Lima Had Otak Anda Memakai Kedermawanan

Penyelidikan mencadangkan bahawa otak kita mungkin berwayar untuk altruisme, tetapi ada tangkapan—baik, lima daripadanya, sebenarnya.

Manusia boleh menjadi sangat pemurah.

Rakyat Amerika memberikan rekod $390 bilion kepada organisasi amal pada 2016 melalui gabungan pemberian individu dan kedermawanan daripada ladang, syarikat dan yayasan. Dan orang memberi dalam pelbagai cara lain juga, daripada tindakan kebaikan setiap hari terhadap orang tersayang kepada sukarela kepada tindakan altruisme yang besar, seperti menderma buah pinggang kepada orang yang tidak dikenali .

Ini tidak menghairankan, memandangkan bagaimana kita nampak berwayar untuk memberi.

Tetapi ada had untuk kemurahan hati kita—dan ramai orang ingin menjadi lebih murah hati daripada yang sebenarnya. Kita semua boleh mengingati masa-masa apabila kita enggan memberi kepada seseorang yang meminta bantuan amal atau gagal menawarkan bantuan sebanyak mungkin kepada rakan atau orang yang tidak dikenali. Jika kemurahan hati dirasakan memberi ganjaran kepada pemberi dan juga penerima, apakah yang menghalang orang daripada bermurah hati kepada semua orang sepanjang masa? Sama seperti otak kita mempunyai mekanisme yang menyokong kemurahan hati, kajian dalam neurosains telah menemui cara otak kita mengawal kecenderungan kita yang murah hati.

Berikut adalah lima yang menonjol.

1. Musyawarah

Kami bergantung pada korteks prefrontal kami untuk banyak perkara-seperti menetapkan matlamat, mencipta rancangan dan membuat keputusan-tetapi kerja oleh penyelidik UCLA Leonardo Christov-Moore dan Marco Iacoboni mencadangkan bahawa aktiviti di bahagian korteks prefrontal boleh melembapkan impuls murah hati kami dengan cara yang menarik.

Dalam satu kajian , penyelidik menggunakan teknik yang dipanggil stimulasi letusan theta berterusan (TBS) untuk mengganggu aktiviti salah satu daripada dua bahagian korteks prefrontal—korteks prefrontal dorsolateral kanan (DLPFC) atau korteks prefrontal dorsomedial (DMPFC)—dalam dua kumpulan peserta. Sebagai kawalan, kumpulan peserta lain menerima TBS di kawasan otak yang terlibat dalam pergerakan persepsi.

Walaupun bahagian otak mereka masih terjejas oleh TBS, peserta memainkan sesuatu yang dipanggil permainan diktator untuk menguji kemurahan hati mereka. Dalam setiap pusingan permainan ini, para peserta diberi $10 dan ditanya berapa banyak daripada $10 itu yang mereka akan pilih untuk disimpan dan berapa banyak yang akan mereka berikan kepada orang yang tidak dikenali yang dikenal pasti melalui gambar kepala, nama dan tahap pendapatan. Peserta diberitahu bahawa, untuk pemilihan pusingan rawak, wang sebenar akan diedarkan semasa mereka memilih, dan mereka bermain permainan diktator secara tanpa nama untuk memastikan mereka tidak cuba menarik perhatian penguji dengan kemurahan hati mereka.

Hasilnya? Mengganggu aktiviti sama ada DLPFC atau DMPFC menjadikan orang ramai lebih murah hati (mengganggu kawasan kawalan tidak memberi kesan).

Para penyelidik menulis, "Ini menunjukkan bahawa dorongan utama kami dalam transaksi sosial yang tidak strategik sebenarnya mungkin berkelakuan prososial, mungkin disebabkan oleh bentuk empati refleksif yang mengaburkan sempadan antara individu." Dalam erti kata lain, kita mungkin lalai terhadap kemurahan hati melainkan bahagian otak pengurusan mengatasi lalai itu dan memberitahu kita untuk menjadi kedekut.

Menariknya, kedua-dua kumpulan bukan kawalan dalam kajian itu menjadi lebih murah hati dalam cara yang berbeza. Gangguan DLPFC menyebabkan orang ramai memberi lebih banyak wang kepada mereka yang berpendapatan tinggi berbanding mereka yang mempunyai DLPFC yang tidak terganggu. Mengganggu DMPFC, sebaliknya, menjadikan peserta lebih bermurah hati kepada orang asing yang berpendapatan rendah.

Menurut penyelidik, penemuan ini mencadangkan bahawa kedua-dua DLPFC dan DMPFC bertindak untuk menghalang kecenderungan semula jadi kita untuk berkelakuan dengan cara yang memberi manfaat kepada orang lain. Secara khusus, mereka mencadangkan bahawa aktiviti dalam DMPFC boleh bertindak sebagai satu bentuk kawalan tonik—isyarat kedekut umum—sementara DLPFC bertindak balas lebih kepada konteks—mungkin memujuk kita untuk mempertimbangkan siapa yang benar-benar boleh menggunakan kemurahan hati kita.

2. Kekurangan "empati saraf"

Satu lagi kajian terbaru oleh Christov-Moore dan Iacoboni menemui bukti cara lain otak kita mengehadkan kemurahan hati: dengan menghalang "empati saraf" kita. Empati saraf adalah apabila kita melihat orang lain dalam kesakitan atau meluahkan emosi dan bahagian otak kita memproses pengalaman ini seolah-olah kita juga sebenarnya merasakan kesakitan atau emosi.

Menggunakan pengimejan resonans magnetik berfungsi (fMRI), para penyelidik mengukur "resonans diri sendiri," ciri empati saraf, dalam otak 20 peserta semasa peserta menonton tiga video: satu tangan manusia sahaja, satu tangan dicucuk dengan picagari hipodermik, dan satu tangan disentuh oleh hujung Q. Semasa dalam pengimbas, para peserta turut melihat atau meniru gambar orang yang membuat mimik muka. Di luar pengimbas, para peserta bermain permainan diktator untuk menguji kemurahan hati mereka.

Christov-Moore dan Iacoboni mendapati bahawa peserta yang menunjukkan tanda-tanda empati saraf yang lebih besar dalam bahagian pengimejan otak kajian cenderung menjadi lebih murah hati semasa bermain permainan diktator.

Sebagai contoh, semasa tugas meniru emosi muka, peserta yang mempunyai lebih banyak aktiviti di amygdala kiri mereka-kawasan yang dikaitkan dengan resonans saraf-dan korteks fusiform kiri mereka-kawasan yang dikaitkan dengan empati-memberi lebih banyak wang kepada orang yang tidak dikenali dengan pendapatan rendah berbanding dengan orang yang mempunyai aktiviti yang lebih rendah di kawasan tersebut.

Walau bagaimanapun, empati saraf bukanlah penghujung cerita.

3. Prasangka

Cara otak kita bertindak balas terhadap emosi atau kesakitan orang lain boleh dipengaruhi oleh pelbagai faktor, termasuk sejauh mana kita mengenali mereka , dan sama ada mereka berkongsi pasukan bola sepak kegemaran kita, status sosioekonomi , agama , dan—mungkin yang paling berbahaya—bangsa.

Beberapa kajian telah mendapati bahawa apabila seseorang memerhatikan orang lain dalam kesakitan, terdapat lebih banyak aktiviti di kawasan otak yang terlibat dalam merasakan kesakitan ini apabila kedua-dua orang berkongsi etnik atau bangsa yang sama.

Satu kajian baru-baru ini menunjukkan bahawa kecenderungan perkauman untuk empati saraf ini mungkin ditunjukkan pada wajah kita-secara literal. Shihui Han dan rakan sekerja di Universiti Peking menggunakan electroencephalography (EEG) untuk merekodkan aktiviti otak 24 pelajar kolej Cina semasa mereka melihat foto wajah Asia dan Eropah yang memaparkan ekspresi neutral atau kesakitan.

Para peserta menunjukkan lebih banyak aktiviti dalam satu jenis gelombang otak, yang dipanggil N1, apabila peserta melihat ekspresi yang menyakitkan berbanding ekspresi neutral, menunjukkan bahawa gambar yang menyakitkan menyebabkan empati saraf. Namun begitu, kesan ini lebih kuat apabila peserta dan orang dalam foto itu berkongsi kaum yang sama.

Selain itu, peningkatan empati saraf sebahagian besarnya disekat apabila seorang peserta mempunyai pen di dalam mulut mereka, menunjukkan bahawa mimik muka memainkan peranan penting dalam memproses emosi orang lain. Walau bagaimanapun, kesannya tidak dilihat untuk gambar orang kulit putih. Ini menunjukkan bahawa otak peserta memproses ekspresi muka orang dari kumpulan kaum mereka secara berbeza daripada orang di luar kaum mereka.

Kajian susulan oleh kumpulan yang sama melihat hubungan antara prasangka perkauman dan tindak balas saraf empatik. Secara khusus, kajian ini menguji sama ada terdapat kaitan antara berat sebelah individu—kecenderungan untuk menganggap ahli kaum sendiri sebagai individu sambil menyamaratakan orang daripada kaum lain—dan tindak balas automatik yang dibuat oleh otak apabila melihat orang dalam kesakitan.

Han dan rakan sekerja amat berminat dengan dua ukuran EEG: isyarat N170 yang dipanggil, yang bertindak balas kepada muka individu, dan isyarat P2, yang bertindak balas apabila orang melihat orang lain dalam kesakitan.

Para penyelidik mendapati bahawa peserta menunjukkan isyarat N170 yang lebih kuat apabila melihat gambar orang yang berkongsi kaum mereka berbanding mereka yang tidak. Mereka juga mempunyai tindak balas P2 yang lebih kecil apabila melihat foto orang di luar kaum mereka, menunjukkan bahawa peserta mempunyai masa yang lebih sukar untuk melihat orang dari kaum lain sebagai individu dan juga menunjukkan kurang empati saraf untuk mereka. Selain itu, orang yang mendapat markah tertinggi dalam ujian prasangka kaum mempunyai penanda saraf yang paling kuat untuk kecenderungan individu dan mempunyai respons empati P2 terkecil kepada foto kaum lain.

Penulis menulis, "Nampaknya prasangka menghalang orang ramai daripada memperuntukkan sumber kognitif untuk mendividukan ahli kumpulan luar kaum di tempat pertama, yang menjadikan kumpulan luar kaum semakin kurang dikenal pasti untuk tujuan berempati." Ini boleh membawa akibat yang nyata untuk segala-galanya daripada rawatan sakit berat sebelah kaum kepada hukuman jenayah .

Tetapi jika prasangka boleh menghalang empati saraf, adakah itu bermakna empati saraf boleh diubah? Bolehkah kita menjadikan empati saraf kita kurang berat sebelah? Jawapannya ya, sudah tentu. Walaupun beberapa faktor yang mendasari empati saraf kita untuk orang dari kaum lain mungkin sukar diubah—mempunyai varian gen reseptor oksitosin tertentu, contohnya—beberapa kajian telah menunjukkan bahawa empati saraf mudah dibentuk dan boleh dibentuk oleh beberapa faktor luaran.

Sebagai contoh, kajian oleh Han dan rakan sekerja di Universiti Peking mendapati bahawa pengalaman kehidupan sebenar yang ketara dengan orang dari kaum lain boleh mengurangkan berat sebelah kaum yang dilihat dalam tindak balas empati kepada orang lain yang mengalami kesakitan. Dalam kajian ini , orang dewasa Cina yang dibesarkan di negara yang kebanyakannya dihuni oleh orang kulit putih menunjukkan empati saraf yang sama sebagai tindak balas kepada video orang kulit putih dan orang Cina dalam kesakitan.

Ini, bersama-sama dengan kajian lain, mencadangkan bahawa berinteraksi dengan orang yang berbeza daripada kita boleh mengubah empati saraf automatik otak kita—dan kemurahan hati kita.

4. Tiada mangsa yang boleh dikenal pasti

Empati bergantung pada perasaan hubungan orang dengan orang. Beberapa kajian mendapati bahawa orang kurang bermurah hati terhadap mangsa berbilang atau tanpa nama—malah mangsa bencana berskala besar yang sangat memerlukan bantuan—berbanding dengan seseorang yang khusus dan boleh dikenal pasti. Ini dipanggil "kesan mangsa yang boleh dikenal pasti."

Dalam satu kajian , orang ramai lebih berkemungkinan memberi wang kepada peserta lain yang telah kehilangan wang dalam percubaan jika orang itu dikenal pasti walaupun hanya dengan nombor dan bukannya tidak dikenali sepenuhnya. Kajian lain mendapati bahawa orang yang melihat foto seorang gadis yang kelaparan dan membaca penerangan tentangnya memberi lebih banyak wang kepada badan amal anti-kebuluran berbanding orang yang membaca statistik tentang kebuluran di Afrika. Satu lagi kajian mendapati bahawa orang ramai berkemungkinan besar menderma wang untuk rawatan perubatan kanak-kanak yang sakit apabila diberikan nama, umur dan foto kanak-kanak itu dan bukannya hanya umur atau umur dan nama.

Tetapi mengapa kita lebih kedekut dengan bakal penerima bantuan tanpa nama berbanding dengan orang yang boleh dikenal pasti, walaupun apabila kita faham kedua-duanya mungkin memerlukan bantuan kita?

Satu kajian oleh Alexander Genevsky dan Brian Knutson dan rakan sekerja di Stanford dan Universiti Oregon meneroka soalan ini. Para penyelidik melakukan ini dengan memberi pelajar sarjana dan siswazah $15 dan kemudian meminta mereka untuk sumbangan amal sambil mengimbas aktiviti otak mereka. Berikutan keputusan pemberian mereka, para peserta juga melaporkan perasaan positif atau negatif yang mereka rasakan semasa senario permintaan/derma serta tahap rangsangan emosi mereka.

Para penyelidik mendapati bahawa pelajar memberi lebih banyak wang kepada anak-anak yatim yang digambarkan oleh gambar daripada yang ditunjukkan sebagai siluet. Menariknya, kajian ini tidak mendapati bahawa memasukkan nama mangsa meningkatkan derma atau rangsangan emosi yang positif.

Walaupun beberapa kawasan otak lebih aktif apabila orang melihat gambar daripada siluet, hanya aktiviti dalam satu kawasan otak—nukleus accumbens, struktur yang terletak di bahagian tengah otak yang terlibat dalam motivasi dan ganjaran—boleh menyumbang kepada peningkatan derma dalam senario gambar.

Selain menyediakan asas neuroanatomi untuk kesan mangsa yang boleh dikenal pasti, kajian ini juga memberikan gambaran tentang kemungkinan peranan rangsangan emosi dalam kemurahan hati. Yang penting, para penyelidik mendapati bahawa melihat gambar anak yatim membawa orang ramai merasakan rangsangan emosi yang lebih positif daripada yang mereka rasakan semasa melihat siluet. Ini, seterusnya, mendorong mereka untuk menderma lebih banyak. Rangsangan negatif—seperti yang mungkin dirasai apabila mengalami rasa bersalah, contohnya—sebenarnya mengurangkan pemberian.

Secara keseluruhan, kajian ini mencadangkan bahawa maklumat tentang potensi amal yang meningkatkan rangsangan emosi positif—sama ada gambar, cerita atau beberapa maklumat lain—juga boleh meningkatkan kemurahan hati.

5. Remaja

Satu kajian baru dari Université Laval di Québec, Kanada, mencadangkan bahawa remaja mungkin mempunyai motivasi yang kurang altruistik untuk membantu orang lain berbanding orang dewasa, sebahagiannya kerana otak mereka bertindak balas secara berbeza kepada orang yang memerlukan.

Cyberball © Persatuan Personaliti dan Hubungan Psikologi Sosial

Para penyelidik menggunakan fMRI untuk merekodkan aktiviti otak dua puluh 12-17 tahun dan dua puluh 22-30 tahun semasa mereka bermain permainan melontar bola komputer yang dipanggil Cyberball, yang menyerupai senario pengecualian sosial.

Para peserta diyakinkan bahawa mereka akan bermain Cyberball dengan peserta lain yang sebaya dan diberikan gambar serta nama pemain-pemain tersebut. (Pada hakikatnya, permainan ini telah dicurangi oleh penguji). Pemain berselang seli antara blok permainan apabila mereka memerhati pemain lain dan blok apabila mereka bermain sendiri. Beberapa pusingan yang diperhatikan telah dimanipulasi supaya seorang pemain sengaja dikecualikan dan tidak menerima sebarang balingan. Pada pusingan seterusnya, peserta kajian diberi peluang untuk membantu pemain yang dikecualikan dengan memasukkan mereka ke dalam permainan. Inilah cara penyelidik mengukur kecenderungan altruistik (atau tidak begitu altruistik) pemain.

Remaja lebih kurang pemurah berbanding orang dewasa. Khususnya, bilangan min balingan kepada pemain yang dikecualikan adalah lebih tinggi untuk peserta dewasa berbanding dengan remaja. Selain itu, golongan dewasa memberikan bahagian lontaran yang jauh lebih tinggi kepada pemain yang dikecualikan, dengan mengorbankan lontaran kepada orang yang telah melakukan penyisihan. Golongan remaja bagaimanapun tidak menunjukkan perbezaan yang ketara dalam lontaran kepada kedua-dua kumpulan tersebut.

Tingkah laku yang kurang membantu dalam kalangan remaja ini disokong oleh aktiviti yang lebih rendah di beberapa kawasan otak: persimpangan temporoparietal kanan, kawasan muka fusiform dan korteks prefrontal medial/dorsomedial. (Ya, aktiviti dalam korteks prefrontal didapati menyekat kemurahan hati dalam kajian yang disebutkan di atas-otak kita rumit!).

Oleh kerana persimpangan temporoparietal yang betul dan korteks prefrontal medial/dorsalmedial didapati aktif dalam eksperimen yang meminta peserta mempertimbangkan keadaan mental dan perspektif orang lain, para penyelidik mencadangkan bahawa tahap aktiviti yang lebih rendah ini boleh menjadi punca kemungkinan tingkah laku yang kurang murah hati pada remaja. Dan, sebenarnya, remaja-secara purata-mendapat skor lebih rendah pada tinjauan pengambilan perspektif dalam kajian ini.

Yang penting, remaja yang lebih tua lebih banyak membantu berbanding dengan remaja yang lebih muda, menunjukkan bahawa perkembangan otak boleh membantu menjelaskan tingkah laku yang kurang murah hati anak-anak muda itu. Dan para penyelidik menyatakan bahawa mungkin terdapat perbezaan yang lebih besar jika mereka membandingkan remaja dengan orang dewasa yang lebih tua kerana terdapat bukti beberapa aspek perkembangan otak yang berterusan sehingga umur 30 tahun. Jadi, jika nampaknya remaja anda tidak begitu membantu atau bermurah hati seperti yang anda harapkan, ambil hati dan tunggu beberapa tahun-tingkah laku ini mungkin hasil daripada otak yang masih berkembang.

Bersama-sama, kajian ini menunjukkan kepada kita pelbagai cara otak kita mengehadkan kemurahan hati dalam situasi yang berbeza (dan pada usia yang berbeza). Walaupun kita mungkin menganggap kemurahan hati dan altruisme sebagai kebaikan untuk dicita-citakan, ia masuk akal bahawa otak kita telah berkembang untuk menetapkan had. Tanpa had kemurahan hati, kita mungkin kehilangan sumber asas yang kita perlukan untuk berfungsi dan berkembang maju. Kita semua harus gembira dengan had yang diberikan oleh otak kita pada kemurahan hati, sambil pada masa yang sama menyedari had ini supaya kita boleh berusaha untuk memastikan diri kita yang terbaik, paling pemurah.