Tom Carters Epische Reis Door China

De Amerikaanse fotojournalist Tom Carter reisde meer dan 56.000 kilometer en bezocht 33 provincies met een beperkt budget, slechts een rugzak en een digitale camera. Hij ontmoette 56 verschillende etnische minderheden, elk met hun eigen taal, gewoonten en levensstijlen, die hij beschreef in zijn nieuwe boek, CHINA: Portrait of a People , met meer dan 800 foto's van zijn reis. Door middel van zijn fotografie weet hij de essentie van een oud land en een moderne supermacht vast te leggen. Dowser sprak met hem om te horen hoe hij dit project van de grond kreeg...

Hoe heb je dit project tot leven kunnen brengen? Wat was je budget en heb je steun gekregen van stichtingen, organisaties, etc. om dit te realiseren?

CHINA: Portrait of a People werd volledig uit eigen zak gefinancierd en ontstond puur bij toeval. Ik kwam in 2004 in China aan als docent Engels en werkte twee jaar lang zonder vakantie om mijn salaris te sparen, zodat ik kon backpacken door de 33 provincies van China. Onderweg maakte ik foto's, gewoon voor de lol, en na nog eens twee jaar en 56.000 kilometer had ik een berg foto's verzameld die ik, op aandringen van mijn vrienden, tot boek wilde omzetten. Ik vond een onafhankelijke uitgever in Hongkong die de potentie van mijn werk zag, dus samen creëerden we CHINA: Portrait of a People, dat het meest complete fotoboek over modern China werd dat ooit door één auteur is uitgegeven.

Wat heeft u ertoe aangezet om elke uithoek van China te bezoeken? Was er een specifieke drijfveer, een verlangen, die u ertoe aanzette deze reis te maken?

Voordat ik naar China kwam om les te geven, had ik anderhalf jaar lang door Mexico, Cuba en Midden-Amerika gereisd, dus ik had de reislust om de wereld te blijven zien, maar ik had er de middelen niet voor. Daarom besloot ik Engels te gaan geven in het buitenland, een ideale manier om te reizen ÉN ervoor betaald te krijgen. Toen ik eenmaal in China aankwam, voelde ik me gedwongen om alles te zien, want een land zo uitgestrekt en rijk aan geschiedenis verdient het om op mijn gemak te worden opgeslokt, niet alleen een korte vakantie naar de beroemde bezienswaardigheden. Pas nadat ik mijn reis had voltooid, ontdekte ik dat ik een van de weinige buitenlanders was die zo uitgebreid door het land had gereisd, dus het werd onbewust een baanbrekende reis. Maar de reis zelf was niet gemakkelijk: ik verloor meer dan eens bijna mijn leven en mijn beperkte budget dwong me om op de meest vreselijke plekken te slapen, te leven van straatvoedsel en met alle mogelijke middelen te reizen om van dorp naar dorp, van stad naar stad te komen. Vaak wilde ik huilen en naar huis gaan, maar ik hield vol.

Hoe zou u China, een land dat voor de VS zo fascinerend is geworden vanwege de economische banden, in één zin samenvatten?

Als ik China persoonlijk samenvat, zou ik het omschrijven als een waar Land van Mogelijkheden, waar iedereen, inclusief buitenlandse immigranten, opnieuw kan beginnen en zijn dromen kan nastreven. Helaas is Amerika die titel kwijtgeraakt.

Welke plaatsen/regio's/mensen hebben je verrast tijdens de reis? Heb je dingen/tradities/gebruiken in delen van China ontdekt die je aan het denken hebben gezet of die je hebben vermaakt?

Wat me het meest verbaasde, is dat de Chinezen niet één homogeen ras zijn; er zijn meer dan 56 etniciteiten in China, die fysiek en cultureel even gevarieerd zijn als elk ander westers land. De foto's in mijn boek proberen die diversiteit zo goed mogelijk vast te leggen tijdens mijn zwerftocht door het land.

Wat wil je dat de kijker/lezer van dit boek meeneemt na het lezen ervan? Wat was je doel, wat was je punt? Heb je het gevoel dat je daarin geslaagd bent?

Ik had geen doel of agenda tijdens mijn reizen en het fotograferen. Ik was alleen maar bezig met het bekijken van het land en het ontmoeten van mensen onderweg. De foto's waren een bijzaak. Maar na het doornemen van de duizenden foto's die ik had gemaakt, ontdekte ik dat ik inderdaad bijna elk aspect van het leven en de menselijkheid van de Chinese samenleving had vastgelegd, van het dagelijkse leven van de mensen tot de unieke industrieën en subculturen van het land. Misschien is dat wel de reden waarom dit boek zo goed is ontvangen: omdat professionele fotografen en journalisten maar al te vaak een specifieke agenda hebben, terwijl mijn foto's volledig neutraal, openhartig en eerlijk zijn.

Welk advies zou je geven aan andere jonge journalisten die dergelijke projecten in gedachten hebben, maar moeite hebben om ze tot leven te brengen? Waar kunnen ze terecht voor financiering en ondersteuning, of hoe kunnen ze hun projecten zo structureren dat ze praktisch en haalbaar zijn?

Ik denk niet dat er nog veel geld is voor fotografen, tenzij je verbonden bent aan een persbureau of een corporate publisher. De fotobranche is oververzadigd met foto's; iedereen heeft tegenwoordig een digitale camera. Er zijn vast wel subsidies te krijgen, maar dat kost tijd en veel papierwerk. Maar ik geloof niet dat geld essentieel is voor reizen en kunst. Mijn reis en mijn boek bewijzen dat veerkracht en oprecht respect voor je onderwerpen net zo essentieel zijn. Als je wilt reizen, maar geen geld hebt, overweeg dan om in het buitenland les te geven. Als je maar kort de tijd hebt om een ​​land te bezoeken, overweeg dan om van de gebaande paden af ​​te wijken; vermijd de toeristische trekpleisters. Het kost geen geld om de hele dag door de straten te slenteren zoals ik deed, en je zult op die manier steevast meer van de cultuur leren en zien dan wanneer je al je geld aan een reis had uitgegeven.