Ekologi & Komuniti

Pemahaman masyarakat amat penting hari ini, bukan sahaja untuk kesejahteraan emosi dan rohani kita, tetapi untuk masa depan anak-anak kita dan, sebenarnya, untuk kelangsungan hidup manusia.

Seperti yang anda sedia maklum, kita berhadapan dengan pelbagai siri masalah alam sekitar global yang memudaratkan biosfera dan kehidupan manusia dengan cara yang membimbangkan yang mungkin tidak dapat dipulihkan tidak lama lagi. Cabaran besar masa kita ialah untuk mewujudkan komuniti yang mampan; iaitu, persekitaran sosial dan budaya di mana kita boleh memenuhi keperluan kita tanpa mengurangkan peluang generasi akan datang.

Dalam percubaan kami untuk membina dan memupuk komuniti yang mampan, kami boleh mempelajari pengajaran berharga daripada ekosistem, iaitu komuniti tumbuhan, haiwan dan mikroorganisma yang mampan. Dalam lebih empat bilion tahun evolusi, ekosistem telah membangunkan cara yang paling rumit dan halus untuk mengatur diri mereka untuk memaksimumkan kemampanan.

Terdapat undang-undang kelestarian yang merupakan undang-undang semula jadi, seperti undang-undang graviti adalah undang-undang semula jadi. Dalam sains kita pada abad yang lalu, kita telah belajar banyak tentang undang-undang graviti dan undang-undang fizik yang serupa, tetapi kita tidak banyak belajar tentang undang-undang kelestarian. Jika anda naik ke tebing yang tinggi dan melangkah darinya, tidak menghiraukan hukum graviti, anda pasti akan mati. Jika kita hidup dalam komuniti, mengabaikan undang-undang kelestarian, sebagai komuniti kita pasti akan mati dalam jangka masa panjang. Undang-undang ini sama ketatnya dengan undang-undang fizik, tetapi sehingga baru-baru ini ia tidak dipelajari.

Undang-undang graviti, seperti yang anda tahu, telah diformalkan oleh Galileo dan Newton, tetapi orang ramai tahu tentang melangkah dari tebing jauh sebelum Galileo dan Newton. Begitu juga, orang ramai tahu tentang undang-undang kemampanan lama sebelum ahli ekologi pada abad kedua puluh mula menemuinya. Sebenarnya, apa yang saya akan bincangkan hari ini bukanlah sesuatu yang tidak akan difahami dan diketahui oleh seorang budak lelaki Navajo atau gadis Hopi berusia sepuluh tahun yang dibesarkan dalam komuniti tradisional Amerika. Dalam menyediakan pembentangan ini, saya mendapati bahawa jika anda benar-benar cuba menyaring intipati undang-undang kemampanan, ia adalah sangat mudah. Lebih banyak anda pergi ke intipati, lebih mudah ia.

Apa yang saya mahu anda fahami ialah intipati bagaimana ekosistem mengatur diri mereka sendiri. Anda boleh mengabstrakkan prinsip organisasi tertentu dan memanggilnya prinsip ekologi; tetapi ia bukan senarai prinsip yang saya mahu anda pelajari. Ia satu corak organisasi yang saya mahu anda fahami. Anda akan melihat bahawa setiap kali anda memformalkannya dan berkata, "Ini adalah prinsip utama, dan ini adalah prinsip utama," anda tidak tahu di mana untuk bermula, kerana semuanya bersatu. Anda perlu memahami kesemuanya pada masa yang sama. Oleh itu, apabila anda mengajar prinsip ekologi di sekolah, anda tidak boleh berkata, "Dalam gred ketiga kita melakukan saling bergantung dan kemudian dalam gred keempat kita melakukan kepelbagaian." Seseorang tidak boleh diajar atau diamalkan tanpa yang lain. Maka, apa yang saya akan lakukan ialah menerangkan bagaimana ekosistem mengatur diri mereka sendiri. Saya akan membentangkan kepada anda intipati prinsip organisasi mereka.

perhubungan
Apabila anda melihat ekosistem — katakan di padang rumput atau hutan — dan anda cuba memahami apa itu, perkara pertama yang anda kenali ialah terdapat banyak spesies di sana. Terdapat banyak tumbuhan, banyak haiwan, banyak mikroorganisma.

Dan ia bukan sekadar himpunan atau koleksi spesies. Mereka adalah komuniti, yang bermaksud bahawa mereka saling bergantung; mereka bergantung antara satu sama lain. Mereka bergantung antara satu sama lain dalam banyak cara, tetapi cara paling penting di mana mereka bergantung antara satu sama lain ialah cara yang sangat wujud — mereka makan antara satu sama lain. Itulah saling kebergantungan yang paling wujud yang boleh anda bayangkan.

Sememangnya, apabila ekologi dibangunkan pada tahun 1920-an, salah satu perkara pertama yang dikaji oleh orang ramai ialah menjalin hubungan. Pada mulanya, ahli ekologi merumuskan konsep rantai makanan. Mereka mengkaji ikan besar makan ikan yang lebih kecil, yang makan ikan yang lebih kecil, dan sebagainya. Tidak lama kemudian saintis ini mendapati bahawa ini bukan rantai linear tetapi kitaran, kerana apabila haiwan besar mati, mereka pula dimakan oleh serangga dan bakteria. Konsep ini beralih daripada rantai makanan kepada kitaran makanan.

Dan kemudian mereka mendapati bahawa pelbagai kitaran makanan sebenarnya saling berkait, jadi tumpuan sekali lagi beralih, daripada kitaran makanan kepada siratan atau rangkaian makanan. Dalam ekologi, inilah yang orang ramai bercakap sekarang. Mereka bercakap tentang siratan makanan, rangkaian hubungan pemakanan.

Ini bukan satu-satunya contoh saling bergantung. Ahli-ahli komuniti ekologi, sebagai contoh, juga memberi perlindungan antara satu sama lain. Sarang burung di pokok dan sarang kutu pada anjing dan bakteria melekat pada akar tumbuhan. Tempat perlindungan adalah satu lagi jenis hubungan saling bergantung yang penting.

Untuk memahami ekosistem, maka, kita perlu memahami hubungan. Itulah aspek penting dalam pemikiran baharu. Juga, sentiasa simpan dalam fikiran anda bahawa apabila saya bercakap tentang ekosistem, saya bercakap tentang komuniti. Sebab kami mengkaji ekosistem di sini adalah supaya kami boleh belajar tentang membina komuniti manusia yang mampan.

Jadi kita perlu memahami hubungan, dan ini adalah sesuatu yang bertentangan dengan perusahaan saintifik tradisional dalam budaya Barat. Secara tradisinya dalam sains, kita telah cuba mengukur dan menimbang sesuatu, tetapi hubungan tidak boleh diukur dan ditimbang. Perhubungan perlu dipetakan. Anda boleh melukis peta perhubungan yang menunjukkan perkaitan antara elemen yang berbeza atau ahli komuniti yang berbeza.

Apabila anda berbuat demikian, anda mendapati bahawa konfigurasi perhubungan tertentu muncul berulang kali. Ini adalah apa yang kita panggil corak. Kajian tentang hubungan membawa kita kepada kajian tentang corak. Corak ialah konfigurasi perhubungan yang muncul berulang kali.

Kajian bentuk dan corak
Jadi kajian ekosistem ini membawa kita kepada kajian hubungan, yang membawa kita kepada tanggapan corak. Dan di sini kita menemui ketegangan yang telah menjadi ciri dalam sains dan falsafah Barat sepanjang zaman. Ia adalah ketegangan antara kajian bahan dan kajian bentuk. Kajian bahan bermula dengan soalan, Terbuat daripada apa? Kajian bentuk bermula dengan soalan, Apakah coraknya? Itu adalah dua pendekatan yang sangat berbeza. Kedua-duanya telah wujud sepanjang tradisi saintifik dan falsafah kita. Kajian corak bermula dengan Pythagoreans pada zaman purba Yunani, dan kajian tentang bahan bermula pada masa yang sama dengan Parmenides, Democritus, dan dengan pelbagai ahli falsafah yang bertanya: Apakah bahan dibuat? Realiti dibuat daripada apa? Apakah juzuk muktamadnya? Apakah intipatinya?

Dalam mengajukan soalan ini, orang Yunani datang dengan idea empat elemen asas: tanah, api, udara, dan air. Pada zaman moden, ini telah diubah menjadi unsur kimia; lebih daripada empat, tetapi masih merupakan elemen asas yang terdiri daripada semua jirim. Pada abad kesembilan belas, Dalton mengenal pasti unsur kimia dengan atom, dan dengan kebangkitan fizik atom pada abad kita, atom telah dikurangkan kepada nukleus dan elektron, dan nukleus kepada zarah subatom yang lain.

Begitu juga, dalam biologi unsur asas pertama ialah organisma, atau spesies. Pada abad kelapan belas dan kesembilan belas terdapat skema pengelasan spesies yang sangat kompleks. Kemudian, dengan penemuan sel sebagai unsur biasa dalam semua organisma, tumpuan beralih daripada organisma ke sel. Biologi selular berada di barisan hadapan dalam biologi. Kemudian sel itu dipecahkan kepada makromolekulnya, kepada enzim dan protein dan asid amino dan seterusnya, dan biologi molekul adalah sempadan baharu. Dalam semua usaha ini, soalan selalunya ialah: Apakah ia dibuat? Apakah bahan muktamadnya?

Pada masa yang sama, sepanjang sejarah sains yang sama, kajian corak sentiasa ada, dan pada pelbagai masa ia menjadi tumpuan, tetapi kebanyakan masa ia diabaikan, ditindas, atau diketepikan oleh kajian zat. Seperti yang saya katakan, apabila anda mengkaji corak, anda perlu memetakan pola tersebut, sedangkan kajian bahan ialah kajian kuantiti yang boleh diukur. Kajian corak, atau bentuk, ialah kajian kualiti, yang memerlukan visualisasi dan pemetaan. Bentuk dan corak mesti divisualkan. Ini adalah aspek yang sangat penting dalam mengkaji corak, dan itulah sebab mengapa, setiap kali kajian corak berada di barisan hadapan, artis menyumbang dengan ketara kepada kemajuan sains. Mungkin dua contoh yang paling terkenal ialah Leonardo da Vinci, yang kehidupan saintifiknya adalah kajian corak, dan penyair Jerman Goethe pada abad kelapan belas, yang membuat sumbangan penting kepada biologi melalui kajiannya tentang corak. Ini sangat penting kepada kami sebagai ibu bapa dan pendidik, kerana kajian pola datang secara semula jadi kepada kanak-kanak; untuk menggambarkan corak, untuk melukis corak, adalah semula jadi. Dalam persekolahan tradisional ini tidak digalakkan.

Seni telah menjadi semacam di sebelah. Kita boleh menjadikan ini ciri utama ekoliterasi: visualisasi dan kajian corak melalui seni. Sekarang, dengan menyedari bahawa kajian corak adalah pusat kepada ekologi, kita boleh bertanya soalan penting: Apakah corak kehidupan? Di semua peringkat kehidupan — organisma, bahagian organisma, dan komuniti organisma — kita mempunyai corak, dan kita boleh bertanya: Apakah corak ciri kehidupan? Saya sebenarnya sedang mengerjakan sebuah buku sekarang untuk menjawab soalan ini, jadi saya boleh memberi anda penerangan yang agak teknikal tentang ciri-ciri corak kehidupan; tetapi di sini saya ingin menumpukan pada intipatinya.

Rangkaian
Langkah pertama dalam menjawab soalan ini, dan mungkin langkah yang paling penting, adalah sangat mudah dan jelas: corak kehidupan adalah corak rangkaian. Di mana sahaja anda melihat fenomena kehidupan, anda memerhati rangkaian. Sekali lagi, ini dibawa ke dalam sains dengan ekologi pada tahun 1920-an apabila orang mempelajari siratan makanan - rangkaian hubungan pemakanan. Mereka mula menumpukan perhatian pada corak rangkaian. Kemudian, dalam matematik, satu set keseluruhan alat telah dibangunkan untuk mengkaji rangkaian. Kemudian saintis menyedari bahawa corak rangkaian bukan sahaja ciri komuniti ekologi secara keseluruhan, tetapi setiap ahli komuniti itu. Setiap organisma ialah rangkaian organ, sel, pelbagai komponen; dan setiap sel ialah rangkaian komponen yang serupa. Jadi apa yang anda ada ialah rangkaian dalam rangkaian. Setiap kali anda melihat kehidupan anda melihat rangkaian.

Kemudian anda boleh bertanya: Apakah rangkaian dan apa yang boleh kita katakan tentang rangkaian? Perkara pertama yang anda lihat apabila anda melukis rangkaian ialah ia tidak linear; ia pergi ke semua arah. Jadi hubungan dalam corak rangkaian adalah hubungan tak linear. Disebabkan ketaklinieran ini, pengaruh atau mesej mungkin mengelilingi laluan kitaran dan kembali ke asalnya. Dalam rangkaian, anda mempunyai kitaran dan anda mempunyai gelung tertutup; gelung ini adalah gelung maklum balas. Konsep penting maklum balas, yang ditemui pada tahun 1940-an, dalam sibernetik, berkait rapat dengan corak rangkaian. Oleh kerana anda mempunyai maklum balas dalam rangkaian, kerana pengaruh bergerak di sekeliling gelung dan kembali, anda boleh mempunyai peraturan kendiri; dan bukan sahaja peraturan kendiri tetapi organisasi diri. Apabila anda mempunyai rangkaian — contohnya, komuniti — ia boleh mengawal dirinya sendiri. Komuniti boleh belajar daripada kesilapannya, kerana kesilapan itu berjalan dan kembali mengikut gelung maklum balas ini. Kemudian anda boleh belajar, dan lain kali anda boleh melakukannya secara berbeza. Kemudian kesannya akan kembali semula dan anda boleh belajar semula, dalam langkah-langkah.

Jadi masyarakat boleh mengatur diri dan boleh belajar. Ia tidak memerlukan pihak berkuasa luar untuk memberitahunya "Kamu melakukan sesuatu yang salah." Sesebuah komuniti mempunyai kecerdasannya sendiri, keupayaan pembelajarannya sendiri. Malah, setiap komuniti yang hidup sentiasa menjadi komuniti pembelajaran. Pembangunan dan pembelajaran sentiasa menjadi sebahagian daripada intipati kehidupan kerana corak rangkaian ini.

Organisasi diri
Sebaik sahaja anda memahami bahawa kehidupan adalah rangkaian, anda memahami bahawa ciri utama kehidupan ialah organisasi diri, jadi jika seseorang bertanya kepada anda, "Apakah intipati kehidupan? Apakah maksud organisma hidup?" anda boleh berkata, "Ia adalah rangkaian dan kerana ia adalah rangkaian, ia boleh mengatur sendiri." Jawapan ini mudah, tetapi ia berada di barisan hadapan sains hari ini. Dan ia tidak diketahui secara umum. Apabila anda berkeliling di jabatan akademik, ini bukan jawapan yang akan anda dengar. Apa yang anda akan dengar ialah "Asid Amino," "Enzim," dan perkara seperti itu; maklumat yang sangat kompleks, kerana itu adalah siasatan terhadap bahan: Apakah ia diperbuat daripada?

Adalah penting untuk memahami bahawa, di sebalik kejayaan besar biologi molekul, ahli biologi masih mengetahui sangat sedikit tentang cara kita bernafas atau bagaimana luka sembuh atau bagaimana embrio berkembang menjadi organisma. Semua aktiviti penyelarasan kehidupan hanya boleh digenggam apabila kehidupan difahami sebagai rangkaian mengatur diri. Oleh itu, organisasi diri adalah intipati kehidupan, dan ia berkaitan dengan corak rangkaian.

Apabila anda melihat rangkaian ekosistem, pada semua gelung maklum balas ini, cara lain untuk melihatnya, sudah tentu, adalah sebagai kitar semula. Tenaga dan jirim dihantar bersama dalam aliran kitaran. Aliran kitaran tenaga dan jirim — itulah satu lagi prinsip ekologi. Malah, anda boleh mentakrifkan ekosistem sebagai komuniti di mana tiada sisa.

Sudah tentu, ini adalah pelajaran yang sangat penting yang mesti kita pelajari dari alam semula jadi. Inilah yang saya fokuskan apabila saya bercakap dengan ahli perniagaan tentang memperkenalkan ekoliterasi ke dalam perniagaan. Perniagaan kami kini direka bentuk secara linear — untuk menggunakan sumber, menghasilkan barangan dan membuangnya. Kita perlu mereka bentuk semula perniagaan kita untuk meniru proses kitaran alam semula jadi daripada mencipta sisa. Paul Hawken baru-baru ini telah menulis tentang ini dengan sangat fasih dalam bukunya The Ecology of Commerce.

Jadi kami mempunyai saling bergantung, hubungan rangkaian, gelung maklum balas; kita mempunyai aliran kitaran; dan kita mempunyai banyak spesies dalam komuniti. Semua ini bersama-sama membayangkan kerjasama dan perkongsian. Memandangkan pelbagai nutrien disalurkan melalui ekosistem, perhubungan yang kami perhatikan adalah pelbagai bentuk perkongsian, kerjasama. Pada abad kesembilan belas, Darwinis dan Darwinis Sosial bercakap tentang persaingan dalam alam semula jadi, perjuangan - "Alam, merah pada gigi dan cakar." Pada abad ke-20, ahli ekologi telah mendapati bahawa dalam penyusunan diri ekosistem kerjasama sebenarnya lebih penting daripada persaingan. Kami sentiasa memerhati perkongsian, hubungan, persatuan, spesies yang hidup di dalam satu sama lain bergantung antara satu sama lain untuk terus hidup. Perkongsian adalah ciri utama kehidupan. Organisasi diri adalah perusahaan kolektif.

Kami melihat bahawa prinsip ini — saling bergantung, corak rangkaian, gelung maklum balas, aliran kitaran tenaga dan jirim, kitar semula, kerjasama, perkongsian — semuanya adalah aspek yang berbeza, perspektif yang berbeza pada satu fenomena yang sama. Beginilah cara ekosistem mengatur diri mereka dengan cara yang mampan.

Fleksibiliti dan kepelbagaian
Apabila anda telah menetapkannya, maka anda boleh bertanya soalan yang lebih terperinci, seperti: apakah daya tahan organisasi sedemikian? Bagaimanakah ia bertindak balas terhadap gangguan luar? Dengan cara ini, anda akan menemui dua lagi prinsip yang membolehkan komuniti ekologi bertahan daripada gangguan dan menyesuaikan diri dengan keadaan yang berubah-ubah. Satu ialah fleksibiliti. Fleksibiliti menunjukkan dirinya dalam struktur rangkaian, kerana rangkaian dalam ekosistem tidak tegar; mereka turun naik. Setiap kali anda mempunyai gelung maklum balas, jika terdapat penyelewengan, sistem membawa dirinya kembali ke keseimbangan. Dan kerana gangguan ini berlaku sepanjang masa, kerana perkara dalam persekitaran berubah sepanjang masa, kesan bersih adalah turun naik yang berterusan.

Segala-galanya dalam ekosistem berubah-ubah: kepadatan penduduk, bekalan nutrien, kuantiti hujan, dan sebagainya. Dan itu juga berlaku untuk organisma individu. Apa sahaja yang kita perhatikan dalam badan kita - suhu kita, keseimbangan hormon kita, kelembapan kulit kita, gelombang otak kita, corak pernafasan kita - semuanya berubah-ubah. Ini adalah bagaimana kita boleh fleksibel dan menyesuaikan diri, kerana turun naik ini boleh terganggu dan kemudian akan kembali semula kepada keadaan turun naik yang sihat. Jadi fleksibiliti melalui turun naik adalah cara ekosistem kekal berdaya tahan.

Sudah tentu, ini tidak selalu berfungsi, kerana mungkin terdapat gangguan yang sangat teruk yang sebenarnya akan membunuh spesies tertentu, hanya menghapuskannya. Apa yang anda ada ialah salah satu pautan dalam rangkaian dimusnahkan. Ekosistem, atau mana-mana jenis komuniti, akan berdaya tahan apabila pautan yang musnah ini bukan satu-satunya jenisnya; apabila ada pautan lain, sambungan lain. Jadi apabila satu pautan dipadamkan, yang lain sekurang-kurangnya dapat memenuhi sebahagian fungsinya. Dalam erti kata lain, lebih kompleks rangkaian dan lebih kompleks semua pautan penghubung ini, lebih berdaya tahan, kerana ia mampu kehilangan beberapa pautannya. Masih akan ada banyak di sana, memenuhi fungsi yang sama.

Ini, kawan-kawan saya, diterjemahkan kepada kepelbagaian. Kepelbagaian bermakna banyak pautan, banyak pendekatan berbeza kepada masalah yang sama. Jadi komuniti yang pelbagai adalah komuniti yang berdaya tahan. Komuniti yang pelbagai ialah komuniti yang boleh menyesuaikan diri dengan situasi yang berubah-ubah, dan oleh itu kepelbagaian merupakan satu lagi prinsip ekologi yang sangat penting.

Sekarang, kita perlu berhati-hati apabila kita bercakap tentang kepelbagaian, kerana kita semua tahu adalah betul dari segi politik untuk meraikan kepelbagaian dan mengatakan ia adalah kelebihan yang besar. Tetapi ia tidak selalunya merupakan kelebihan yang hebat, dan inilah yang boleh kita pelajari daripada ekosistem. Kepelbagaian adalah kelebihan strategik untuk komuniti jika, dan hanya jika, terdapat rangkaian perhubungan yang bertenaga, jika terdapat aliran maklumat yang bebas melalui semua pautan rangkaian. Kemudian kepelbagaian adalah kelebihan strategik yang luar biasa. Walau bagaimanapun, jika terdapat pemecahan, jika terdapat subkumpulan dalam rangkaian atau individu yang tidak benar-benar sebahagian daripada rangkaian, maka kepelbagaian boleh menjana prasangka, ia boleh menjana geseran, dan seperti yang kita tahu dengan baik dari bandar dalaman kita, ia boleh menjana keganasan.

Jadi kepelbagaian adalah hebat jika prinsip organisasi mampan yang lain dipenuhi. Jika tidak ada, kepelbagaian menjadi penghalang. Kita perlu melihatnya dengan jelas. Jika kita mempunyai struktur rangkaian dengan gelung maklum balas, dan jika jenis orang yang berbeza membuat kesilapan yang berbeza, dan jika maklumat tentang pelbagai jenis kesilapan ini dikongsi dan bergerak melalui rangkaian, maka dengan cepat komuniti akan memikirkan cara paling bijak untuk menyelesaikan masalah tertentu atau cara paling bijak untuk menyesuaikan diri dengan perubahan. Semua penyelidikan tentang gaya pembelajaran yang pelbagai dan kecerdasan yang pelbagai akan sangat berguna jika — dan hanya jika — terdapat komuniti yang cergas di mana anda mempunyai saling kebergantungan, rangkaian perhubungan yang bertenaga dan aliran kitaran tenaga dan maklumat. Apabila aliran dihadkan, anda menimbulkan syak wasangka dan ketidakpercayaan, dan kepelbagaian menjadi penghalang. Tetapi apabila aliran terbuka, kepelbagaian adalah kelebihan yang besar. Dalam ekosistem, sudah tentu, semua pintu sentiasa terbuka. Segala-galanya menukar tenaga, jirim dan maklumat dengan segala-galanya, jadi kepelbagaian adalah salah satu strategi utama alam untuk kelangsungan hidup dan evolusi.

Jadi ini adalah beberapa prinsip asas ekologi — saling bergantung, kitar semula, perkongsian, fleksibiliti, kepelbagaian, dan sebagai akibat daripada semua ini, kemampanan. Apabila abad kita semakin hampir, dan kita menuju ke permulaan alaf baru, kelangsungan hidup manusia akan bergantung pada celik ekologi kita, pada keupayaan kita untuk memahami prinsip-prinsip ekologi ini dan hidup dengan sewajarnya.