ጋር እታገላለሁ - ለራሴም ቢሆን! እንደ ኦርላንድ ካሉ ጥበብ ጠባቂዎች ጋር መነጋገር የአቅማችን ጥልቀት እንዳለ ያስታውሰኛል፣ መቼም ቢሆን፣ በዘመናዊው ዓለማችን በአይፎን በሚገዛው እና በተንሰራፋው እና የማያቋርጥ መርሃ ግብሮች። በእሱ መገኘት ጥልቅ ጊዜን ይከፍታል.

ይህ ዛሬ ጥቂት ሰዎች በሚያደርጉት አውሮፕላን ላይ ከሚሠራው ከተግባራዊ ሚስጥራዊ ጋር የተደረገ ውይይት ነው። የኦርላንድ ጳጳስ በፈቃዳችን ኃይል ላይ እንድናሰላስል ይጋብዛል - ከአገልግሎት የበለጠ ለመፈለግ። በሰው ልጅ የንቃተ ህሊና ጊዜ ሁሉ በሁሉም ሃይማኖቶች የተጠራው ጥንታዊ የማሰብ ችሎታ ነው. ይህንን አመለካከት ደጋግሞ፣ እና ደጋግሞ መስማት ጥሩ ነው።

ቤሪ ሊበርማን፡ አንተን በማየታችን በጣም ደስ ይላል! ስላም፧

ኦርላንድ ጳጳስ፡- በአጠቃላይ ደህና። ተራራዎቼን ለመውጣት ችያለሁ። በጣም ብዙ ነገሮች ነበሩ። ወረርሽኙ በጣም ተፈታታኝ ለሆኑ ማህበረሰቦች ተጨማሪ ስራ ፈጠረ።

ይህን ስትል ለመስማት በጣም ፍላጎት አለኝ። ስለ ተራራ መውጣት ስታወራ ስለማውቅ ለራስህ መልስ ሰጥተህ ታውቃለህ? ወይስ ለማህበረሰቡ ማለትህ ነው?

ሁለቱም. በ20፣25 ዓመታት ውስጥ ትልቁ ፈተና ነበረብኝ። የእኔን ስነ ልቦና ወደ ሌላ እራስ-ዕድገት ለመመለስ፣ ሌላ ነገር ለማዋሃድ ብዙ መተው ነበረብኝ። እንደሚመጣ አውቄ ነበር ነገር ግን በሌሎቹ ውጫዊ ሁኔታዎች መካከል ከባድ ነበር. በግዞት ከተሰማኝ ስሜት ጉልበቴን እያገኘሁ ነው።

ያንን ግዞት እንዴት ይገልጹታል?

ከዓለም ፓራዲጅም. አሁን ያለው የስልጣኔ ዘይቤ። ለነገሮች አዲስ ግንዛቤን ለማግኘት ሁሉንም ማዕቀፍ ማለት ይቻላል መፍታት ነበረብኝ። በ1995 ከያዝኩት የስራ አካል ጋር በተያያዘ ዑደቱ አልቋል፣ ነፃ ወጥቷል፣ ለአለም ተሰጠ እና አሁን አዲስ ጅምር እየገባሁ ነው።

በመንፈሳዊ ህይወት እና በመንፈሳዊ የንቃተ ህሊና አውሮፕላኖች እና ከሰውነት አለም እና ከእለት ተዕለት ነገሮች ጋር እንዴት እንደሚገናኙ እሳቤ ይማርከኛል። በሰው ልጅ ውስጥ አሁን በጨዋታው ውስጥ ካሉት ሁሉም የሜታክሪስቶች ጋር፣ እኛ እራሳችንን ለመፈወስ፣ አለምን ለመፈወስ፣ ለዚህ ​​ቅጽበት ለማሳየት የአጥቢ አጥቢ አእምሮአችንን ዙሪያ ለማድረግ እየሞከርን ነው። ከፍ ያለ ንቃተ-ህሊና ካለ, ያ ከፍተኛ ንቃተ-ህሊና ለሰው ልጅ ምንም ነገር ይፈልጋል? ወይስ እኛ እዚህ የደረስነው ድራማው መድረክ ላይ ያለውን እና የመውጫውን መድረክ የቀረውን ለመጫወት ብቻ ነው? እኔ አሁንም ለሰው ልጅ ህልውና እና እድገት ፣ እና የሰው ልጅ በንቃተ ህሊና ውስጥ እንዲነሳ እና ሁላችንም ሰው ለመሆን ያለውን ብልጽግና ለመጠቀም እንድንበስል ነው። ከፍ ያለ ንቃተ ህሊና ካለ እያሰብኩኝ ነው፣ እና የሰው ልጅ ይህንን ለዘመናት እንደጠየቀ አውቃለሁ፣ ከፍተኛ ንቃተ ህሊና ከዚህ እንድንተርፍ አይፈልግምን? ወይስ የግድ አይደለም?

የተቀበልናቸውን ስጦታዎች እና የንቃተ ህሊና እድገትን ስለሚያመለክት ጥያቄውን በጥልቅ አደንቃለሁ። የኛ ሥልጣኔ ወደ የጋራ ንቃተ ህሊና ውስጥ ገብቷል። አሁን በውጫዊ እውነታዎች ላይ ከምናያቸው ምልክቶች ይህ በጣም አስፈሪ ሊመስል ይችላል ከእንደዚህ ዓይነት መረጃ ካልሆኑ የማወቅ ገጽታዎች ውሳኔዎችን በምንወስንበት ጊዜ። በሰውነት በቁሳዊ ንቃተ ህሊና ጥልቅ ደረጃ ላይ ያለው ምንድን ነው? ስሜታችን ከሰዎች ጋር ባለን ግንኙነት ወደ ህይወታችን በምንስብበት ከራስ ጥቅማችን አንጻር ብቻ ሳይሆን ወደ ህይወታችን የምንስበው። ግን ደግሞ የአያት አለምን ይይዛል.

ወደ ኋላ ሄጄ ታሪክህን ለሁሉም መንገር ጠላሁ። ግን ስለ ህይወትዎ ቅስት እና ለምን እነዚህ ጥያቄዎች ከእርስዎ እንደሚጠየቁ ለመነጋገር ይህ ጥሩ ጊዜ ሊሆን ይችላል።

ደህና አሁን በዩናይትድ ስቴትስ 40 ዓመታት አልፈዋል። ቤተሰቤ ወደ ዩናይትድ ስቴትስ ፈለሰ። ወላጆቼ በ1970ዎቹ መጨረሻ እና ወንድሞቼ እና እህቶቼ በ1980ዎቹ መጀመሪያ ላይ። በ1982 ወደ ብሩክሊን መጣሁ፣ በአሥራዎቹ ዕድሜዬ አጋማሽ ላይ፣ እዚያ ሁለተኛ ደረጃ ትምህርቴን ተምሬ ነበር። 70 በመቶው የአማዞን የደን ደን በመሆኔ ከጉያና፣ ከሐሩር ክልል ነው የመጣሁት። በ15 ህይወቴ ውስጥ ተፈጥሮ በብዛት እንዳለኝ ተሰማኝ። ትምህርት ቤት ውስጥ፣ ለሳይንስ ትኩረት ሰጥቼ ነበር፣ ነገር ግን ለፍልስፍና መጋለጥ፣ ለታሪክ መጋለጥ፣ ቢያንስ የአፍሪካ ታሪክ ጥልቅ ታሪክ ከምዕራቡ ዓለም ጋር ግንኙነት ለመፍጠር፣ ግንዛቤዬን ወደ ትልቅ እውነታ አምጥቶታል።

መንፈሳዊ ልጅ ነበርክ? ምን እንደሚመጣ ምልክቶች ነበሩ?

አዎን. በትምህርት ቤት ውስጥ በአንዱ አስተማሪዎቼ ውስጥ ያለውን ንቃተ-ህሊና ለመመልከት መጣሁ። ለእሷ ትኩረት እንዳልሰጠኝ እያየችኝ ነበር፣ ነገር ግን ትኩረት የምሰጠውን ነገር ማየት አልቻለችም። ትኩረት ባለመስጠት ትቀጣኝ እንደሆነ ሀሳቧን ታዝቢያለሁ፣ ነገር ግን የልቧ አጣብቂኝ “የምትፈርድበት ነገር የለም” ስትል አእምሮዋም “እኔ ነኝ ባለስልጣን” ስትል አይቻለሁ። እና ልቧ እንዳታደርገው የሚነግራትን ለምን ታደርጋለች ? ልቤን አሳልፌ የማልሰጥ ውሳኔ እንዳደረግሁ አስታውሳለሁ። ሌላ ሰው እንድሆን በሚፈልገው የማይመራው የፈቃድ ታማኝነት ከምለው ጋር አንድ ነገር ነበረኝ። ስለዚህ ከዚህ የውስጥ ኮድ ጋር ለመገናኘት በሚቀጥለው ቀን ከሁለት ሰአታት በፊት ነቃሁ። ከአምስት ዓመቴ ጀምሮ ፈቃዴን ተቆጣጠርኩ፡- በሌሎች የማሰብ ችሎታዎች የሚመራ ውስጣዊ ግንዛቤን የሚጻረር ነገር አላደርግም። እና ከዚያ ጋር ለመግባባት በየቀኑ ከትምህርት ቤት በፊት ሁለት ሰአታት አዘጋጀሁ እና ከዚያም በማይታየው ዓለም ውስጥ ያሉ አስተማሪዎች የቀረውን ቀን እንዲመሩኝ እፈቅዳለሁ።

ያ ቆንጆ የምስረታ ታሪክ ነው። እና አንተም ወደ ሳይንስ መሳብህ ለእኔ በጣም ይገርመኛል። ብዙ ሰዎች ሳይንስ ጥቁር እና ነጭ ትምህርት ነው ብለው ያስባሉ. ግን እኔ የምወደው ጭማቂ፣ ቆንጆ የሰው ልጅ የማወቅ እና የመሞከር ቦታ ነው። ሁለታችንም እንዲኖረን የሚፈልግ ዘመን ላይ ያለን መስሎ ይሰማኛል፣ መሰባሰብ ነው። ያንን አቅም በራሳችን ውስጥ እንዴት ማዳበር እንችላለን፣ ለመተማመን እና ለዚያ ጥልቅ መንፈሳዊ፣ ሊታወቅ የሚችል ድምጽ አባል ለመሆን?

ከሁኔታዎች አንፃር ፣ የጥንታዊው ዓለም መጀመሪያ ሀሳቦችን ይሰጠናል። ስለዚህ በጣም ጥሩው ነገር፣ እኔን ለሚለውጠኝ ነገር አገልግሎት ለመሆን ፈቃዴን ማደራጀት እችላለሁን? ከዚያም ምሳሌያዊው ፡ ፈቃዴን ወደ አለም ፍጥረት ሂደት ሊያመጣ የሚችል ነገር በአለም ላይ ምልክቶችን ማየት ጀመርኩ ። ከዚያም ሦስተኛው ደረጃ ከራሴ የንቃተ ህሊና ልምድ በቀጥታ የሆነ ነገር የሚያመጣልኝ እውነታ ነው.

በሁለተኛው፣ ተምሳሌታዊው ዓለም ውስጥ ተጣብቄያለሁ። ያንን ወድጄዋለሁ፣ የጥንታዊ ቅርሶች ግዛት ተስማሚ ነው እና እድሎች የሚኖሩበት ነው። በአንደኛው እና በግዛት ሁለት መካከል፣ እንደ ክላም ደስተኛ ነኝ፣ ሁሉም እየገባ ነው እና የማደርገው የእኔ እንደሆነ ይሰማኛል። እና ያ በእርግጥ ትልቅ ስህተት ነው - ምናልባት የራሴ አለመብሰል። ነገር ግን የምትናገረውን ከሰማሁ፣ ሦስተኛው ቢት፣ እሱም የእውነታው መስክ፣ ያ የነፍስ እውቅና፡ ያንተ ማድረግ ያለብህን እየለየህ ነው?

ደህና አዎ. እና ከማህበረሰብ ይመጣል። ምክንያቱም ሁለተኛው ምዕራፍ ስጦታህን ወደ አለም መምጣት የሚደግፍ ማህበረሰብ መፍጠር ነው። በጣም የተትረፈረፈ ግዛት ነው እና በዚያ ሁሉ መነሳሳት ውስጥ መኖር ውብ ሆኖ ይሰማዋል። ምኞቱም መንፈሳዊው ዓለም በትልቁ ክልል ውስጥ ለሚገለጠው ነገር በተወሰነ ደረጃ አክብሮት መመዝገብ አለበት። የጥንቃቄው አንድ አካል በአካባቢዎ ያለ ማህበረሰብ ካለዎት፣ እርስዎ ምን ላይ ጎበዝ እንደሆኑ ይገነዘባሉ። አለም ይገልጥልሃል።

ይህን ትንሽ አስታዋሽ ቶሎ እወደው ነበር።

ዘመናዊነት አይፈቅድልንም። ያሳለፍኩት ትምህርት ለህብረተሰቡ የማስበውን መንገር እንደሌለብኝ ይነግረናል። እኔ ልጠቀምበት እና በውድድር ሂደት ውስጥ የመጀመሪያውን ቦታ እንዳገኝ። እኔ ለማሸነፍ እየሞከርኩ ከሆነ በሌላ ሰው ነጸብራቅ ላይ መተማመን እንደማልችል። የአሸናፊዎች እና የተሸናፊዎች አለም፡ ይህ ችግር ነው። ቢያሸንፉም በድሉ ውስጥ ብቸኝነት ይሰማዎታል። በሥነ ልቦና እርስዎ ሊያካፍሉት የማይችሉትን ነገር ማሳካት ከባድ ክብደት ይፈጥራል። ከየት ነው የምንጀምረው? በዝምታ ስትቀመጥ፣ በምኞት ደረጃ ስትቀመጥ እና መመሪያውን ስትጠብቅ። አእምሮ የተማርኩት ሳይሆን የማዳብረው ነው። የተማርከው ሊጠፋ ይችላል, ሊረሳ ይችላል. ነገር ግን ልማት ነፍስን ወደ አለም ከፍ ለማድረግ የተወሰነ አይነት ኢንኮዲንግ ነው። እና በዚያ ውስጥ በመኖር ለሌሎች በግልጽ ታይተዋል።

የጥንካሬ መትረፍ እንጂ የጋራ እድገት አይደለም። እነዚህ በጣም የሚያሠቃዩ ጥልቅ ሀሳቦች ናቸው. እና እዚህ ያለንበት ነው.

ሌሎችን በአለም እይታዬ ውስጥ በትክክል ማካተት አለብኝ። ተቃዋሚዎች አይደሉም፣ ፈቃዴን እንዳጣራ የረዱኝ አውድ ናቸው። የአንተ የሆነ ምን አለኝ አንተም የኔ የሆነ ምን አላችሁ? ኢኮኖሚው ይህ ነው። በቁሳዊ ሳይሆን በመንፈሳዊነቱ መረዳት አለበት።

በአለም ላይ ያሉ በቂ ሚስጢራት እንደራሴ ያሉ ሰዎች በንቃተ ህሊና የማይገናኙትን የንቃተ ህሊና ቦታዎች ነክተዋል። ምናልባት ሳናውቀው፣ በትንፋሹ መሰረት ለመንካት እና ወደ ሰማይ ለማየት እና ወፎቹን ለማየት እና ከራሳችን የበለጠ ትልቅ ነገር መሆናችንን የምናውቅበት ጊዜ ሲኖረን ነው። ያ ለምን አላዳነንም አሁንም ይገርመኛል። በሥልጣኔ ውድቀት እና በሥነ-ምህዳር ውድቀት ገደል ላይ የምንገኝበት እንዴት እዚህ እንደደረስን። ያ ያስጨንቀዎታል? ሁሉንም እንደ አስፈላጊነቱ ያዩታል? በመንፈሳዊ መንገድ ላይ ያልደረስን ወገኖቻችንን እንዴት ልንረዳ እንችላለን? አስተዋይ አመራርን እና እንዴት በዚህ ቅጽበት በተስፋ ፍሬም ውስጥ እንደምንሆን እንዴት እንረዳለን?

ከዚህ የሚያወጣውን ትርጉሙን የማወቅ ፍለጋ ወደ ዓለም መጥቶ ወጥቷል። አብዛኞቹ ባለፉት 400 ዓመታት ውስጥ ሞተዋል። የሰው ልጅ ከዚህ በፊት እንደዚህ አይነት ችግር ተሰምቶት አያውቅም። ብዙ ጊዜ እንዳለን ካሰብን፣ ፈቃዳችን ለሌላ የመሆን ዓለም እንዲሰጥ ግልጽ የሆነ ፈቃደኝነትን ማዘግየታችንን እንቀጥላለን። ሥር ነቀል ለውጥ እየፈለግን ነው፣ ነገር ግን ስውር ለውጡ ቀድሞውኑ አለ። ተስፈኛነት በደማችን ውስጥ በሂደት ላይ ነው። ስውር ጉልበት ስለሆነ ሰውነትን በሚለካው ሳይንሳዊ መለኪያ ልንለካው አንችልም።

ወደ ታሪክህ ልመለስ። በአሥራ አምስት ዓመታችሁ ወደ ብሩክሊን፣ ኒው ዮርክ ስትመጡ፣ ምን ዓይነት ስሜት አላችሁ? በጉልምስና ዕድሜህ ላይ ያጋጠመህ ሁኔታ እንዴት አድርጎሃል?

ምን መማር እንደምፈልግ፣ አስተሳሰቤ በአዲሱ አካባቢ እንዴት እንደሚሻሻል አውቄ ነበር እናም በትምህርት ቤቴ ውስጥ ምን እየተካሄደ እንዳለ ለማየት እድል ነበረኝ። ሄይቲያውያን ከእንግሊዝኛ ተናጋሪ ቡድኖች ተለያይተው በጣም የተለዩ ነበሩ። እነሱ ሌላ ቋንቋ ፈረንሳይኛ ይናገሩ ነበር፣ ነገር ግን ከሌሎቹ ጋር ባለው ግንኙነት ጠቆር ያለ ቆዳ እንደነበራቸውም ጭምር። እንደዚህ አይነት ጭፍን ጥላቻ በፍፁም መዋቅር ውስጥ አይቼ አላውቅም እና ትምህርት ቤቱ ያንን ሂደት ይዞ ሄዷል። የሄይቲ ክለብን የተቀላቀልኩት እና ቋንቋ ሳይኖረኝ እንደ ድልድይ የተካፈልኩት እንግሊዝኛ ተናጋሪው እኔ ብቻ ነበርኩ። እኔ በራሴ ስሜት እዘጋዋለሁ። ስለዚህ ቋንቋ ከሌላ ሰው ጋር ካለው ግንኙነት ስሜት እና እኛ ልናካፍለው የምንችለውን እውነት ለመማር ሂደት ጀመርኩ። ያ፣ ለተወሰኑ ዓመታት፣ ከተፈጠረው የባህል ክፍተት ውጪ ጓደኝነት እንድመሠርት አስችሎኛል።

በአንድ ጊዜ ዶክተር መሆን ፈልገዋል.

እስከ ሕክምና ትምህርት ቤት ድረስ ተከታተልኩ እና አሁንም ማድረግ የምፈልገው እንዳልሆነ ተረዳሁ። ግን ልምዱ ያስፈልገኝ ነበር፣ እና ይህ የማጥናት ተግሣጽ ጉዳይ ነው። መጻሕፍቱ ለጠየቅኳቸው ጥያቄዎች የተጻፉ ባይሆኑም መጠየቅ የምፈልጋቸውን ጥያቄዎች መጠየቅ ቻልኩ። ለተሸከምኳቸው ጥያቄዎች ብዙ ጊዜ ገለልተኛ ምርምር ማድረግ ነበረብኝ, እሱም ከኢጎ ጋር የተያያዘ: በሰውነት ውስጥ በተወሰነ መንገድ እንደሚኖር እና የምንመርጣቸው ምርጫዎች, እንደ ጉልበት ሂደቶች, ጤናን ይጎዳሉ እና በአካባቢያችን ላይ ተጽዕኖ ያሳድራሉ. በኮሌጅ ውስጥ፣ እኛ ሰዎች እንደመሆናችን መጠን በአመዛኙ በሃይል ደረጃ ስላለው ነገር በፍልስፍና ክፍል ውስጥ ወረቀት መጻፍ ነበረብኝ? እና ፍልስፍናዊ ተሲስ ነበር, ነገር ግን በኋላ ላይ በተሳተፍኩበት ምርምር ውስጥ ለእኔ ሁሉም ሳይንሳዊ መስፈርቶች ነበሩት.

ወዴት አመራችሁ?

በህክምና ጥናቴ በ1992 አንድ ጓደኛዬ ኤችአይቪ/ኤድስ እንዳለበት ታወቀ። እ.ኤ.አ. በ1995 አለፈ። የእሱን እንክብካቤ እየደገፍኩ ነበር እና ስለ ሳይኪክ ቦታው ግንዛቤ ፈጠርኩ። ወደ አካላዊ ጤንነቱ እያሽቆለቆለ ሲሄድ፣ የመንፈሳዊ ጤንነቱ እየጨመረ መጣ። በታኅሣሥ 1994፣ በሆስፒስ እንክብካቤ ውስጥ እያለ ከእሱ ጋር ጊዜ ማሳለፍ፣ በእነዚህ የነፍስ ምርመራ ደረጃዎች እንሳተፍ ነበር። አንድ ቀን ወደ ክፍል ገብቼ ተኝቶ ነበር። ልሄድ ነበር፣ እሱን ማስነሳት አልፈለኩም። እሱም “እዚህ ያለህበትን ለማድረግ ብታደርግ ይሻልሃል” አለው። እና ዙሪያውን ተመለከትኩ እና ተኝቷል. እና ይሄ በእውነት የመጀመሪያው ፍንጭ ነው ሱፐር ንቃተ ህሊና ከእኛ አካላዊ ቅርፅ ውጭ ፈቃዱን ሊለማመድ ይችላል። በልበ ሙሉነት “ምን አልክ?” ብዬ ጠየቅኩት። ከዚህ እንቅልፍ ተናገረ። “ሰማኸኝ፣ እዚህ ያለህበትን ለማድረግ እዚህ ብታደርገው ይሻልሃል፣ ካላደረግክም ትጸጸታለህ። ከእንቅልፉ ሲነቃ “አንተ መሆን ያለብህን ሐኪም አያውቁም” አለ። ከአንድ ወር በኋላ ሞተ እና እኔ እሱ ያስተዋወቀውን የእውቀት ንዝረት ይዤ ጉዞዬን ቀጠልኩ። አቅጣጫዬን ቀይሬያለሁ። በአሎፓቲክ መስክ የተማርኩትን ብዙ የትምህርት ዓይነቶችን ጨምሬ ቀጠልኩ። ያንን ለማድረግ ዲግሪ እንደሚያስፈልገኝ አልተሰማኝም። አስተሳሰቤን ማሳደግ ብቻ ነበረብኝ። እናም በሰዎች ህይወት ውስጥ ከአካላዊ፣ ስሜታዊ፣ አእምሯዊ እና ቅድመ አያቶች ተግዳሮቶች መፈወስ ጋር የተያያዙ በርካታ ልዩ ልዩ ልምምዶች መከሰታቸውን ደግፌአለሁ፡ አንደኛው ህመም ያስከትላል እና የትኛው ለውጥ ያመጣል። ያንን ስራ ስሰራ 28 አመት ሆኖኛል አሁንም እየለወጠኝ ነው።

“ማህበረሰቡ የተጀመረ ነገር ነበር ፣የራሳቸውን ለማድረግ የሚሞክሩ ሳይሆን የጋራ ሀሳቡን እውን ለማድረግ የሚጥር ቡድን ነው” ብለዋል ። ለጋራ አወንታዊ መንገድ እንዴት እንመለሳለን? ለዛ እሳቤ ህብረተሰቡ እራሱን ለመጠገን ፣በጋራ ዓላማ መንገድ ላይ ለመሆን ምን እድሎች አሉ?

አስተውሎት እላለሁ። ወደ እሱ ተመልሰናል፣ ​​ምን ያህል ረቂቅ እንደሆነ ብቻ አላየንም። አሁንም በተወሰነ መልኩ መምሰል እንዳለበት እና ወደ ውጫዊው ዓለም የፈቃዱ ልምምድ መስሎ እንዲታይ በተወሰነ ክህደት ውስጥ ነን። ፈቃዳችን ወደ ንቃተ-ህሊና ውስጣዊ ገጽታዎች የበለጠ እየሄደ ነው።

ዘመናዊነት በንቃተ ህሊና የሚለማመድ ሳይሆን የማያውቅ ይለማመዳል። ሌላ ሰው ሕይወቴን አደጋ ላይ እየጣለ ነው የሚለውን በስሜታችን ጠላቶችን ወርሰናል። ይህ እውነት አይደለም. ጥላችን ሕይወታችንን አደጋ ላይ እየጣለ ነው። የግላችን አለማወቃችን ህይወታችንን አደጋ ላይ እየጣለ ነው። እናም እርቁ መጀመሪያ መሆን ያለበት እዚህ ላይ ነው። ይህ ጥላ የሆነው ነገር ለከፍተኛ ብርሃን ያደረ መሆኑን መቀበል አለብን። ያንን ፈቃድ በውስጣችን በሌላው ሰው ውስጥ ወዳለው ነገር ላይ ማዞር አለብን። ፈቃዴ ወደ አንተ አገልግሎት ከተቀየረ፣ ፈቃዴን እንደ ሞገስ እያደረግሁ ነው። ይህ የዘመናችን አጣብቂኝ ነው።

ታዲያ ይህን ጊዜ ለማገልገል ምን አይነት መሪዎች ያስፈልጉናል?

አሁንም እጥረቱ እየተሰማን ነው ምክንያቱም ማህበረሰቡ ውስጥ ስላልሆንን ነው። በአለም ውስጥ ከፈቃዳችን ጋር በእውነት ፍቅር የለንም ። እዚህ መሆኔን መቀበል ከፍ ካለ ዓላማ ጋር እንድገናኝ አድርጎኛል። ቦታ እና ስልጣን እና ፖለቲካ ምንም ይሁን ምን እነዚያ ነገሮች ወደ ወሳኝ ሰው ወደዚህ አያደርሱንም። በእኔ ውስጥ ሕያው ለሚሆነው ነገር ታማኝነትን መፍጠር አለብኝ ምክንያቱም በንቃተ ህሊና ውስጣዊ ክፍል ውስጥ ስለሚኖር።

ይህ የምንኖርበት ዓለም ያንን ሐሳብ በጣም እንደሚቃወመው በእውነት ይሰማኛል።

ገባኝ እና ተረድቻለሁ። የአባቶች ዓለም ሲፈጠር በእውቀት ዙሪያ መፍጠር ነበረብን። ስለዚህ የሕይወት ዛፍ በእናቶች መዋቅር ውስጥ ነው, እሱም በማህፀን ውስጥ ነው, አይደል? ጥንታዊውን ዓለም የተረዱት የመጀመሪያዎቹ ተምሳሌታዊ ሥርዓቶች በመጀመሪያ እንደ እንቁላል ወይም ማህፀን ፈጠሩት። የእውቀት እና የስልጣን እና ልዩ መብቶችን የሚመለከቱ ቅርንጫፎች አይደሉም። አብዛኞቹ ጥንታዊ ጅማሬዎች የሰውን ልጅ በሆነ መልኩ ወደ ህይወት ማሕፀን ከመመለስ ጋር የተያያዙ ናቸው።

ታዲያ ለምንድነው ሴቶች ከእነዚያ የጅማሬ ሥርዓቶች፣ ከሁለቱም የእውቀት እና መንፈሳዊ ወጎች ዓለማት በኃይል የተገለሉት? ለምንድነው ከበሩ ውጭ የተዘጋነው?

ምክንያቱም የሃይል ተለዋዋጭነቱ በጣም ግልፅ ነበር። ሴቲቱ በወሊድ ጊዜ እንኳን እጅግ በጣም ሚስጥራዊ መገለጦች ነበራት ምክንያቱም ህጻኑ ወደ ሥጋዊ አካላቸው የሚገባው መንፈሳዊ ፍጡር ስለሆነ ነው። ሕፃኑ በእናቱ ማኅፀን ውስጥ ባለ ባለራዕይ እንደሆነ ተረድቷል. እና ያንን ሊረዱ የሚችሉ ሰዎች እናትና ልጅን እንኳን ሳይቀር ይገድላሉ የሃይል አወቃቀሮቻቸው ጥበቃን ይፈጥራሉ. ጥሰቱ ይህ የተለየ ግንኙነት, እናት እና ልጅ መሆኑን ከማወቅ ጋር የተያያዘ ነበር. እናትየው ቄስ ነበሩ። ልጁ ካህን ነበር። ይህ እስከ ወንድ ጅማሬ ድረስ ለረጅም ጊዜ ሳይበላሽ ቀርቷል፣ ይህም ታዲያ በመንፈሳዊ ባለ ራእዩ የተሰጥዎትን አለም እንዴት ይገነባሉ? እና በራሳቸው ፍላጎት ዓለም ፈጠሩ. በጊዜ ሂደት - ወዲያውኑ አልነበረም. አዲሱን አምጥተው ስለነበር ህጻኑ ሁል ጊዜ የእያንዳንዱ ስልጣኔ አደጋ ነበር. እና ከተወሰነ እድሜ በላይ በምስጢራዊው እውነታ ውስጥ ከቆዩ, ተሳደዱ. እንባውን አይቻለሁ እናም ለዚህ ከፍ ያለ በጎነት ያለህ ስሜት እየተሰማኝ ነው። በዚህ መንገድ እንደሚንቀሳቀሱ የማውቃቸውን ሰዎች እንዴት ነው የምደግፈው? ምክንያቱም ይህን ርህራሄ የሚፈቅደው ስሜት በእውነቱ ከፍተኛው የአለም ፍጥረት እንዲፈጠር የሚፈቅድ ነው። የሚሰማህ ነገር እየተሰማኝ ነው። በጣም ብዙ ኪሳራ. እና የሚቆምበት ጊዜ ነው።

ፈውስ የበለጠ ሥር ነቀል እየሆነ መጥቷል ምክንያቱም የወረስነውን ስለሚቀይር ነው. ይህ የሰው ልጅ ዘመን ወደ እኛ እየደረሱ ያሉትን የአባቶቻችንን ሁሉ ምኞት ያስገባል። ይህ የእለት ተእለት ንግግር አይደለም፣ ምንም እንኳን ብሆን ብወድም። የአእምሮ ሕመምተኛ ከሆኑ ሰዎች ወይም አደንዛዥ ዕፅ ከሚወስዱ ልጆች ጋር ስሠራ ምን እያደረግኩ እንደሆነ ከሚጠይቁኝ ሰዎች ይልቅ በንቃተ ህሊና የማደርገውን በፍጥነት ያገኛሉ።

ጅምር ከዓለም አልወጣም። አሁን ግን ስሜታችንን ለመመልከት ስሜታችንን ማጥራት አለብን። እኔ የማመልከው ስሜታችንን ወደ ማጥራት እንጂ ግልጽ ወደሆኑት ነገሮች አይደለም። ነገር ግን እንድናይ የሚፈቅድልን ነገር ይታያል። ዓይኖቼ ከሌላ ደረጃ እንደሚታዩ. ስለራሳችን ካለን ስሜት ራሳችንን ነፃ እንድናወጣ ለመጋበዝ እየሞከርኩ ነው።