Dat is de hoogste techniek, want dan gaat de energie omhoog en nooit meer omlaag, toch? Ze stroomt gewoon continu omhoog. Soms is ze sterker dan andere keren, natuurlijk, maar ze voedt je altijd en zorgt voor zichzelf. De Shakti wil altijd omhoog en ze duwt alles wat haar in de weg staat uit de weg. Het probleem is dat we terugduwen. We willen de rommel die we in onszelf hebben opgeslagen niet ervaren.
Maar wat betreft technieken, pranayama, ademhaling, dit, dat, ze zijn allemaal geweldig. Als ik iemand iets zie doen uit vrije wil om niet te luisteren naar die rommel die ze in zichzelf hebben opgeslagen, eer ik die persoon en respecteer ik hem. En ik doe alles wat ik kan om de techniek die die persoon toepast te ondersteunen.
TS: Nou, een van de dingen die ik wil benadrukken, net zoals je net zei en wat ik ook heb opgepikt uit de cursus met Sounds True, is dat je gelooft dat overgave eigenlijk nog krachtiger is dan gedisciplineerde spirituele oefeningen – dat overgave de krachtigste oefening is. Klopt dat? Want dat trok echt mijn aandacht, als iemand die zelf al maanden en maanden meditatieretraites heeft gedaan. Ik dacht: "Hier is iemand die zegt dat het leven zelf, overgave aan het leven, een nog krachtiger oefening is."
MS: Dat is het. Het is de hoogste staat. Uiteindelijk bereikt u die grens waar u energie voelt die u naar binnen trekt en u de hoge staten nadert. Er is maar één ding dat u over de grens zal brengen: overgave. Het is gewoon het volledig loslaten van uw wil, uw concepten, uw opvattingen, uw praktijken, alles. Het is gewoon een versmelting met het absolute, een versmelting met het hogere. Dat is dus uiteindelijk de hoogste staat en iedereen heeft dat geleerd: Christus leerde dat, Boeddha leerde dat. Ze hebben allemaal geleerd dat u uzelf volledig moet loslaten. Christus zei dat u moet sterven om herboren te worden. Het zijn allemaal dezelfde leringen.
De vraag is, wat je vroeg is: oké, nu ben ik er niet. Ik sta niet op het randje om erin te vallen, toch? Zeg je tegen mij – ik herhaal de vraag die je me stelde. Zeg je tegen mij: "Michael, dat overgave eigenlijk vanaf het begin al de hoogste techniek is?" En dat is het. Dat is het. Het probleem is dat je die disciplinetechnieken nodig hebt om je over te geven.
Als je niet mediteert, als je de mantra niet uitvoert, als je geen andere dingen doet die je gecentreerd houden, dan zal er iets gebeuren: iemand zal iets zeggen, iemand zal iets doen, een automobilist zal langzaam voor je rijden als je haast hebt, en al dat lawaai zal naar binnen komen en je zult erin verdwalen. Dus de technieken, de disciplinetechnieken, zijn bedoeld om een centrum te bereiken dat sterk genoeg is om je over te geven. Maar overgave is de hoogste plaats. Loslaten is de hoogste staat. Als je dat eenmaal leert, komt het allemaal vanzelf, helemaal vanzelf.
TS: Hoe kan iemand een persoonlijke inventaris opmaken of op de een of andere manier onderzoeken: "Oh, dit zijn de plekken in mijn leven waar ik mij niet overgeef?"
MS: Ze komen elke dag van je leven automatisch naar boven. Ik zeg altijd tegen mensen: het is best leuk. Oké, je bent verliefd geworden. Je hebt lekker gegeten. Je bent naar de film geweest. Je voelt je gewoon beter, oké? Je voelt je iets beter dan je was. Ik smeek je om aandacht te besteden aan wat je naar beneden haalt, want daar geef je je niet over.
Er zijn dingen die je neerslachtig maken, toch? Je houdt van iemand. Je zegt precies het juiste, alles. Opeens zeggen ze één ding, of ze knipperen op het verkeerde moment met hun ogen, of ze niezen terwijl ze 'ik hou van je' zeggen – o jee, het sluit meteen, hè? Daar ligt je werk. Met andere woorden, je hoeft niet te ontdekken waar je geblokkeerd bent. Je blokkades komen naar je toe. Zij zijn wat je geblokkeerd houdt.
De vraag is dus: ben je bereid om los te laten? Ben je bereid om, wanneer je haast hebt om naar je werk te rijden en iemand voor je 16 kilometer per uur langzamer rijdt dan de maximumsnelheid, te beseffen dat al het lawaai in je hoofd, dat deze persoon afkraakt en dit, dat en nog wat zegt, en dat ze je niet horen, helemaal niets doet? De kosten-batenanalyse is 100 procent kosten, nul voordelen, en toch doe je het. Ben je bereid om dat los te laten?
Als je eenmaal de gewoonte hebt om jezelf los te laten, komen de grotere dingen vanzelf naar boven. Ze komen allemaal vanzelf naar boven en je blijft loslaten, en het zal zo snel veranderen. Ik krijg brieven en e-mails van over de hele wereld, mensen die De Ongebonden Ziel lezen en mensen die zeggen dat ze eigenlijk helemaal niet zo spiritueel zijn en dat ze voorheen niet konden mediteren en niet konden oefenen, maar ze lazen dat en deden wat ik net zei. Ze lieten los toen de bestuurder voor hen reed en dat hinderde. Ze besloten: "Ik ga dit loslaten."
Een vrouw vertelde me dat ze net een e-mail had geschreven vanuit Zuid-Korea of zo, en dat ze De Ongebonden Ziel niet begreep toen ze het las, maar ze las het wel, en dat ze even later in een speelgoedwinkel stond en iemand voor haar insneed. Het was er druk. Iemand sneed voor haar in met al hun kinderen, en ze begon te schreeuwen en te flippen, en ze herinnerde zich het boek dat haar uitdaagde om los te laten, en het was de eerste keer in haar leven dat ze losliet. En ze zei dat vanaf dat moment haar leven veranderde, punt uit. Het veranderde gewoon, dag na dag, ze bleef maar loslaten en ze werd gelukkiger en haar huwelijk was beter. Het is de waarheid. Als je niet met dat deel van je wezen omgaat, gebeuren er alleen maar goede dingen.
TS: Oké, laten we eens wat concretere voorbeelden bekijken. Je gaf het voorbeeld van autorijden en vastzitten in de file, en ik denk dat mensen zich daarin kunnen herkennen en zeggen: "Oh, dat is een goede plek om mijn frustratie los te laten, dat helpt niet." Stel dat er iets in je leven gebeurt, zoals het overlijden van iemand om wie je echt gaf, en je voelt je gewoon vreselijk. Is dat een teken dat ik het niet heb losgelaten, of ben ik gewoon in rouw?
MS: We zijn mensen. We leven met een mens en er zijn absoluut heel natuurlijke gevoelens en expressies die overeenkomen met wat er in ons leven gebeurt, en die heel anders zijn dan een samskara, wat betekent dat je eigenlijk gewoon de reactie voelt op een situatie uit het verleden, toch? Als je van iemand houdt en diegene overlijdt, is er sprake van verlies – er is een gevoel, een enorm gevoel van verlies. Er vindt een complete herschikking van de energiestroom in je plaats en dat is natuurlijk enorm ongemakkelijk. Je hart doet pijn en je gaat door wat je een rouwproces noemt. Dat is prima. Dat is natuurlijk. De vraag is: ben je bereid dit te doorstaan of verzet je je ertegen? Loslaten betekent in dit geval niet: "Oh, ik zou blij en giechelig moeten zijn." Dat is absurd.
Wat je moet doen, is je realiseren – de vraag die ik altijd stel als iemand langskomt en zegt: "Mijn hart doet pijn." Ik doe het niet één-op-één, maar als iemand [tegen me zegt]: "Mijn hart doet pijn," stel ik diegene elke keer dezelfde vraag: "Hoe weet je dat? Hoe weet je dat het vreselijk met je gaat? Hoe weet je dat je hart pijn doet? Hoe weet je dat je rouwt? Hoe weet je dat je dit gevoel van verlies voelt?" "Omdat ik hier ben." "Oké, jij die daar bent, ziet het hart door deze verstoringen gaan, door deze veranderingen. Vind je dat oké? Vind je het oké dat dit de muziek is die het hart nu speelt?" Het antwoord moet ja zijn. Loslaten is in dit geval het loslaten van de weerstand tegen de natuurlijke ervaring die plaatsvindt.
TS: Wat denk je dat de obstakels zijn, de belangrijkste obstakels waar mensen tegenaan lopen bij het loslaten? Ik weet zeker dat je met zoveel verschillende mensen hebt gewerkt en hebt gezien waar mensen vastlopen.
MS: Het grootste obstakel is de onwil om te ervaren hoe het voelt om te ontwennen. Wat is het obstakel voor iemand die stopt met harddrugs of alcohol? Ze kunnen erg toegewijd zijn. Ze zeggen: "Ik wil het doen", toch? Maar er is die neiging dat je gewoonten hebt, je hebt neigingen, en om die los te laten, heb je een bepaalde mate van toewijding en een bepaalde kracht nodig, een wilskracht die ervoor zorgt dat ik er echt voor ga, en dan ga je door dit ontwenningsproces, dit zuiveringsproces.
Het is niet comfortabel, maar je moet het resultaat meer willen dan bang zijn voor het ongemak. Ik zeg altijd tegen mensen: "Het gaat er niet om of je iets leuk vindt of niet, het gaat erom of je het aankunt." Vraag jezelf niet af: "Vind ik dit leuk of niet?" Vraag jezelf af: "Kan ik dit aan? Kan ik dit aan?" Het is een retorische vraag, want je moet het wel aankunnen. Het alternatief voor iets aankunnen is dat je het niet aankunt en ik wil er niet bij zijn, jij ook niet, toch?
We hebben het over dat wilscentrum, dat wilscentrum. Je zit daar en beseft: "Ik heb troep in me. Ik heb patronen ontwikkeld die niet gezond zijn, net als drugs." Ik zeg niet dat je drugs gebruikt, maar het is net als drugs. Het is net als alcohol. Je hebt deze reactiepatronen die zich in je hebben gevormd toen je er niet op lette en nu moet je ze loslaten. Het obstakel is je onwil om door te zetten wat nodig is om het los te laten. Op het moment dat je besluit: "Ik wil eruit. Ik wil dit loslaten," en er zijn twee redenen om het los te laten. De ene is de niet-negatieve, omdat het je zeker veel problemen bezorgt, al die ruis daarbinnen, en de andere is de positieve.
Beide zijn prima. Ik wil het loslaten, omdat ik een redelijk leven wil leiden. Ik wil het loslaten omdat ik dat wil – ik heb één leven te leven en ik wil het hoogste ervaren dat ik maar kan. Ik wil de diepte van mijn wezen verkennen. Ik wil weten wat Christus bedoelde toen hij zei: "Mijn Vader en ik zijn één." Ik wil weten waar Boeddha met nirvana is gebleven. Op welk niveau je ook het positieve voelt – en beide, de inspiratie van het niet-negatieve en de inspiratie van het positieve zouden je de drive, de inspiratie en de intentie moeten geven die je nodig hebt om te zeggen: "Ik laat los. Ik laat los." Want het alternatief is absurd. Het alternatief is mijn leven te geven aan het laagste deel van mijn wezen.
TS: Michael, merk je soms in je eigen leven dat er dingen gebeuren waarvan je denkt: "Oh, ik word ergens in meegesleurd. Ik verlies mijn innerlijke rust. Ik moet even mediteren." Zoiets, triggert iets je?
MS: Ik zei het toch, ik zie het grote voordeel er niet van in. Ik doe dit al heel lang. Ik vind het heerlijk om mensen te begeleiden en te leiden. Ik zie het grote voordeel er niet van in om over dat soort dingen te praten. Ik zal het abstract doen en zeggen: is er een toestand waarin dat ophoudt? Ja. Punt.
TS: Oké.
MS: Als je loslaat, gebeurt het niet. Er komen dingen op je pad, maar je bent er zo ver vandaan. Ram Dass zei altijd dat het was alsof je onder een brug stond en je leven voorbij zag gaan. Het water onder de brug zal je niet raken. Het stroomt nog steeds en het gaat door, dus er zijn heel veel verschillende staten. Ik geef graag de voorkeur aan de meesters, aan volmaakte wezens, de wezens die de hoogste staten bereiken, toch? Ik wil niet dat iemand naar me kijkt. Kijk naar hen, toch? Eigenlijk.
Maar het is duidelijk dat je je persoonlijke zelf kunt loslaten, en wanneer je dat doet, word je niet meer getriggerd. Dat betekent niet dat er niets gebeurt, maar het is lang niet sterk genoeg om je af te leiden van de aantrekkingskracht die omhoog gaat.
De aantrekkingskracht die omhoog gaat, is op een gegeven moment sterker dan welke aantrekkingskracht dan ook die je naar beneden zou kunnen trekken, en de aantrekkingskracht die omhoog gaat, is zo mooi dat je het wilt ervaren. Je wilt erin vallen. Het is net als liefde, de schoonheid. Waarom zou je dat verlaten om naar beneden te gaan, naar de verontrustende dingen? Dan blijf je gewoon loslaten.
Maar dat betekent niet dat je de dingen in je leven niet aanpakt. Je doet dat gewoon vanuit een heldere en gecentreerde houding. Ik weet dat je mijn boeken leest. Hoe verontrustend iets ook kan zijn, je moet er toch mee omgaan, toch? Maar je hoeft je er niet tegen te verzetten. Je hoeft je innerlijke zelf niet te verlaten om iets aan te pakken. Je kunt het vanuit je innerlijke zelf doen, en dat is altijd beter.
TS: Je had het over de meesters, dat we naar hen kunnen kijken, en de opnames van deze achtweekse cursus, Leven vanuit Overgave, vonden plaats in het yoga- en meditatiecentrum dat je nu al tientallen jaren hebt opgericht, Temple of the Universe. Ik ben benieuwd wat jij ziet als de rol van toewijding, toewijding aan de meesters, op de spirituele reis?
MS: Dat is, nogmaals, een heel diepgaande vraag, maar we hebben allemaal een andere aard. Sommige mensen zijn meer gericht op het hart. Anderen zijn meer gericht op het verstand, en dus dring ik die dingen ook niet op, toch? Als ik het heb over iemand zoals Christus of Boeddha of Yogananda of een van die grote meesters – Ramakrishna – die zulke hoge staten bereikten. Het is alsof je een schilderij of een buste van Beethoven op je piano hangt als je pianist bent, oké? Het is alsof deze wezens me inspireren. Ze hebben grote staten bereikt. Ik heb over ze gelezen. Ik voel hun energie en daarom zijn ze geweldige leraren voor me. Ze zijn grote lichten en inspiratiebronnen.
Kan het toewijding creëren waar je letterlijk liefde voelt? Volgens mij, als dat zo is, komt dat doordat je echt van de staat houdt die je verlangt te bereiken, je houdt van het energieniveau, oké, in tegenstelling tot het liefhebben van een persoon of een wezen. Maar verschillende mensen zijn verschillend. Sommige mensen zijn erg geïnteresseerd in de persoonlijke aspecten van God en dat is ook prachtig. Beantwoordt dat je?
Maar ik push geen emotie. Ik praat er nooit over. Wat ik push is openheid. Als je je opent en loslaat wat je afsluit, hoef je niet met mij of iemand anders te praten. Het gebeurt allemaal in jezelf. Je bent je eigen boek. Het zal je zo snel mogelijk meenemen; als je alles loslaat wat je tegenhoudt, zul je gaan – zo vertel ik het altijd. Stel je voor dat je een gondel hebt met een luchtballon erop, toch? Die is met touwen aan de grond "vastgebonden", toch? Als je omhoog wilt, stop dan geen extra hete lucht in de ballon of meer dingen die hem omhoog tillen. Maak in principe de touwen los en hij gaat vanzelf omhoog, het helium, toch? Het helium of de hete lucht tilt hem op.
Het juiste om te doen is je geen zorgen te maken over omhoog gaan, laat gewoon los wat je tegenhoudt. En als je die ketenen loslaat, geloof me, dan zal je hele wezen vanzelf omhoog gaan, precies in het tempo dat het hoort te gaan. Alles zal zich perfect ontvouwen, maar je moet bereid zijn om los te laten wat je tegenhoudt.
TS: Nu, toen ik je de vraag stelde: "Hoe weet ik wat me tegenhoudt?" zei je: "Kijk naar je leven en zie wat je naar beneden haalt, welke contacten met mensen, welke gebeurtenissen," en je hebt een paar voorbeelden: in de auto zitten, in het verkeer, enzovoort. En ik dacht meteen dat het niet vaak nodig is dat mijn partner iets zegt – zoiets als: "Zou je dit anders willen doen dan zoals je het net deed?" of zoiets – dan interpreteer ik het als kritisch en word ik even chagrijnig. Mijn vraag is: iedereen heeft zijn eigen ding, waarbij ze in een interactie zien dat hun energie daalt. Misschien is het iets op het werk en krijgen ze kritische feedback of zoiets en denken ze: "Ja, dat verpest mijn dag." Wat raad je me aan om in zulke situaties te doen, zodat ik vanuit overgave leef? Ik word getriggerd, ik word boos, ik word geïrriteerd, zoiets?
MS: We hebben het nu over waar de banden de weg raken. Daar zit de groei. Ik weet dat je op een gegeven moment in je leven een staat wilt bereiken waarin je, als iemand je bekritiseert, gaat zitten en luistert om te zien of je er iets van kunt leren, in plaats van boos te worden, je af te sluiten of in de verdediging te schieten, toch? Je hebt een perfect voorbeeld gekozen, want defensiviteit is de aard van het ego. Dat is wat het gaat doen. Het wordt defensief, punt uit.
Wat het betekent is: ben je bereid om dat deel van jezelf los te laten, zodat je kunt luisteren zonder die reactie? Gaat het meteen gebeuren? Natuurlijk niet, net zoals je niet meteen hebt leren tennissen. Je leert ook niet meteen piano spelen. Dat is een van de dingen die ik bij mensen merk. Ze denken op de een of andere manier: "Nou, ik heb het ooit geprobeerd. Het werkte niet."
Dat is hilarisch, toch? Als je gaat zitten om piano te spelen, moet je eerst toonladders spelen, en daar ga je ook niet echt goed in worden. Je moet volhouden als je er goed in wilt worden. Hier is het precies hetzelfde. Als je mediteert en je komt uit de meditatie en dan bekritiseert iemand je, dan deed je het nog even goed, ben je dan bereid om er even doorheen te ademen? Ben je bereid om het los te laten? Soms moet je je geest gebruiken om je geest te verheffen. Je moet het behandelen als een baby, om te zeggen: "Het is oké. Het is oké als iemand je bekritiseert. Je kunt ermee omgaan."
Je gebruikt nog steeds je geest. Dat is beter dan toegeven aan de lagere geest, en je verheft jezelf. Je blijft jezelf verheffen zoals je een kind zou opvoeden. Als je dit regelmatig doet, zul je op een dag merken dat er iemand komt die je bekritiseert en je zegt: "Dank je wel." Er is geen reactie. Ik vind het geweldig als iemand naar me toe komt en zegt: "Het meest verbazingwekkende is niet een spirituele ervaring die ik heb gehad. Het is dat ik mezelf in een situatie bevond waarop ik twee jaar geleden zou hebben gereageerd. Er was niet alleen geen reactie, ik was vergeten dat die er vroeger was. Ik keek pas later terug en zei: 'O mijn god, kijk eens. Er is niets gebeurd.'" Dat is spirituele groei. Die transformatie is spirituele groei, niet deze lichten en spirituele ervaringen die mensen hebben. Ze duren maar een minuut, dan kom je weer terug. Ik wil iets echts. Ik wil dat mensen veranderen, groeien, groot worden in hun eigen wezen. Beantwoordt dat je?
TS: We hebben bijna een volledig antwoord, maar er is nog een klein dingetje dat ik nog niet helemaal begrijp en dat ik wil zien of ik het begrijp. Ik merk dat ik getriggerd word, en kritiek is iets dat me triggert, dus daar kunnen we mee doorgaan. Het zou waarschijnlijk veel mensen triggeren, afhankelijk worden van iets, of onterecht beschuldigd worden in het bijzijn van anderen, dat soort dingen. Oké, dus nu voel ik die agitatie in mijn lichaam en misschien wat hitte en misschien zelfs woede of zoiets, en ik begin te denken aan de sarcastische opmerking die ik ga maken om de ander te kleineren, zoiets. Wat je aanbeveelt, is dat ik op de een of andere manier weer verbinding maak met mijn ademhaling. Je zei dat je je meditatiebeoefening moet uitbreiden of er nog een seconde of twee bij moet blijven en het gewoon los moet laten. Ik denk dat het het "gewoon loslaten"-gedeelte is waar ik een wat uitgebreidere uitleg over zoek.
MS: Ik begrijp het. Dat is net zoiets als zeggen dat ik piano wil spelen, ik wil Beethoven spelen, ik wil Beethovens stukken spelen, maar ik speel geen piano, en dus zei ik gewoon: "Speel jij je toonladders?" En jij zei gewoon tegen me: "Je zegt tegen me dat ik mijn toonladders moet spelen en dan kan ik ineens Beethoven spelen." Nou, dat is niet helemaal wat ik zei. Ik zei: "Speel je toonladders tot je er goed genoeg in bent en dan gebeurt het volgende, het volgende stuk, en dan gebeurt het volgende."
Dus als kritiek een innerlijke reactie oproept – wat natuurlijk bij de meeste mensen gebeurt, zoals je al zei – ben je dan bereid om – Ram Dass zei altijd: "Gebruik het om naar God te gaan." Ik heb daar altijd van gehouden. Dat is iets wat ik altijd heb onthouden. Ben je bereid om te zeggen: "Hé, ik heb de moeite genomen om te mediteren. Je vertelde me over al die intensieve oefeningen die je deed: vasten, je hebt toch alles gelezen wat ik vroeger deed?" Hier is het. Dit is een moment waarop juist datgene wat je tegenhoudt om op te stijgen, zich aan je openbaart. Ben je bereid om dat te gebruiken voor je spirituele groei?
Dat moet diep, diep vanbinnen zitten. Dan is het antwoord: "Ja, natuurlijk." Oké, dan moet je deze energieën naar boven halen. Wat er gebeurde toen je warm werd en de energie warm werd en je ademhaling sneller ging, en die scherpe opmerkingen, is dat het in feite een blokkade raakte. Het raakte een blokkade en breidde zich uit. Wat je bereidheid eigenlijk is, is zeggen: "Ik kan gecentreerd blijven te midden van die blokkade en ik kan ontspannen."
De sleutel is ontspannen. Je hebt gelijk, daar hebben we het niet over gehad – ik denk dat "loslaten" slechts woorden zijn. De sleutel is of ik kan ontspannen in het licht van de reactie. Als mensen naar me toe komen en zeggen: "Nou, de woede wil niet kalmeren." Nou, natuurlijk niet. Woede weet niet hoe te ontspannen, defensiviteit weet niet hoe te ontspannen, maar jij die het ervaart... Ik vond het geweldig – je sprak duidelijk met me vanuit een plek van getuige-bewustzijn, want je beschreef hoe het voelde om die reactie te hebben. Dat betekende dat je erbij was en het opmerkte. Jij die het opmerkt, wil er iets aan doen om het te stoppen.
Daarom heb je die cynische opmerkingen. Daarom val je aan of ren je weg of wat dan ook, toch? Vechten of vluchten, toch? Nee, wat je eraan moet doen is ontspannen. Als je in plaats daarvan ontspannen bent, heb je het wat ruimte gegeven om los te laten. Dus je hebt helemaal gelijk. Het is niet ademen en loslaten. Dat betekent niets. Ademhalen betekent iets, maar loslaten, dat zijn maar woorden. Ze betekenen helemaal niets. Wat het betekent is even op adem komen, een belofte doen: "Ik wil dit gebruiken om naar God te gaan. Ik wil dit gebruiken voor mijn spirituele groei. Ik wil dit gebruiken om mezelf van mezelf te bevrijden," oké? Zo, nu heb je je intentie.
Nu vraag ik je om te ontspannen. Het is niet makkelijk. Je zult zien dat de energie je probeert mee te slepen, toch? Dat is wat het probeert te doen, toch? Het probeert je mee te slepen en je de reactie te laten voeden. In plaats daarvan ontspan je, en alleen al het ontspannen zelf laat wat ruimte over voor een klein beetje ervan om door te dringen. Hoe meer je ontspant, hoe meer je je verwijdert van de energie die al het lawaai maakt, hoe meer ruimte je overlaat. Dat is een heel, heel diepe spirituele oefening: ontspannen en loslaten. Ik noem het R & R, ontspannen en alles loslaten, altijd, toch? Laat eerst los. Dat is wat ik bedoel met loslaten. Ontspan en laat los. Pak nu de situatie aan. Pak je reactie niet aan, oké? Helpt dat?
TS: Dat heeft enorm geholpen. Ik ben erg tevreden met dat antwoord, Michael, dus bedankt. In de cursus Leven vanuit Overgave geef je mensen wat klinkt als een vrij simpele instructie en je zegt dat dit een van de beste manieren is om echt te beginnen met leven vanuit overgave, namelijk je overgeven aan het weer. Deze oefening zal je echt heel ver brengen. Ik vroeg me af of je dat met onze luisteraars zou kunnen delen, als iets wat voor hen nuttig kan zijn, denk ik.
MS: Nou, ik heb het over laaghangend fruit. De cursus gaat hier heel gedetailleerd op in. Ik wil je trouwens bedanken dat je die cursus met me hebt gevolgd, want ik geef les. Ik geef al 45 jaar les, maar om de tijd te hebben – dat heb ik gekregen met die cursus. We hadden de tijd voor acht sessies, tien uur waar ik helemaal in kon opgaan – zoals de uitleg die ik je net gaf, kostte het iets meer tijd, toch? Ik voelde me erg voldaan door die cursus te volgen, dat ik voor het eerst in al mijn lessen de tijd had om diep te graven en die helderheid te scheppen, dus ik waardeer dat enorm. Trouwens, ik wil je vertellen dat het geweldig was om met jullie mensen samen te werken. Ik was zeer, zeer tevreden over de professionaliteit en de kwaliteit van de mensen met wie ik bij Sounds True heb mogen werken.
Dat gezegd hebbende, terug naar je vraag. Waar ik het over had, was laaghangend fruit. Daarom gebruikte ik het weer. Wat is laaghangend fruit? Wat betekent het? De dingen die je makkelijker los kunt laten. Ik definieer het als volgt: de prijs van niet loslaten is dat je je gestoord voelt. Het voordeel van niet loslaten is nul. Je wint er niets mee, dus waarom zou ik niet loslaten? Dat zijn makkelijke vragen. Stel bijvoorbeeld dat het regent. Als het regent, regent het. Dat je het niet leuk vindt dat het regent, is 100% oorzaak, 0% voordeel, goed of fout. Je wint er niets mee als je het niet leuk vindt dat het regent.
TS: Je hebt gelijk, ja.
MS: Het gaat toch regenen, dus toch? Waarom zou je het niet leuk vinden? Het is een dwaas - als ik eten voor je neerzet en de een zou je een goed gevoel geven en de ander zou je een slecht gevoel geven, welke zou je dan nemen? Elke keer zou je degene nemen waar je je goed bij voelt, zolang het maar geen kosten met zich meebrengt, toch? Ze zijn allebei gelijk. Nou, het weer is het weer. Je kunt het leuk vinden of niet leuk vinden, en als je het leuk vindt, is het leuk en als je het niet leuk vindt, is het niet leuk. Jij deed dat; het weer deed dat niet. Dat is de belichaming van hoe je met jezelf begint te werken. Er is geen reden om de wind niet leuk te vinden. Er is geen reden om de regen niet leuk te vinden. Er is geen reden om de hitte niet leuk te vinden. Er is geen reden om de kou niet leuk te vinden. Het zijn gewoon dingen die je besluit te doen die je ellendig maken, oké?
Je hebt net besloten: "Ik ben niet het type dat van de kou houdt." Oké, verander het. Laat los. Zeg: "Ik hou van de kou. Het is leuk! Ik vind het fijn om me warm aan te kleden. Ik vind het heerlijk." Verander je kijk op de dingen, en die daad van het bewust loslaten van de negativiteit is een heel positieve daad. Als je dat leert, zijn die als je weegschaal; als je dat leert, zul je plotseling merken dat je beter af bent als iemand je bekritiseert, omdat je dat met het koude weer, de regen, enzovoort, hebt kunnen doen. Het zijn net oefenvelden. Elke dag heb je de mogelijkheid om jezelf op te voeden.
TS: Nou, ik ben erg blij dat je dit voorbeeld, dat je laaghangend fruit noemt, met iedereen hebt gedeeld. Maar voordat we ons gesprek afsluiten, wil ik iets bespreken waarvan ik denk dat het voor veel mensen best lastig is. Als onderdeel van de cursus heb je een bonusles over spiritueel activisme opgenomen – "Het pad van het accepteren en dienen van de realiteit", zo noemde je die les. Ik denk dat dit voor veel mensen een plek is waar overgave en acceptatie best lastig is. Als ze naar de wereld kijken en of het nu gaat om burgerlijke vrijheden of om de wereldwijde klimaatverandering, dan is er een gevoel van: "Ik ga op veel manieren naar Michael luisteren, maar als het gaat om de staat van de wereld, moet ik hier een betrokken activist zijn. Ik weet het niet zeker." Kun je dat voor onze luisteraars toelichten?
MS: Het is duidelijk een heel diepgaande vraag, daarom heb ik er een hele les over gegeven, en tegen de tijd dat ze klaar zijn met het bekijken van deze cursus, zullen ze het absoluut begrijpen. Ik raak dat tijdens de cursus aan.
Waar het op neerkomt is – ik zal een voorbeeld geven. Ik ben milieuactivist en ik ben een groot voorstander van auto's die veel kilometers rijden en niet vervuilen, en ik zie iemand in een Hummer rijden. Het is een klassiek voorbeeld: iemand rijdt in een Hummer, en ik radicaliseer en blaas hem op. Nou, je hebt net meer schade aan het milieu toegebracht door die Hummer op te blazen dan welke vervuiling hij ooit zal veroorzaken door zijn verbranding. Begrijp je dat? Wat je deed, was reageren op je eigen woede, je eigen onvermogen om met een situatie om te gaan.
Wat bedoel je? Er zijn mensen die zich niets aantrekken van het milieu. Er zijn mensen die zich niets aantrekken van het brandstofverbruik. Er zijn mensen
COMMUNITY REFLECTIONS
SHARE YOUR REFLECTION
2 PAST RESPONSES
Just wondering if Michael Singer ever studied under Lester Levinson
I love this! You have expressed with clarity exactly how I am feeling. Thank you!