Melancholie Uiten

Melancholie te lijf: Amanda Palmer leest Jane Kenyons verbluffende gedicht over het leven met en na een depressie

“Wat heeft mij mijn hele leven tot nu toe zo vreselijk gekwetst?”

Door Maria Popova

"De grijze motregen van horror die door depressie wordt veroorzaakt, neemt de vorm aan van fysieke pijn", schreef William Styron in wat nog steeds het meest aangrijpende verslag is van leven met depressie . Naarmate de tijd die grijze motregen ophoopt tot een oceaan van angst, beginnen we de andere oever uit het oog te verliezen – maar er is altijd een andere oever.

Een eeuw nadat Tsjaikovski overwoog schoonheid te vinden te midden van de wrakstukken van de ziel , legde de dichter Jane Kenyon (23 mei 1947 - 22 april 1995) met voortreffelijke elegantie en inzicht het leven met en na een depressie vast in een verbluffend gedicht getiteld "Having It Out with Melancholy". Dit gedicht werd gevonden in Constance (openbare bibliotheek ) en is de laatste dichtbundel die tijdens Kenyons onredelijk korte leven werd gepubliceerd.

Ik vroeg mijn grootmoedige vriendin en mede-poëzieliefhebber Amanda Palmer – die in het verleden al vele gedichten voor me heeft voorgelezen – om een ​​voordracht van Kenyons meesterwerk op te nemen. Ze deed dat genereus, prachtig en met de subtiele solidariteit van de aangeboren melancholie van de piano. Met speciale dank aan geluidstechnicus James Bridges.

UITGAAN MET MELANCHOLIE
door Jane Kenyon

Als er veel middelen worden voorgeschreven
voor een ziekte kun je er zeker van zijn
dat de ziekte niet te genezen is.

AP Tsjechov
De kersenboomgaard

1 UIT DE KINDERKAMER

Toen ik geboren werd, wachtte je
achter een stapel linnengoed in de kinderkamer,
en toen we alleen waren, ging je liggen
bovenop mij, drukkend
de gal van de verwoesting in elke porie.

En vanaf die dag
alles onder de zon en de maan
maakte me verdrietig - zelfs het geel
houten kralen die schoven en draaiden
langs een spil op mijn wieg.

Jij hebt mij geleerd om zonder dankbaarheid te leven.
Je hebt mijn manieren tegenover God verpest:
“Wij zijn hier enkel om op de dood te wachten;
“De genoegens van de aarde worden overschat.”

Ik leek alleen maar van mijn moeder te zijn,
leven tussen blokken en katoenen onderhemden
met drukknopen; tussen rode blikken lunchboxen
en rapporten in lelijke bruine hoesjes.
Ik was al van jou - de anti-drang,
de verminker van zielen.

2 FLESSEN

Elavil, Ludiomil, Doxepine,
Norpramin, Prozac, Lithium, Xanax,
Wellbutrin, Parnate, Nardil, Zoloft.
De gecoate exemplaren ruiken zoet of hebben
geen geur; de poederachtige ruiken
zoals het scheikundelokaal op school
dat deed mij mijn adem inhouden.

3 SUGGESTIE VAN EEN VRIEND

Je zou niet zo depressief zijn
als je echt in God geloofde.

4 VAAK

Vaak ga ik al na het avondeten naar bed
zoals het volwassen lijkt
(Ik bedoel, ik probeer te wachten tot het donker is)
om weg te duwen
van de enorme pijn in de slaap
fragiel rieten coracle.

5 ER WAS EENS LICHT

Eens, begin dertig, zag ik
dat ik een lichtpuntje was in de grote
rivier van licht die door de tijd golft.

Ik zweefde met het geheel
menselijke familie. We waren allemaal kleuren – die
die nu leven, zij die gestorven zijn,
degenen die nog niet geboren zijn. Voor een paar

momenten dat ik zweefde, volledig kalm,
en ik had geen hekel meer aan het bestaan.

Als een kraai die heet bloed ruikt
jij kwam aangevlogen om mij eruit te trekken
van de gloeiende stroom.
"Ik zal je vasthouden. Ik laat mijn lieve nooit
verdrinken!” Daarna heb ik dagenlang gehuild.

6 IN EN UIT

De hond zoekt tot hij mij vindt
boven, gaat met een klap naar beneden
van ellebogen, legt zijn hoofd op mijn voet.

Soms het geluid van zijn ademhaling
redt mijn leven - in en uit, in
en uit; een pauze, een lange zucht….

7 VERGUNNING

Een stuk verbrand vlees
draagt ​​mijn kleren, spreekt
in mijn stem, verzendt verplichtingen
aarzelend, of helemaal niet.
Het is moe van het proberen
moedig en moe zijn
onmetelijk.

We gaan verder met de monoamine
oxidaseremmers. Dag en nacht
Ik heb het gevoel alsof ik zes kopjes heb gedronken
van koffie, maar de pijn stopt
abrupt. Met het wonder
en de bitterheid van iemand die vergeven is
voor een misdaad die ze niet heeft begaan
Ik kom terug op het huwelijk en de vrienden,
naar roze stokrozen met franjes; kom terug
naar mijn bureau, boeken en stoel.

8 CREDO

Farmaceutische wonderen zijn aan het werk
maar ik geloof alleen in dit moment
van welzijn. Onheilige geest,
U komt zeker nog eens terug.

Grof, gemeen, je zet je voeten
op de salontafel, leun achterover,
en verander mij in iemand die niet kan
de moeite nemen om te spreken; iemand
die niet kan slapen, of die niets doet
maar slapen; kan niet lezen of bellen
voor een afspraak voor hulp.

Er is niets dat ik kan doen
tegen uw komst.
Als ik ontwaak, ben ik nog steeds bij jou.

9 HOUTLIJSTER

Hoog op Nardil en Juni-licht
Ik word om vier uur wakker,
met spanning wachten op de eerste
noot van de houtlijster. Rustige lucht
drukt door het scherm
met het wilde, complexe lied
van de vogel, en ik word overwonnen

door gewone tevredenheid.
Wat mij zo vreselijk pijn deed
mijn hele leven tot nu toe?
Wat houd ik van het kleine, snelle
kloppend hart van de vogel
zingend in de grote esdoorns;
zijn heldere, ondubbelzinnige oog.

Voeg hier Kenyons indrukwekkende levenswijsheid aan toe, May Sarton over het geneesmiddel voor wanhoop , Tim Ferriss over hoe hij suïcidale depressie overleefde en Galway Kinnells reddingsboei in de vorm van een gedicht voor een vriend die zelfmoord overweegt. Herbeluister vervolgens Amanda's indrukwekkende voordrachten van "The Mushroom Hunters" van Neil Gaiman, "Protest" van Ella Wheeler Wilcox, "Humanity i love you" van EE Cummings en "Possibilities" en "Life While-You-Wait" van de Poolse Nobelprijswinnaar Wislawa Szymborska.