Kunstenaars En Natuur

Ik ging alleen maar wandelen en besloot uiteindelijk om tot zonsondergang buiten te blijven, want naar buiten gaan, zo ontdekte ik, was echt ontspannen . -- John Muir

De natuur nodigt ons uit om te ontdekken en stuurt ons vervolgens zachtjes naar binnen om te reflecteren. Meestal voelen we ons uiteindelijk beter als we staren naar de veranderingen van moment tot moment in de oceaan, de lucht, de bergen, de woestijn, het bos, de weide of de tuin. We kunnen onder de indruk raken van het kleinste bloemetje, vogeltje of insect, opgetogen raken door een overvloed aan kleuren, geïntrigeerd raken door wezens die op zoek zijn naar voedsel of een partner, in slaap gesust worden door het opkomende en uitgaande getij, de kabbelende kringen in een meer of een kabbelend beekje.

Zonsondergang aan de Stille Oceaan

Hoe leggen we als kunstenaars die ervaring vast? Hoe vertalen we die visueel, akoestisch of tastbaar? Proberen we die zo realistisch mogelijk weer te geven?

Toen ik het volgende kunstwerk in het Clark Art Institute in Williamstown, Massachusetts, naderde, dacht ik aanvankelijk dat het een foto was. Maar dat klopte niet, want ik was in een galerie gewijd aan 19e-eeuwse Europese kunst. Toen ik dichtbij genoeg kwam om het goed te bekijken, besefte ik dat het eigenlijk een olieverfschilderij was. Voordat fotografie de koning van het realisme werd, gaven de fijne details van de weergave van de Zwitserse kunstenaar Alexandre Calame (1810-1864) een tastbaar beeld van het landschap.

"Riverbedding bij Rosenlaui sur Meyringen" (ca.1862), door Alexandre Calame. Het Clark Art Institute, Williamstown, MA.

"Riverbedding bij Rosenlaui sur Meyringen" (ca.1862), door Alexandre Calame. Het Clark Art Institute, Williamstown, MA.

Als we niet kiezen voor de exactheid van het realisme, abstraheren we de scène dan zodat deze, hoewel onherkenbaar, toch de essentie van een landschap of zeegezicht overbrengt? Met verschillende penseelstreken vervaagden de impressionisten de details en gaven in plaats daarvan een 'impressie', zoals in dit schilderij van de Franse kunstenaar Pierre-Auguste Renoir (1841-1919).

"Eb, Yport" (1883), van Pierre-Auguste Renoir. Het Clark Institute, Williamstown, Massachusetts.

Detail van "Eb en vloed, Yport" (1883), door Pierre-Auguste Renoir. Het Clark Institute, Williamstown, Massachusetts.

De tendens tot abstractie zette zich in de 20e eeuw nog sterker voort. De Amerikaanse kunstenaar Arthur Garfield Dove (1880-1946) werkte met taferelen in het noorden van de staat New York en onderzocht hoe hij beweging kon weergeven. Zoals de titelkaart van het Museum of Fine Arts in Boston beschrijft: "Blauw, groen en geel resoneren en harmoniëren in overlappende bogen, en vullen een doek dat onderbroken wordt door boomstammen die boven de horizon lijken uit te stijgen." Zouden we dit zonder de titel en beschrijving weten?

"Dansende Wilgen" (ca. 1944), van Arthur Garfield Dove. Museum of Fine Arts, Boston.

De Amerikaanse schilderes Joan Brown (1938-1990) schildert in het midden van haar abstract-expressionistische schilderij 'Brambles' een dikke, samengeklonterde massa verfstreken. Er is niet eens een spoor van representatie, maar toch geeft het de indruk van een bijna ondoordringbare massa, net zoals we echte braamstruiken tegenkomen.

"Brambles" (1957), van Joan Brown. Oakland Museum of California.

Overal ter wereld wordt de natuur afgebeeld met verf, hout, klei, vezels, metaal en meer. De resultaten kunnen gestileerd, traditioneel inheems, klassiek, avant-garde, of specifiek voor een bepaalde plaats of tijdperk zijn.

"Autumn View" van Fiona Robertson. Machinaal en handgeborduurd. Bron: http://www.fionarobertsonartworks.co.uk/

Er bestaat zelfs een Japanse steenkunst, bekend als suiseki , die eeuwen geleden is beïnvloed door de stenen van Chinese geleerden. In tegenstelling tot beeldhouwwerken worden ze niet opzettelijk uitgehouwen om landschappen weer te geven, maar worden ze intact aangetroffen in rivieren, oceanen en karst. Ze worden geselecteerd vanwege hun expressieve kracht door vorm, kleur en textuur. Suiseki worden beschouwd als prachtige objecten om naar te kijken en van te genieten zoals men met een schilderij zou kunnen omgaan. Ze blijven ongewijzigd in hun natuurlijke vorm, maar worden op een houten sokkel geplaatst.

Net als de eenvoud van suiseki laten sommige vormen van Oost-Aziatische natuurschilderkunst meer weg dan ze bevatten; de kijker fantaseert over de rest. Het is een ander soort abstractie.

"Gans en Riet, Wilg en Maan." Paar zesdelige vouwschermen; inkt, kleur en goud op papier, door Maruyama ÅŒkyo (Japans, 1733–1795). Metropolitan Museum of Art, New York.

Niet iedereen probeert realistisch of abstract te illustreren wat ze in de natuur zien. Voor sommige kunstenaars resulteert het direct werken met de grondstoffen juist in een ander soort kunst. Denk bijvoorbeeld aan de Britse beeldhouwer, fotograaf en milieuactivist Andy Goldsworthy.

"Wood Line" (2011), van Andy Goldsworthy . Gemaakt van eucalyptustakken die in een glooiende, kronkelende bocht door een eucalyptusbos in het Presidio van San Francisco liggen.
Bron: http://www.for-site.org/project/goldsworthy-in-the-presidio-wood-line/

Goldsworthy staat bekend om zijn land art, met name dankzij de documentaire Rivers and Tides uit 2001. Hij maakt locatiegebonden, efemere sculpturen met rotsen, bladeren, bloemen, dennenappels, sneeuw, stenen, takjes, doornen en ijspegels. Zijn doel is om de natuur te begrijpen door er zo direct en intiem mogelijk aan deel te nemen. Hij legt uit:

Beweging, verandering, licht, groei en verval vormen de levensader van de natuur, de energieën die ik probeer aan te boren in mijn werk. Ik heb de schok van aanraking nodig, de weerstand van plaats, materialen en weer, de aarde als mijn bron. De natuur is in een staat van verandering en die verandering is de sleutel tot begrip. Ik wil dat mijn kunst gevoelig en alert is op veranderingen in materiaal, seizoen en weer. Elk werk groeit, blijft, vergaat. Proces en verval zijn impliciet. Vergankelijkheid in mijn werk weerspiegelt wat ik in de natuur aantref... Ik zou onmogelijk kunnen proberen de natuur te verbeteren. Ik probeer haar alleen te begrijpen door betrokken te zijn bij enkele van haar processen.

"Touching North " (1989), van Andy Goldworthy. Bron: http://visualmelt.com/Andy-Goldsworthy

"Green to Yellow Leaves" (1980), van Andy Goldsworthy. Bron: http://visualmelt.com/Andy-Goldsworthy

Vluchtige installatie van Andy Goldworthy. Bron: http://visualmelt.com/Andy-Goldsworthy

Onlangs kwam ik andere kunstenaars tegen die de natuur als palet en canvas gebruiken. Bijvoorbeeld Ian Ross en Andrés Amador. Ross werkt met een hark om gigantische ontwerpen te maken op stranden in Californië. Door te 'kerven' in het gladde oppervlak waar de vloed zich heeft teruggetrokken, ontstaat zijn eigen soort vluchtige en vergankelijke kunstvorm.

Bron: http://ianrossart.com/project/installation/

Bron: http://ianrossart.com/project/installation/

In de omgeving van San Francisco gebruikt Andrés Amador ook een hark om kunstwerken te maken die groter kunnen zijn dan 9.000 vierkante meter. Nadat hij urenlang contrasten heeft gecreëerd tussen nat en droog zand, spoelt de vloed alles weg. Alleen een foto en een herinnering blijven over.

Bron: http://www.viralnova.com/beach-art/

Bron: http://www.viralnova.com/beach-art/

Gegeven het feit dat alles hoe dan ook vergankelijk is, wijzelf incluis – wij behoren immers ook tot de natuur – maakt het dan uit of onze artistieke creaties blijven bestaan ​​of verdwijnen?

Vragen en opmerkingen:
Hoe beïnvloedt het verblijf in een natuurlijke omgeving je artistieke gevoeligheid?
Neem je de ervaring mee terug naar je studio en laat je je er onbewust door inspireren? Probeer je de scène opnieuw te beleven?
Werk je buiten? Schilder je in de open lucht? Werk je met schetsen en/of foto's?
Geeft u de voorkeur aan figuratieve kunst van natuurtaferelen of neigt u meer naar het abstracte?
Welke kunstenaars komen in je op vanwege hun relatie met de natuur?

Zonsondergang boven de Stille Oceaan.