Zadaj Sobie Proste Pytanie I pozwól, Aby odpowiedź się ujawniła

„Chciałem przesunąć pewne granice w sobie, wchodząc w miejsca, w których nie czułem się komfortowo, jako sposób na rozwój” – mówi Brian Bergman, nauczyciel jogi z Kapsztadu.

„A więzienie, na pewno było dla mnie wielkim strachem, gdy tam wchodziłam, wielka niepewność odnośnie tego, co dzieje się za tymi murami”.

Brian, który wyszkolił się w Bihar School of Yoga w Munger w Indiach, starał się pogłębić swoją praktykę, badając możliwości seva, sanskryckiego słowa oznaczającego służbę. W rezultacie współtworzył SevaUnite, platformę, która zachęca do służby w Republice Południowej Afryki.

W międzyczasie Brian odnalazł cel swojej służby w więzieniach.

Trzeba było dużo wytrwałości – dokładnie 1,5 roku – zanim SevaUnite mogło rozpocząć pierwsze regularne sesje jogi w więzieniu Pollsmoor Maximum Prison w Kapsztadzie. To to samo więzienie, w którym w latach 1982-1988 przetrzymywano Nelsona Mandelę.

Już sam fakt przyjazdu do Pollsmoor na pierwszą sesję był dla Briana okazją do treningu.

„Ćwiczyłam nawiązywanie kontaktu z otoczeniem, starając się być tak obecną i świadomą, jak to tylko możliwe”.

„Zawsze starałem się nawiązać kontakt wzrokowy z każdym więźniem, którego mijaliśmy, kiwać głową i witać się z nim, podobnie jak ze wszystkimi strażnikami. Ta praktyka jest niesamowicie skuteczna, ponieważ sprawia, że ​​czujesz się swobodnie w przestrzeni, a przestrzeń czuje się swobodnie z tobą”.

Praca w więzieniach, ponieważ więzienia nie działają

Dla Briana nauczanie więźniów jogi jest źródłem entuzjazmu i radości. Jednak poza murami więzienia nie zawsze spotyka się to z pozytywną reakcją.

„Doskonale rozumiem, że często uważa się za stratę czasu nauczanie przestępców – zwłaszcza jeśli padło się ofiarą przestępstwa. Ludzie posunęli się nawet do pytania, czy [więźniowie] naprawdę na to zasługują”.

Brian uważa, że ​​negatywna reakcja wynika z błędnego przekonania na temat jogi i jej celu, a także z przekonania, że ​​więźniowie po prostu nie zasługują na jakiekolwiek wsparcie.

Ale to bardzo wąskie ujęcie.

Według World Prison Population List, ponad 10 milionów ludzi jest przetrzymywanych w zakładach karnych na całym świecie. Liczba ta wzrosła o 30 procent w latach 1999-2013. Tempo to przewyższa wzrost światowej populacji w tym samym okresie.

W RPA jest prawie 160 000 więźniów. Drzwi więzienia obracają się szybko: ponad 80 procent skazanych wraca. Ponieważ pójście do więzienia zwiększa, a nie zmniejsza, prawdopodobieństwo popełnienia przestępstwa, Brian podkreśla pilną potrzebę krytycznego spojrzenia na to, jak publiczne pieniądze są wydawane na przestępców.

Sercem projektu Prison Freedom Project realizowanego przez SevaUnite jest ogromny potencjał jogi w zakresie wspierania rehabilitacji i ograniczania recydywy.

„Joga daje człowiekowi potężne narzędzia, które pomagają mu radzić sobie z negatywnymi emocjami, uwalniając go od nawyków i negatywnych wzorców zachowań oraz wzmacniając pozytywny wyraz swojego bytu”.

Radykalna zmiana

„Wchodząc, jest dużo więziennej postawy „twardziela”. Ale po kilku minutach twarze więźniów łagodnieją, pojawiają się uśmiechy, atmosfera się zmienia, gdy ciało zaczyna się relaksować”, Brian opowiada swoje obserwacje.

„Uczyliśmy w kuchniach, na korytarzach, na siłowniach… Uczyliśmy w szalonych miejscach, żeby znaleźć trochę przestrzeni, bo wiele naszych więzień nie jest budowanych z myślą o resocjalizacji”.

Więzienie jest jednym z ostatnich miejsc, które przychodzą na myśl, gdy myśli się o idealnym miejscu do medytacji lub praktyki relaksacyjnej. Prison Freedom Project czerpie z tradycji jogi Satyanandy, aby wyposażyć więźniów w proste, ale skuteczne praktyki, które pozwalają im wykorzystać hałaśliwe otoczenie do uspokojenia się lub skupienia. Obejmują one świadomość oddechu i uświadomienie sobie dźwięków bez reagowania na nie.

„Stopniowe ćwiczenie świadomości ma głęboki wpływ”.

W warunkach skrajnego stresu panującego w więzieniu, efekt ten jest wyraźnie widoczny.

„Zamiast być cały czas wściekli, sfrustrowani i zestresowani, więźniowie są spokojni, bardziej zrelaksowani i skupieni. Co oznacza, że ​​mają lepsze życie”.

Najbardziej szokujące opinie pochodzą od najtwardszych gangsterów.

„Jeden z naszych wolontariuszy, Kevin, rozmawiał z więźniem, który zapytał, czy w ogóle padł ofiarą przestępstwa. Kevin opowiedział mu, że niedawno został obrabowany nożem”, opowiada Brian.

Więzień odpowiedział, że rozpoznał strach u Kevina. Widział ten sam strach u swoich ofiar. Po raz pierwszy zdał sobie sprawę, że jego działania wywoływały go u kogoś innego. Zdolność do rozważania swoich działań i ich skutków z obu stron przyszła do niego dzięki jodze i kultywowaniu uważności.

Prison Freedom Project inspiruje również więźniów do angażowania się w służbę. Brian opowiada historię Johna, więźnia, który próbował dowiedzieć się, jak mógłby służyć:

„Jedną z rzeczy, które odkrył, że może robić, było rozdawanie pięciu kromek chleba, które więźniowie otrzymują w porze lunchu, aby je zatrzymać i zjeść jako kolację. Zaczął dawać swój chleb starszym więźniom, którzy byli głodni i niedożywieni”.

Efekty mnożnikowe

Pewien strażnik więzienny zadzwonił kiedyś do SevaUnite i zapytał: „Czego uczycie tych facetów? Coś się zmieniło!”

Z tego czegoś korzystają także inne programy w więzieniu.

„Na przykład są faceci, którzy naprawdę mieli problemy z nauką, zapisują się na kursy, żeby spróbować się poprawić. Potem zaczęli uprawiać jogę i nagle zaczęli zaliczać kursy i łatwiej im się koncentrować”, wyjaśnia Brian.

Program pośrednio pomaga również różnym grupom wyznaniowym, które pracują w więzieniu. Ponieważ więźniowie są spokojniejsi i bardziej skłonni do kontemplacji, ich stan umysłu sprzyja na przykład studiowaniu pism świętych.

„Dostajemy wiele opinii od grupy chrześcijańskiej, że pomaga im to lepiej zrozumieć Biblię. I otrzymujemy takie same opinie od grupy muzułmańskiej odnośnie Koranu”.

Brian i dziewięciu innych nauczycieli Prison Freedom Project obecnie prowadzą zajęcia jogi i medytacji w trzech więzieniach. Jednak nasiona rozprzestrzeniły się w ośmiu placówkach z więźniami, którzy zostali przeniesieni. Ruch kiełkuje.

W placówce, w której nie prowadzono jeszcze ani jednej klasy, 100 więźniów odbywa kurs korespondencyjny. Wszystko zaczęło się od jednego więźnia, który uczęszczał na zajęcia w Pollsmoor. Po przeniesieniu zabrał ze sobą instrukcje i podzielił się nimi z innymi więźniami, a także z naczelnikiem, któremu bardzo spodobał się ten pomysł.

„Sami to prowadzili. Właśnie otrzymaliśmy zlecenie, aby rozpocząć nauczanie w tym więzieniu”, raduje się Brian.

Świadomość personelu więziennego również się zmienia. Wielu strażników wyraziło zainteresowanie wypróbowaniem jogi i medytacji.

„W Pollsmoor, gdzie jesteśmy od pięciu lat, próbowaliśmy zorganizować dni dobrego samopoczucia pracowników i zawsze mówiliśmy, że chcielibyśmy ich uczyć. W tym roku nagle się z nami skontaktowali i powiedzieli, że chcieliby mieć jogę dla pracowników raz w tygodniu. Musieliśmy osiągnąć masę krytyczną ludzi, którzy uznali to za wartościowe”.

Pogłębiająca się obecność

Brian postrzega służbę jako drogę do wewnętrznej przemiany.

„Zadaj sobie pytanie 'Jak mogę pomóc?' Następnie pozwól, aby odpowiedź się ujawniła. Poczuj ją w sobie. To jest ścieżka służby. Jeśli będziesz nią podążać, nie zawsze otrzymasz to, czego chcesz w życiu, ale otrzymasz to, czego potrzebujesz, aby się rozwijać i poszerzać”, rozważa.

Jak zmieniła się dla Briana odpowiedź na to pytanie?

„Pomogło mi to pozbyć się wielu lęków. Nie dlatego, że uczę w więzieniach, ale dlatego, że stawiasz czoła cierpieniu. I stawiasz mu czoła w taki sposób, że widzisz, że możesz sobie z nim poradzić. I że możesz utrzymać te trudne przestrzenie i że jest współczujące działanie, które wynika z bycia w tej przestrzeni z pewną dozą obecności. A następnie pogłębiania tej obecności”.

Obecnie SevaUnite zamierza rozszerzyć Prison Freedom Project z trzech do pięciu placówek, oferując 12 zajęć tygodniowo do przyszłego roku, a także podejmując inne ważne kroki.

Jednym z kroków jest program szkolenia nauczycieli. Więźniowie, którzy ukończyli sześciomodułowy kurs jogi, są zachęcani do prowadzenia trzech innych osób przez kurs. Kiedy to zrobią, otrzymają certyfikat nauczyciela.

Pierwsi jogini z programu zostaną zwolnieni z więzienia w ciągu najbliższych kilku lat. To oznacza nową, krytyczną fazę dla Prison Freedom Project i z niecierpliwością czekają na śledzenie postępów tych więźniów.

„Jeśli uda ci się poprawić czyjeś postrzeganie samego siebie, gdy jest w więzieniu, i sprawić, że odkryje swoje wewnętrzne zasoby, to nie mogę oprzeć się wrażeniu, że po wyjściu na wolność będzie mu lepiej, w taki czy inny sposób”.

SevaUnite chce również lepiej ocenić wpływ Projektu i nakłonić rząd do wsparcia programów jogi w więzieniach jako prostego i niedrogiego rozwiązania licznych problemów, z którymi więźniowie borykają się na co dzień.

A jako długoterminową wizję Brian widzi utworzenie domu przejściowego. Miejsca, w którym zwolnieni więźniowie mogą stanąć na nogi. Miejsca wsparcia, gdy starają się ponownie zintegrować ze społeczeństwem.

„Aby stworzyć środowisko, w którym będą mogli nadal praktykować jogę, świadomie wybierając życie i wspieranie społeczności, w której ich praca jest ceniona”.