Að Byggja Upp Samkennd í heilbrigðisþjónustu

Spurning og svör við Dr. Helen Riess frá læknadeild Harvard um viðleitni hennar til að efla samkennd meðal heilbrigðisstarfsmanna.

Samskipti á læknastofum eru heitt umræðuefni núna. Eins og fram kemur í úttekt frá Health Affairs, „hefur gæði samskipta lækna og sjúklinga í heilsugæslu verið að versna.“

Jákvæða hliðin er að skilvirk samskipti eru öflugt – þótt vannýtt sé – verkfæri í verkfærakistu heilbrigðisþjónustunnar. Þau eru tengd meiri ánægju sjúklinga, betri fylgni við lyfjagjöf, minni líkum á mistökum og færri tilfellum af vanrækslu. Þau hafa jafnvel áhrif á heilsufar sjúklinga; rannsóknarúttekt leiddi í ljós að skilvirk samskipti milli lækna og sjúklinga bæta tilfinningalega heilsu sjúklinga, einkenni, lífeðlisfræðileg viðbrögð og verkjastig.

Sérstaklega er samkennd mikilvægur þáttur í samskiptum sem hefur vakið aukna athygli á undanförnum árum. Samkennd í klínísku samhengi er hæfni læknis til að skilja tilfinningar sjúklinga, sem getur auðveldað nákvæmari greiningar og umhyggjusamari meðferð. Þetta er frábrugðið samúð, eða því að deila tilfinningum sjúklinga, sem getur í staðinn hindrað hlutlægar greiningar og árangursríka meðferð.

Samkennd skiptir máli af nokkrum ástæðum. Í fyrsta lagi er samkennd góð fyrir sjúklinga. Hún byggir upp traust, sem eykur ánægju sjúklinga og fylgni við meðferð. Þegar sjúklingar finna að þeir tengjast lækninum á sameiginlegum grunni, eiga þeir betri batahlutfall. Í öðru lagi er samkennd góð fyrir lækna. Samkvæmt rannsóknum tjá sjúklingar sjaldan tilfinningalegar áhyggjur sínar beint út og þegar þeir gera það, viðurkenna læknar þeirra oft ekki áhyggjurnar. Samkennd getur unnið gegn þessu vandamáli, hjálpað læknum að vinna vinnuna sína vel og jafnvel dregið úr kulnun lækna.

Hins vegar eigum við langt í land áður en samkennd verður almennilega innleidd í daglega starfsemi. Eins og fram kom í einni grein , „getur menning læknisfræðinnar og læknanámsins verið þannig að samkennd er vanmetin og vankennd.“ Rannsókn leiddi í ljós að í sextíu og níu prósentum læknastofnana trufluðu læknar áður en sjúklingar gátu lokið við að útskýra heilsufarsáhyggjur sínar. Þar að auki minnkar samkennd í raun meðan á læknanámi stendur.

Hvernig getum við þá brugðist við skorti á samkennd í læknisfræðinni? Þó að persónueinkenni geti verið forsendur samkenndar, svo sem félagslega jákvæð og óhefðbundin viðhorf gagnvart öðrum, er samstaða fræðimanna um að hægt sé að kenna samkennd. Þjálfun getur falið í sér að „bjóða upp á upplifanir sem auka sjálfsvitund, hlustunarhæfni, vitund um sameiginlega eiginleika allra manna og virðingu og umburðarlyndi fyrir mismuninum“ og „kenna mannúðlega viðtalshæfni“.

Nokkrar árangursríkar tilraunir hafa þegar verið gerðar til að kenna læknum samkennd: Eitt samskiptaforrit leiddi til meiri samkenndar í samskiptum við sjúklinga. Önnur aðferð, netnámskeið sem kallast Samkennd , hefur reynst áhrifarík við að þróa samkennd hjá sérlæknum.

Til að læra meira um þetta efni settist ég niður með stofnanda Empathetics, Dr. Helen Riess, til að ræða nýstárlegt starf hennar við að efla samkennd í sambandi læknis og sjúklings og áhrif þess á að bæta heilbrigðisþjónustu. Dr. Riess er forstöðumaður Samkenndar- og tengslafræðinámsins við Massachusetts General Hospital, dósent í geðlækningum við Harvard læknaskólann og starfandi geðlæknir.

Kasley Killam: Hvernig hefur starf þitt í samkennd haft áhrif á geðlæknisfræði þína?

Helen Riess: Það er í raun mín starfsháttur sem hefur haft áhrif á vinnu mína í samkennd. Þegar ég var sérhæfður í geðlækningum lærði ég sjálfsálfræði, sem er aðferð í sálfræðimeðferð sem Heinz Kohut þróaði og leggur áherslu á mikilvægi þess að finnast maður vera skilinn og að reynsla manns af heiminum sé mannleg og hægt að deila henni. Sú þjálfun mótaði vinnu mína með sjúklingum. Ég gat greinilega séð að þó að maður þurfi auðvitað aðrar aðferðir, þá kemst maður ekki neitt ef maður hefur ekki þá tengingu.

KK: Hvernig skapaðir þú Samkennd?

Mannauðsmál: Fyrirtækið Empathetics var stofnað til að mæta mikilli eftirspurn eftir vísindamiðaðri þjálfun sem ég þróaði við Massachusetts General Hospital. Slembiraðað samanburðarrannsókn sýndi að þessi aðferð bætti ánægju sjúklinga verulega. Rafrænu námskeiðin eru þýðing á samkenndarþjálfun sem ég hef veitt hundruðum lækna. Ég rannsakaði taugavísindi samkenndar í nokkur ár og það sem ég lærði var hvernig menn skynja tilfinningar annarra og hvernig þeir bregðast best við.

KK: Er samkennd alltaf gagnleg fyrir samband læknis og sjúklings eða gætu neikvæðar afleiðingar fylgt samkennd lækna?

HR: Svarið er já: það getur verið of mikil tilfinningaleg eða tilfinningaleg samkennd. Tilfinningaleg samkennd er sú tilfinningalega ómskoðun sem fólk finnur fyrir sársauka eða aðstæðum annars einstaklings [líkt og samúð]. Þetta leiðir oft til félagslegrar hegðunar, en það getur einnig leitt til misráðinna ákvarðana. Aftur á móti er hugræn samkennd að skilja hvað viðkomandi finnur og hugsar, óháð því hvort þú hefur verið í nákvæmlega sömu aðstæðum eða hvort þú finnur fyrir tilfinningum viðkomandi. Hlutverk okkar sem lækna er að komast undir húð sjúklingsins og sjá heiminn frá hans sjónarhóli, en einnig að komast aftur út svo að við getum verið hlutlæg og tekið bestu skynsamlegu ákvarðanirnar.

Til dæmis gætirðu átt sjúkling sem er mjög hræddur við nálar og vill ekki fá stífkrampasprautu. Ef þú finnur of mikla samúð með þessum tilfinningalega ótta gætirðu ákveðið: „Ekki fá sprautuna, því ég sé hversu vanlíðan þú ert.“ En þegar þú kemur aftur til starfa sem læknir áttarðu þig í staðinn á: „Ég þarf að hjálpa þér að sigrast á óttanum, því það væri miklu verra fyrir þig að fá stífkrampa.“ Fyrir lækna í þjálfun getur of mikil tilfinningaleg samkennd stundum truflað þá frá erfiðu starfi sem þeir þurfa að vinna. Ef þú hefur of miklar áhyggjur af því að meiða sjúklinginn gætirðu ekki lært aðferðina. Þess vegna, í flestum tilfellum, dofnar samkennd nokkuð á læknanámi. Þú verður að nota og varðveita hugræna samkennd, jafnvel þegar tilfinningaleg samkennd gæti minnkað, svo að þú getir í raun lært það sem mun hjálpa sjúklingum.

KK: Í dæminu um sjúkling sem er hræddur við nálar, hvernig gætirðu notað samkennd til að hjálpa sjúklingnum að líða vel, en samt gert það sem þú þarft að gera?

HR: Þetta snýst um að endurskilgreina þetta. Þú gætir sagt: „Ég veit að þér líkar alls ekki við nálar, og ef ég gæti gert eitthvað til að koma í veg fyrir að þetta særi, þá myndi ég gera það. Ég ætla að setja smá áfengi á húðina á þér og biðja þig að telja upphátt upp að tíu, og ég ætla að reyna að gera þetta eins hratt og mögulegt er.“ Á þann hátt lætur þú þá vita að þú ert að reyna að vinna með óttann. Þú viðurkennir hann og notar svo truflun.

KK: Hvernig geta heimilislæknar sýnt samkennd þegar þeir hafa varla 15 mínútur með hverjum sjúklingi?

HR: Þótt þú sért að flýta þér þýðir það ekki að þú þurfir að haga þér eins og þú sért að flýta þér. Þú getur vitað að þú hafir 15 mínútur en samt sest niður – sem tengist þér miklu betur við viðkomandi heldur en ef þú stendur uppréttur – og náð góðu augnsambandi, kinkað kolli og hallað þér inn. Allar þessar venjur gefa til kynna að þú sért til staðar. Það versta sem þú getur gert er að ganga að dyrunum, setja höndina á hurðarhúninn og halda áfram að tala, því þá veit viðkomandi að helmingur hugans er þegar kominn þangað sem þú ert að fara. Í staðinn skaltu sitja kyrr og segja: „Ef þú hefur aðra stutta spurningu get ég svarað henni núna og ef þú vilt meiri tíma til að fara yfir hlutina, þá skulum við bóka annan tíma.“ Þannig ertu alveg með sjúklingnum en ert ekki að reyna að troða tíu pundum af hveiti í fimm punda poka.

KK: Í samtali við Jodi Halpern, sem rannsakar klíníska samkennd við UC Berkeley, nefndir þú að læknar hafi nú til dags ekki tækifæri til að jafna sig eftir læknanám, þannig að öll útbruni eða minnkun á samkennd færist yfir í klíníska starfsemi þeirra. Hvernig heldurðu að við getum tekið á þessu vandamáli?

HR: Ég held að við verðum að færa meiri mannúð aftur inn í læknanámið. Pendúllinn hefur byrjað að sveiflast í þá átt með takmörkun á fjölda klukkustunda sem læknar mega vera á vakt. Við þurftum áður að vaka alla nóttina á bráðamóttökunni og eyða svo næsta dag í sálfræðimeðferð með fólki. Við vorum bókstaflega að klípa okkur til að halda okkur vakandi. Hver var tilgangurinn með því? Svo ég held að takmörkun á vaktatíma sé skref í rétta átt.

En við þurfum samt að ögra þeirri hugsun að vinna en ekki leika sér og stuðla að betri sjálfsumönnun ef við viljum að fólk haldi áfram að hafa getu til að gefa. Það er ekki hægt að draga úr þurrum brunni og ég held að það sé gríðarlegt vandamál í því hvernig læknisfræðin hefur breyst með tímanum. Það er meiri skjölun, það er meiri tölvunotkun og það er minni dýrmætur tími sem fer í að tala við sjúklinga. Vegna þess hefur vinnan tekið á lífi fólks. Ég hef talað við nokkra eldri lækna sem segja að þeir fari heim og skrifi glósur sínar þar, vegna þess að þeir vilja hámarka tímann með sjúklingum sínum á stofunni. Þannig að þeir enda í raun á að vinna allan daginn og nóttina. Það er ekki sjálfbært. Ég held að leiðin til að vera góður læknir í sem lengstan tíma sé að iðka sjálfsumönnun. Ef fólk uppfyllir sínar eigin þarfir er það betur í stakk búið til að uppfylla þarfir sjúklinga sinna.

KK: Hvað hlakkar þig mest til framundan?

HR: Mest af öllu er ég spennt fyrir orðinu að láta til sín taka – samkennd er hægt að kenna – og fyrir því að fólk geri sér grein fyrir því að það þarf á henni að halda í hvaða samfélagi eða starfi sem það starfar í. Ég held að heimurinn þurfi að hverfa frá sjálfmiðaðri hugsun þar sem hinir hæfustu lifa af og það er ekki nóg til að komast hjá skorti, sem veldur því að fólk deilir ekki og virðir ekki hinn aðilann. Þetta virkar ekki sem samfélag. Svo ég held að það sé ansi spennandi að það séu svo margir sem eru að skoða þetta og reyna að gera eitthvað í málinu.