Een Nieuwe Strategie Om Met Emotionele Stress Om Te Gaan

Uit een onderzoek van wetenschappers van het MIT blijkt dat ‘sociaal goed’ een cognitieve benadering is voor het omgaan met zeer stressvolle gebeurtenissen.

Sommige mensen, vooral mensen in de publieke sector, leveren bewonderenswaardige prestaties: denk aan zorgmedewerkers die vechten om patiënten in leven te houden of aan hulpverleners die ter plaatse komen na een auto-ongeluk. Maar de emotionele last kan een mentale last worden. Onderzoek heeft aangetoond dat hulpverleners een verhoogd risico lopen op psychische problemen zoals een posttraumatische stressstoornis. Hoe kunnen mensen zulke stressvolle ervaringen doorstaan ​​en tegelijkertijd hun welzijn behouden?

Een nieuwe studie van het McGovern Institute for Brain Research van MIT heeft aangetoond dat een cognitieve strategie gericht op sociaal welzijn effectief kan zijn bij het omgaan met stressvolle gebeurtenissen. Het onderzoeksteam ontdekte dat de aanpak vergelijkbaar was met een andere, beproefde strategie voor emotieregulatie, en een nieuw instrument ontsloot voor het omgaan met zeer negatieve situaties.

"Hoe je denkt, kan je gevoelens verbeteren", zegt John Gabrieli , Grover Hermann Professor of Health Sciences and Technology en hoogleraar hersen- en cognitiewetenschappen aan het MIT, hoofdauteur van het artikel. "Dit onderzoek suggereert dat de sociaal-goede benadering bijzonder nuttig kan zijn om het welzijn te verbeteren van mensen die voortdurend worden blootgesteld aan emotioneel belastende gebeurtenissen."

De studie , gepubliceerd [op 25 juni 2024] in PLOS ONE, is de eerste die de effectiviteit van deze cognitieve strategie onderzoekt. Nancy Tsai, postdoc in Gabrieli's lab aan het McGovern Institute, is de hoofdauteur van het artikel.

Hulpmiddelen voor emotieregulatie

Emotieregulatie is het vermogen om onze emoties mentaal te herkaderen – een vaardigheid die cruciaal is voor het behoud van een goede geestelijke gezondheid. Dit kan iemand een beter gevoel geven bij het omgaan met tegenslagen, en het is aangetoond dat emotieregulatie emotionele, sociale, cognitieve en fysiologische resultaten gedurende het hele leven verbetert.

Een strategie voor emotieregulatie is 'afstand nemen'. Hierbij verwerkt iemand een negatieve gebeurtenis door zich voor te stellen dat deze ver weg, lang geleden of vanuit een derdepersoonsperspectief plaatsvindt. Afstand nemen is goed gedocumenteerd als een nuttig cognitief instrument, maar het kan minder effectief zijn in bepaalde situaties, vooral in sociaal geladen situaties – zoals een brandweerman die een gezin uit een brandend huis redt. In plaats van afstand te nemen, kan iemand gedwongen worden om direct met de situatie om te gaan.

"In deze gevallen kan de 'sociaal-goed'-aanpak een krachtig alternatief zijn", zegt Tsai. "Wanneer iemand de sociaal-goede methode toepast, ziet hij of zij een negatieve situatie als een kans om anderen te helpen of verdere schade te voorkomen." Een brandweerman die emotionele problemen ervaart, kan zich bijvoorbeeld richten op het feit dat zijn of haar werk hem of haar in staat stelt levens te redden. Het idee was nog niet wetenschappelijk onderbouwd, dus zagen Tsai en haar team, samen met Gabrieli, een kans om deze strategie grondig te onderzoeken.

Een nieuwe studie

De MIT-onderzoekers rekruteerden een cohort volwassenen en lieten hen een vragenlijst invullen om informatie te verzamelen, waaronder demografische gegevens, persoonlijkheidskenmerken en hun huidige welzijn, evenals hoe ze hun emoties reguleerden en met stress omgingen. Het cohort werd willekeurig verdeeld in twee groepen: een groep die afstand hield en een groep die sociaal goed deed. In het online onderzoek kreeg elke groep een reeks afbeeldingen te zien die neutraal waren (zoals fruit) of zeer aversieve inhoud bevatten (zoals lichamelijk letsel). De deelnemers werden volledig geïnformeerd over het soort afbeeldingen dat ze te zien zouden krijgen en konden zich op elk moment afmelden voor het onderzoek.

Elke groep werd gevraagd om de toegewezen cognitieve strategie te gebruiken om te reageren op de helft van de negatieve beelden. Bijvoorbeeld, terwijl iemand in de afstandsgroep naar een verontrustende afbeelding keek, zou hij zich kunnen inbeelden dat het een screenshot uit een film was. Omgekeerd zou een proefpersoon in de sociaal-goede groep op de afbeelding kunnen reageren door zich voor te stellen dat hij een hulpverlener was die mensen van gevaar redde. Voor de andere helft van de negatieve afbeeldingen werd de deelnemers gevraagd om er alleen naar te kijken en goed op hun emoties te letten. De onderzoekers vroegen de deelnemers hoe ze zich voelden nadat elke afbeelding was getoond.

Sociaal goed als krachtige strategie

Het MIT-team ontdekte dat afstand houden en sociaal positieve benaderingen hielpen om negatieve emoties te verminderen. Deelnemers gaven aan zich beter te voelen wanneer ze deze strategieën gebruikten na het bekijken van negatieve content dan wanneer ze dat niet deden, en gaven aan dat beide strategieën gemakkelijk te implementeren waren.

De resultaten lieten ook zien dat afstand houden over het algemeen een sterker effect had. Belangrijk is echter dat Tsai en Gabrieli geloven dat deze studie overtuigend bewijs levert voor de stelling dat sociaal goed een krachtige methode is die beter geschikt is voor situaties waarin mensen geen afstand kunnen nemen, zoals het redden van iemand na een auto-ongeluk. "Wat waarschijnlijker is voor mensen in de echte wereld", merkt Tsai op. Bovendien ontdekte het team dat mensen die de aanpak van sociaal goed het meest succesvol toepasten, stress eerder als versterkend dan als verlammend ervoeren. Tsai zegt dat dit verband kan wijzen op psychologische mechanismen die ten grondslag liggen aan zowel emotieregulatie als hoe mensen op stress reageren.

Bovendien toonden de resultaten aan dat ouderen de cognitieve strategieën effectiever gebruikten dan jongere volwassenen. Het team vermoedt dat dit waarschijnlijk komt doordat, zoals eerder onderzoek heeft aangetoond, ouderen beter zijn in het reguleren van hun emoties, waarschijnlijk door hun grotere levenservaring. De auteurs merken op dat succesvolle emotieregulatie ook cognitieve flexibiliteit vereist, oftewel een flexibele mindset om zich goed aan te passen aan verschillende situaties.

"Dit wil niet zeggen dat mensen, zoals artsen, hun emoties zo moeten herkaderen dat ze zich volledig losmaken van negatieve situaties", zegt Gabrieli. "Maar ons onderzoek toont aan dat de sociaal-goede benadering een krachtige strategie kan zijn om de immense emotionele eisen van bepaalde beroepen te bestrijden."

Het MIT-team zegt dat er toekomstig onderzoek nodig is om dit werk verder te valideren en dat dergelijk onderzoek veelbelovend is omdat het nieuwe cognitieve hulpmiddelen kan onthullen waarmee individuen voor zichzelf kunnen zorgen terwijl ze de moedige uitdaging aangaan om voor anderen te zorgen.