Ekologia I Społeczność

Zrozumienie wspólnoty jest dziś niezwykle ważne, nie tylko dla naszego emocjonalnego i duchowego dobrostanu, ale także dla przyszłości naszych dzieci, a w zasadzie dla przetrwania ludzkości.

Jak dobrze wiecie, stoimy w obliczu całej serii globalnych problemów środowiskowych, które szkodzą biosferze i ludzkiemu życiu w alarmujący sposób, który wkrótce może stać się nieodwracalny. Wielkim wyzwaniem naszych czasów jest stworzenie zrównoważonych społeczności; to znaczy środowisk społecznych i kulturowych, w których możemy zaspokoić nasze potrzeby, nie zmniejszając szans przyszłych pokoleń.

W naszych próbach budowania i pielęgnowania zrównoważonych społeczności możemy nauczyć się cennych lekcji od ekosystemów, które są zrównoważonymi społecznościami roślin, zwierząt i mikroorganizmów. Przez ponad cztery miliardy lat ewolucji ekosystemy rozwinęły najbardziej skomplikowane i subtelne sposoby organizowania się, aby zmaksymalizować zrównoważony rozwój.

Istnieją prawa zrównoważonego rozwoju, które są prawami natury, tak jak prawo grawitacji jest prawem natury. W naszej nauce w minionych stuleciach wiele się nauczyliśmy o prawie grawitacji i podobnych prawach fizyki, ale niewiele dowiedzieliśmy się o prawach zrównoważonego rozwoju. Jeśli wejdziesz na wysoki klif i zejdziesz z niego, ignorując prawa grawitacji, z pewnością umrzesz. Jeśli żyjemy w społeczności, ignorując prawa zrównoważonego rozwoju, jako społeczność z pewnością umrzemy w dłuższej perspektywie. Prawa te są tak samo rygorystyczne jak prawa fizyki, ale do niedawna nie były badane.

Prawo grawitacji, jak wiadomo, zostało sformalizowane przez Galileusza i Newtona, ale ludzie wiedzieli o skokach z klifów na długo przed Galileuszem i Newtonem. Podobnie ludzie wiedzieli o prawach zrównoważonego rozwoju na długo przed tym, jak ekolodzy w XX wieku zaczęli je odkrywać. Właściwie to, o czym będę dzisiaj mówił, to nic, czego dziesięcioletni chłopiec Navajo lub dziewczynka Hopi, którzy dorastali w tradycyjnej społeczności Indian Ameryki Północnej, nie zrozumieliby i nie wiedzieli. Przygotowując tę ​​prezentację, odkryłem, że jeśli naprawdę spróbujesz wydobyć istotę praw zrównoważonego rozwoju, jest to bardzo proste. Im bardziej zagłębisz się w istotę, tym staje się to prostsze.

Chcę, abyście zrozumieli istotę tego, jak ekosystemy się organizują. Możecie abstrahować pewne zasady organizacji i nazywać je zasadami ekologii; ale nie jest to lista zasad, których chcę, abyście się nauczyli. Chcę, abyście zrozumieli pewien wzór organizacji. Zobaczycie, że kiedykolwiek to sformalizujecie i powiecie: „To jest kluczowa zasada, a to jest kluczowa zasada”, tak naprawdę nie wiecie, od czego zacząć, ponieważ wszystkie one są ze sobą powiązane. Musicie zrozumieć je wszystkie w tym samym czasie. Tak więc, kiedy uczycie zasad ekologii w szkole, nie możecie powiedzieć: „W trzeciej klasie zajmujemy się współzależnością, a w czwartej różnorodnością”. Jednego nie można nauczyć ani praktykować bez pozostałych. To, co zamierzam zrobić, to opisać, jak ekosystemy się organizują. Przedstawię wam samą istotę ich zasad organizacji.

Relacje
Kiedy patrzysz na ekosystem — powiedzmy na łąkę lub las — i próbujesz zrozumieć, czym on jest, pierwszą rzeczą, którą dostrzegasz, jest to, że jest tam wiele gatunków. Jest wiele roślin, wiele zwierząt, wiele mikroorganizmów.

I nie są tylko zbiorem lub zbiorem gatunków. Są społecznością, co oznacza, że ​​są od siebie zależne; zależą od siebie nawzajem. Zależą od siebie na wiele sposobów, ale najważniejszy sposób, w jaki zależą od siebie nawzajem, jest bardzo egzystencjalny — zjadają się nawzajem. To najbardziej egzystencjalna współzależność, jaką możesz sobie wyobrazić.

Rzeczywiście, gdy w latach 20. XX wieku rozwijała się ekologia, jedną z pierwszych rzeczy, które ludzie badali, były relacje pokarmowe. Na początku ekolodzy sformułowali koncepcję łańcuchów pokarmowych. Badali duże ryby zjadające mniejsze ryby, które zjadały jeszcze mniejsze ryby itd. Wkrótce naukowcy odkryli, że nie są to łańcuchy liniowe, ale cykle, ponieważ gdy duże zwierzęta umierają, one z kolei są zjadane przez owady i bakterie. Koncepcja przeszła z łańcuchów pokarmowych na cykle pokarmowe.

A potem odkryli, że różne cykle pokarmowe są w rzeczywistości ze sobą powiązane, więc uwaga znów przesunęła się z cykli pokarmowych na sieci pokarmowe lub sieci. W ekologii to jest to, o czym teraz ludzie mówią. Mówią o sieciach pokarmowych, sieciach relacji pokarmowych.

To nie są jedyne przykłady współzależności. Na przykład członkowie społeczności ekologicznej również dają sobie nawzajem schronienie. Ptaki gniazdują na drzewach, a pchły gniazdują w psach, a bakterie przyczepiają się do korzeni roślin. Schronienie to kolejny ważny rodzaj współzależnej relacji.

Aby zrozumieć ekosystemy, musimy zrozumieć relacje. To kluczowy aspekt nowego myślenia. Zawsze miejcie też z tyłu głowy, że kiedy mówię o ekosystemach, mówię o społecznościach. Powodem, dla którego badamy ekosystemy, jest to, że możemy dowiedzieć się, jak budować zrównoważone społeczności ludzkie.

Musimy więc zrozumieć relacje, a to jest coś, co jest sprzeczne z tradycyjnym przedsięwzięciem naukowym w kulturze zachodniej. Tradycyjnie w nauce próbowaliśmy mierzyć i ważyć rzeczy, ale relacji nie da się zmierzyć i zważyć. Relacje muszą być zmapowane. Możesz narysować mapę relacji, która pokazuje połączenia między różnymi elementami lub różnymi członkami społeczności.

Kiedy to robisz, odkrywasz, że pewne konfiguracje relacji pojawiają się raz po raz. To właśnie nazywamy wzorcami. Badanie relacji prowadzi nas do badania wzorców. Wzór to konfiguracja relacji pojawiająca się wielokrotnie.

Badanie formy i wzoru
Tak więc badanie ekosystemów prowadzi nas do badania relacji, co prowadzi nas do pojęcia wzorca. I tutaj odkrywamy napięcie, które było charakterystyczne dla zachodniej nauki i filozofii przez wieki. Jest to napięcie między badaniem substancji a badaniem formy. Badanie substancji zaczyna się od pytania: Z czego jest zrobiona? Badanie formy zaczyna się od pytania: Jaki jest jej wzór? Są to dwa bardzo różne podejścia. Oba istniały w całej naszej tradycji naukowej i filozoficznej. Badanie wzorca rozpoczęło się od pitagorejczyków w starożytnej Grecji, a badanie substancji rozpoczęło się w tym samym czasie od Parmenidesa, Demokryta i różnych filozofów, którzy pytali: Z czego jest zrobiona materia? Z czego jest zrobiona rzeczywistość? Jakie są jej ostateczne składniki? Jaka jest jej istota?

Zadając to pytanie, Grecy wpadli na pomysł czterech podstawowych elementów: ziemi, ognia, powietrza i wody. W czasach nowożytnych przekształcono je w pierwiastki chemiczne; znacznie więcej niż cztery, ale nadal podstawowe elementy, z których składa się cała materia. W XIX wieku Dalton utożsamił pierwiastki chemiczne z atomami, a wraz z rozwojem fizyki atomowej w naszym stuleciu atomy zostały zredukowane do jąder i elektronów, a jądra do innych cząstek subatomowych.

Podobnie w biologii podstawowymi elementami były najpierw organizmy lub gatunki. W XVIII i XIX wieku istniały bardzo złożone schematy klasyfikacji gatunków. Następnie, wraz z odkryciem komórek jako wspólnych elementów wszystkich organizmów, uwaga przesunęła się z organizmów na komórki. Biologia komórkowa była na czele biologii. Następnie komórka została rozbita na makrocząsteczki, na enzymy, białka, aminokwasy itd., a biologia molekularna stała się nową granicą. We wszystkich tych przedsięwzięciach pytanie zawsze brzmiało: Z czego jest zrobiona? Jaka jest jej ostateczna substancja?

W tym samym czasie, w tej samej historii nauki, badanie wzorców zawsze było obecne i w różnych momentach wysuwało się na pierwszy plan, ale najczęściej było zaniedbywane, tłumione lub odsuwane na boczny tor przez badanie substancji. Jak powiedziałem, gdy badasz wzór, musisz zmapować wzór, podczas gdy badanie substancji jest badaniem wielkości, które można zmierzyć. Badanie wzoru lub formy jest badaniem jakości, które wymaga wizualizacji i mapowania. Forma i wzór muszą być zwizualizowane. Jest to bardzo ważny aspekt badania wzorów i jest powodem, dla którego za każdym razem, gdy badanie wzoru było na pierwszym planie, artyści wnosili znaczący wkład w rozwój nauki. Być może dwoma najsłynniejszymi przykładami są Leonardo da Vinci, którego naukowe życie było badaniem wzoru, oraz niemiecki poeta Goethe w XVIII wieku, który wniósł znaczący wkład do biologii poprzez swoje badanie wzoru. Jest to bardzo ważne dla nas jako rodziców i wychowawców, ponieważ badanie wzoru przychodzi dzieciom naturalnie; wizualizacja wzoru, rysowanie wzoru jest naturalne. W tradycyjnym szkolnictwie nie jest to mile widziane.

Sztuka była trochę na uboczu. Możemy uczynić z tego centralną cechę eko-piśmiennictwa: wizualizację i badanie wzorców poprzez sztukę. Teraz, uznając, że badanie wzorców jest centralne dla ekologii, możemy zadać kluczowe pytanie: Jaki jest wzór życia? Na wszystkich poziomach życia — organizmów, części organizmów i społeczności organizmów — mamy wzorce i możemy zapytać: Jaki jest charakterystyczny wzór życia? Właściwie pracuję teraz nad książką, która odpowie na to pytanie, więc mógłbym dać ci dość techniczny opis cech wzorca życia; ale tutaj chcę skupić się na jego samej istocie.

Sieci
Pierwszy krok w odpowiedzi na to pytanie, a może i najważniejszy, jest bardzo łatwy i oczywisty: wzór życia jest wzorem sieciowym. Gdziekolwiek widzisz zjawisko życia, obserwujesz sieci. Ponownie, zostało to wprowadzone do nauki wraz z ekologią w latach 20. XX wieku, kiedy ludzie badali sieci pokarmowe — sieci relacji żywieniowych. Zaczynają koncentrować się na wzorze sieciowym. Później, w matematyce, opracowano cały zestaw narzędzi do badania sieci. Wtedy naukowcy zdali sobie sprawę, że wzór sieciowy jest charakterystyczny nie tylko dla społeczności ekologicznych jako całości, ale dla każdego członka tej społeczności. Każdy organizm jest siecią organów, komórek, różnych składników; a każda komórka jest siecią podobnych składników. Więc to, co masz, to sieci w sieciach. Zawsze, gdy patrzysz na życie, patrzysz na sieci.

Następnie możesz zapytać: Czym jest sieć i co możemy powiedzieć o sieciach? Pierwszą rzeczą, jaką widzisz, rysując sieć, jest to, że jest nieliniowa; porusza się we wszystkich kierunkach. Tak więc relacje w schemacie sieciowym są relacjami nieliniowymi. Z powodu tej nieliniowości wpływ lub wiadomość może podróżować wokół ścieżki cyklicznej i wracać do swojego źródła. W sieci masz cykle i masz zamknięte pętle; te pętle są pętlami sprzężenia zwrotnego. Ważna koncepcja sprzężenia zwrotnego, która została odkryta w latach 40. XX wieku w cybernetyce, jest ściśle związana ze schematem sieciowym. Ponieważ masz sprzężenie zwrotne w sieciach, ponieważ wpływ podróżuje wokół pętli i wraca, możesz mieć samoregulację; i nie tylko samoregulację, ale samoorganizację. Kiedy masz sieć — na przykład społeczność — może się ona regulować. Społeczność może uczyć się na swoich błędach, ponieważ błędy podróżują i wracają wzdłuż tych pętli sprzężenia zwrotnego. Wtedy możesz się uczyć, a następnym razem możesz zrobić to inaczej. Następnie efekt powróci i będziesz mógł uczyć się od nowa, krok po kroku.

Więc społeczność może się organizować i uczyć. Nie potrzebuje zewnętrznego autorytetu, który powiedziałby jej „Zrobiliście coś złego”. Społeczność ma swoją własną inteligencję, swoją własną zdolność uczenia się. W rzeczywistości każda żywa społeczność jest zawsze społecznością uczącą się. Rozwój i uczenie się są zawsze częścią samej istoty życia z powodu tego wzorca sieci.

Samoorganizacja
Gdy tylko zrozumiesz, że życie to sieci, zrozumiesz, że kluczową cechą życia jest samoorganizacja, więc jeśli ktoś zapyta cię: „Co jest istotą życia? Czym jest żywy organizm?”, możesz odpowiedzieć: „To sieć i ponieważ jest siecią, może się sama zorganizować”. Ta odpowiedź jest prosta, ale jest na samym czele dzisiejszej nauki. I nie jest powszechnie znana. Kiedy chodzisz po wydziałach akademickich, nie usłyszysz takiej odpowiedzi. Usłyszysz „aminokwasy”, „enzymy” i takie rzeczy; bardzo złożone informacje, ponieważ jest to badanie substancji: z czego jest zrobiona?

Ważne jest, aby zrozumieć, że pomimo wielkich triumfów biologii molekularnej, biolodzy wciąż wiedzą bardzo niewiele o tym, jak oddychamy, jak goją się rany lub jak zarodek rozwija się w organizm. Wszystkie koordynujące czynności życia można pojąć tylko wtedy, gdy życie jest rozumiane jako samoorganizująca się sieć. Tak więc samoorganizacja jest samą istotą życia i jest powiązana ze wzorem sieci.

Kiedy patrzysz na sieć ekosystemu, na wszystkie te pętle sprzężenia zwrotnego, innym sposobem patrzenia na to jest oczywiście recykling. Energia i materia są przekazywane w cyklicznych przepływach. Cykliczne przepływy energii i materii — to kolejna zasada ekologii. W rzeczywistości możesz zdefiniować ekosystem jako społeczność, w której nie ma odpadów.

Oczywiście, jest to niezwykle ważna lekcja, której musimy nauczyć się od natury. Na tym skupiam się, rozmawiając z ludźmi biznesu o wprowadzeniu eko-literatury do biznesu. Nasze firmy są teraz projektowane w sposób liniowy — aby zużywać zasoby, produkować towary i je wyrzucać. Musimy przeprojektować nasze firmy, aby naśladować cykliczne procesy natury, a nie tworzyć odpady. Paul Hawken niedawno napisał o tym bardzo elokwentnie w swojej książce The Ecology of Commerce.

Mamy więc współzależność, relacje sieciowe, pętle sprzężenia zwrotnego; mamy przepływy cykliczne; i mamy wiele gatunków w społeczności. Wszystko to razem oznacza współpracę i partnerstwo. Gdy różne składniki odżywcze są przekazywane przez ekosystem, relacje, które obserwujemy, są wieloma formami partnerstwa, współpracy. W XIX wieku darwiniści i darwiniści społeczni mówili o konkurencji w naturze, walce — „Natura, czerwona w zębach i pazurach”. W XX wieku ekolodzy odkryli, że w samoorganizacji ekosystemów współpraca jest w rzeczywistości o wiele ważniejsza niż konkurencja. Ciągle obserwujemy partnerstwa, powiązania, stowarzyszenia, gatunki żyjące w sobie nawzajem, zależne od siebie w celu przetrwania. Partnerstwo jest kluczową cechą życia. Samoorganizacja jest przedsięwzięciem zbiorowym.

Widzimy, że te zasady — współzależność, wzorce sieciowe, pętle sprzężenia zwrotnego, cykliczne przepływy energii i materii, recykling, współpraca, partnerstwo — to wszystko różne aspekty, różne perspektywy na jedno i to samo zjawisko. W ten sposób ekosystemy organizują się w sposób zrównoważony.

Elastyczność i różnorodność
Gdy to ustalisz, możesz zadać bardziej szczegółowe pytania, takie jak: jaka jest odporność takiej organizacji? Jak reaguje na zewnętrzne zakłócenia? W ten sposób odkryjesz dwie kolejne zasady, które umożliwiają społecznościom ekologicznym przetrwanie zakłóceń i dostosowanie się do zmieniających się warunków. Jedną z nich jest elastyczność. Elastyczność przejawia się w strukturze sieci, ponieważ sieci w ekosystemach nie są sztywne; podlegają wahaniom. Zawsze, gdy występują pętle sprzężenia zwrotnego, jeśli występuje odchylenie, system sam przywraca równowagę. A ponieważ te zakłócenia zdarzają się cały czas, ponieważ rzeczy w środowisku zmieniają się cały czas, efektem netto jest ciągła fluktuacja.

Wszystko w ekosystemie podlega wahaniom: zagęszczenie populacji, zasoby składników odżywczych, ilość opadów deszczu itd. Dotyczy to również pojedynczego organizmu. Wszystko, co obserwujemy w naszym ciele — temperatura, równowaga hormonalna, wilgotność skóry, fale mózgowe, wzorce oddychania — wszystko podlega wahaniom. W ten sposób możemy być elastyczni i dostosowywać się, ponieważ te wahania mogą zostać zakłócone, a następnie powrócić do zdrowego, zmiennego stanu. Tak więc elastyczność poprzez wahania jest sposobem, w jaki ekosystemy pozostają odporne.

Oczywiście, nie zawsze to działa, ponieważ mogą wystąpić bardzo poważne zaburzenia, które faktycznie zabiją konkretny gatunek, po prostu go wyniszczą. Wtedy mamy do czynienia ze zniszczeniem jednego z ogniw w sieci. Ekosystem lub jakakolwiek społeczność będzie odporna, gdy to zniszczone ogniwo nie będzie jedynym w swoim rodzaju; gdy będą inne ogniwa, inne połączenia. Tak więc gdy jedno ogniwo zostanie wymazane, pozostałe będą mogły przynajmniej częściowo spełniać jego funkcję. Innymi słowy, im bardziej złożona jest sieć i im bardziej złożone są wszystkie te łączące ogniwa, tym bardziej będzie odporna, ponieważ może sobie pozwolić na utratę niektórych ze swoich ogniw. Nadal będzie tam wiele, spełniających tę samą funkcję.

To, moi przyjaciele, przekłada się na różnorodność. Różnorodność oznacza wiele powiązań, wiele różnych podejść do tego samego problemu. Tak więc zróżnicowana społeczność jest odporną społecznością. Zróżnicowana społeczność to taka, która potrafi dostosować się do zmieniających się sytuacji, a zatem różnorodność jest kolejną bardzo ważną zasadą ekologii.

Teraz musimy być ostrożni, kiedy mówimy o różnorodności, ponieważ wszyscy wiemy, że politycznie poprawne jest celebrowanie różnorodności i mówienie, że jest ona wielką zaletą. Ale nie zawsze jest wielką zaletą i tego możemy się nauczyć od ekosystemów. Różnorodność jest strategiczną zaletą dla społeczności wtedy i tylko wtedy, gdy istnieje żywa sieć relacji, jeśli istnieje swobodny przepływ informacji przez wszystkie ogniwa sieci. Wtedy różnorodność jest ogromną strategiczną zaletą. Jednak jeśli występuje fragmentacja, jeśli w sieci są podgrupy lub jednostki, które tak naprawdę nie są częścią sieci, wtedy różnorodność może generować uprzedzenia, może generować tarcia, a jak dobrze wiemy z naszych centrów miast, może generować przemoc.

Różnorodność jest więc świetna, jeśli spełnione są inne zasady zrównoważonej organizacji. Jeśli nie, różnorodność jest przeszkodą. Musimy to bardzo wyraźnie zobaczyć. Jeśli mamy strukturę sieciową z pętlami sprzężenia zwrotnego i jeśli różne rodzaje ludzi popełniają różne błędy, a informacje o tych różnych rodzajach błędów są udostępniane i przekazywane przez sieć, to bardzo szybko społeczność wymyśli najinteligentniejsze sposoby rozwiązywania pewnych problemów lub najinteligentniejsze sposoby dostosowywania się do zmian. Wszystkie badania dotyczące różnych stylów uczenia się i różnych inteligencji będą niezwykle przydatne, jeśli — i tylko jeśli — istnieje żywa społeczność, w której występuje współzależność, żywa sieć relacji i cykliczne przepływy energii i informacji. Kiedy przepływy są ograniczone, tworzysz podejrzenia i nieufność, a różnorodność jest przeszkodą. Ale kiedy przepływy są otwarte, różnorodność jest wielką zaletą. W ekosystemie oczywiście wszystkie drzwi są zawsze otwarte. Wszystko wymienia energię, materię i informacje ze wszystkim innym, więc różnorodność jest jedną z kluczowych strategii natury dla przetrwania i ewolucji.

Oto niektóre z podstawowych zasad ekologii — współzależność, recykling, partnerstwo, elastyczność, różnorodność i w konsekwencji tego wszystkiego zrównoważony rozwój. Gdy nasz wiek dobiega końca i zbliżamy się do początku nowego tysiąclecia, przetrwanie ludzkości będzie zależało od naszej ekologicznej wiedzy, od naszej zdolności zrozumienia tych zasad ekologii i życia zgodnie z nimi.