አእምሮን የሚፈልግ ቋሚነት በቅርቡ ይቀዘቅዛል

ጄ. ክሪሽናሙርቲ በፓሪስ፣ ማ7 27ኛ፣ 1965 ከሰጠው የሕዝብ ንግግር የተወሰደ

ጥያቄ፡- ሕይወት ዘላለማዊ መሆኗን ማወቁ መከራን አያመጣም?

ክሪሽናሙርቲ ፡ ትክክል፣ ጌታዬ። ነገር ግን ሕይወት የማይለወጥ እውነታ ነው, አይደለም? ግንኙነቶቻችሁ የማይጠፉ ናቸው፣ሀሳቦቻችሁ የማይጠፉ ናቸው፣የእርስዎ እራስን መፈፀም፣የእርስዎ ታላቅ ፍላጎት እና ስኬቶች ዘላቂ ናቸው፣ምክንያቱም ሞት አለ። እና አንድ ሰው በዘለአለም ምክንያት ለምን ይሰቃያል? እውነታው ግን አለመረጋጋት አለ. እንደዛ ነው። ግን ያንን እውነታ መቀበል አይፈልጉም, "ቋሚ የሆነ ነገር መኖር አለበት" ትላላችሁ. ቋሚነት ምን እንደሆነ የሚያሳይ ምስል አለህ, እና ስለዚህ, አለፍጽምና ሲያጋጥምህ, የተስፋ መቁረጥ ስሜት አለ. ሞትን ከርቀት ውስጥ አስቀምጠዋል, ስለዚህ ክፍተት አለ, በአንተ እና ሞት በምትሉት መካከል ክፍተት አለ. እነሆ፣ በየቀኑ እየኖርክ፣ ከዕለት ተዕለት እንቅስቃሴህ፣ ከጭንቀትህ፣ ከብስጭትህ፣ ከፍላጎትህ ጋር እየተጓዝክ፣ እና በሩቅ ሞት አለ; እና ስለዚያ ያስባሉ. ሞትን አይተሃል አንድ ቀንም እንደምትሞት ታውቃለህ እና አስብበት። ፍርሃትን የሚፈጥረው የወደፊቱ ጊዜ የማይለወጥ እንደሆነ ማሰብ ነው. እባኮትን ስሙት። ነገር ግን ሞትን ካመጣህ - ወደ ፊት ያስቀመጥከው - አሁን ንቁ ፣ ወሳኝ ፣ ጠንካራ ፣ ደዌ ሳትሆን ፣ ያኔ ከሞት ጋር እየኖርክ ነው ። ለምታውቁት ሁሉ በየደቂቃው እየሞትክ ነው። ደግሞም ፣ የሚያበቃው ብቻ አዲስ ጅምር ሊኖረው ይችላል። ምንጩን ተመልከት. ከረዥም ክረምት በኋላ የጸደይ ወቅት ሲመጣ, አዲስ ቅጠሎች አሉ, አዲስ, ለስላሳ, ወጣት, ንጹህ የሆነ ነገር አለ. እኛ ግን ለመጨረስ እንፈራለን; እና መጨረሻው ደግሞ ሞት ነው። አንድ ነገር ብቻ ውሰዱ, ታላቅ ደስታን የሚሰጥዎትን, ወይም ታላቅ ህመም; ስለ አንድ ሰው ያለዎትን ትውስታ ፣ ህመም ወይም ደስታን የሚያመጣዎትን ትውስታ ይውሰዱ እና ይጨርሱት ፣ ነገ ሳይሆን ወዲያውኑ ይሙት። ይህን ስታደርግ አዲስ ነገር እየተፈጠረ ታገኛለህ፣ አዲስ የአእምሮ ሁኔታ እየመጣ ነው። ስለዚህ ፍጥረት አለ አሮጌው ሲያልቅ ብቻ ነው።

***

በእግርህ ስትሄድ ከወንዙ ዳር ረጅም ጠባብ ገንዳ አስተውለህ እንደሆነ አላውቅም ። አንዳንድ ዓሣ አጥማጆች ቆፍረው መሆን አለበት, እና ከወንዙ ጋር አልተገናኘም. ወንዙ ያለማቋረጥ ፣ ጥልቅ እና ሰፊ ነው ፣ ግን ይህ ገንዳ ከወንዙ ሕይወት ጋር ስላልተገናኘ እና በውስጡ ምንም ዓሦች ስለሌለ በቆሻሻ ይከብዳል። የቆመ ገንዳ ነው፣ እና በህይወት የተሞላው ጥልቅ ወንዝ በፍጥነት ይጎርፋል።

አሁን የሰው ልጅ እንደዚህ አይመስልህም? ከፈጣን የሕይወት ጅረት ርቀው ትንሽ ገንዳ ቆፍረው በዚያች ትንሽ ገንዳ ውስጥ ይንከራተታሉ፣ ይሞታሉ። እና ይህ መቀዛቀዝ, ይህ መበስበስ እኛ መኖር ብለን እንጠራዋለን. ያም ማለት ሁላችንም የቋሚነት ሁኔታ እንፈልጋለን; አንዳንድ ምኞቶች ለዘላለም እንዲቆዩ እንፈልጋለን ፣ ደስታዎች መጨረሻ እንዳይኖራቸው እንፈልጋለን። ትንሽ ጉድጓድ ቆፍረን ከቤተሰቦቻችን ጋር፣ ከፍላጎታችን፣ ከባህሎቻችን፣ ከፍርሃታችን፣ ከአማልክቶቻችን፣ ከተለያዩ የአምልኮ ሥርዓቶች ጋር እራሳችንን እንዘጋለን እና እዚያም እንሞታለን ፣ ህይወትን እንፈቅዳለን - ያ ህይወት የማይጠፋ ፣ ያለማቋረጥ የሚለዋወጥ ፣ በጣም ፈጣን ፣ ጥልቅ ጥልቀት ያለው ፣ እንደዚህ ያለ ያልተለመደ ጥንካሬ እና ውበት ያለው።

በወንዙ ዳር በጸጥታ ከተቀመጡ ዘፈኑን - የውሃውን ጩኸት ፣ የአሁኑን ድምጽ እንደሚሰሙ አላስተዋሉምን? ሁል ጊዜ የመንቀሳቀስ ስሜት አለ ፣ ወደ ሰፊው እና ወደ ጥልቅ ያልተለመደ እንቅስቃሴ። ነገር ግን በትንሽ ገንዳ ውስጥ ምንም አይነት እንቅስቃሴ የለም, ውሃው ቆሟል. እና ከተመለከቱ ፣ አብዛኞቻችን የምንፈልገው ይህ መሆኑን ያያሉ - ከህይወት ርቀው የሚገኙ ትናንሽ የውሃ ገንዳዎች። የመዋኛ ህላዌአችን ትክክል ነው እንላለን፣ እናም እሱን ለማፅደቅ ፍልስፍና ፈጠርን; እሱን የሚደግፉ ማህበራዊ፣ ፖለቲካዊ፣ ኢኮኖሚያዊ እና ሃይማኖታዊ ንድፈ ሃሳቦችን አዳብተናል፣ እናም መረበሽ አንፈልግም ምክንያቱም፣ አየህ፣ የምንከተለው የቋሚነት ስሜት ነው። ዘላቂነትን መፈለግ ምን ማለት እንደሆነ ታውቃለህ? የሚያስደስተው ያለገደብ እንዲቀጥል መፈለግ እና የማያስደስት ነገር በተቻለ ፍጥነት እንዲያልቅ መፈለግ ማለት ነው። የምንሸከመው ስም እንዲታወቅ እና በቤተሰብ በኩል በንብረት እንዲቀጥል እንፈልጋለን። በግንኙነታችን ውስጥ የቋሚነት ስሜት እንፈልጋለን, በእንቅስቃሴዎቻችን, ይህም ማለት በቆመ ገንዳ ውስጥ ዘላቂ, ቀጣይነት ያለው ህይወት እንፈልጋለን; እዚያ ምንም አይነት እውነተኛ ለውጥ አንፈልግም፤ ስለዚህ የንብረት፣ የስም እና የዝና ዘላቂነት የሚያረጋግጥ ማህበረሰብ ገንብተናል።

ነገር ግን አየህ ሕይወት እንደዚያ አይደለም; ሕይወት ዘላቂ አይደለም ። ከዛፍ ላይ እንደሚወድቁ ቅጠሎች, ሁሉም ነገር የማይጠፋ ነው, ምንም አይጸናም; ሁሌም ለውጥ እና ሞት አለ። አንድ ዛፍ ራቁቱን ወደ ሰማይ ላይ ቆሞ ምን ያህል ቆንጆ እንደሆነ አስተውለህ ታውቃለህ? ቅርንጫፎቹ ሁሉ ተዘርዝረዋል፣ በዕራቆቱ ውስጥ ግጥም አለ፣ መዝሙር አለ። እያንዳንዱ ቅጠል ጠፍቷል እና ጸደይ እየጠበቀ ነው. ፀደይ ሲመጣ እንደገና ዛፉን በበርካታ ቅጠሎች ሙዚቃ ይሞላል, በጊዜው ይወድቃል እና ይነፍስ; ይህም የሕይወት መንገድ ነው።

ግን እንደዚህ አይነት ነገር አንፈልግም። ከልጆቻችን, ከባህሎቻችን, ከህብረተሰባችን, ከስማችን እና ከትንሽ ምግባራችን ጋር ተጣብቀን, ዘላቂነት ስለምንፈልግ; ለዚህም ነው መሞትን የምንፈራው። የምናውቃቸውን ነገሮች ማጣት እንፈራለን። ነገር ግን ሕይወት እኛ መሆን የምንፈልገውን አይደለም; ሕይወት በጭራሽ ዘላቂ አይደለም ። ወፎች ይሞታሉ, በረዶ ይቀልጣል, ዛፎች በአውሎ ነፋስ ይቆርጣሉ ወይም ይጠፋሉ, ወዘተ. እኛ ግን እርካታን የሚሰጠን ነገር ሁሉ ቋሚ እንዲሆን እንፈልጋለን; በሰዎች ላይ ያለን ሥልጣን እንዲጸና እንፈልጋለን። ህይወት እንዳለችው አንቀበልም።

እውነታው ግን ሕይወት እንደ ወንዝ ነው፡- ማለቂያ በሌለው መንገድ እየገሰገሰ፣ ሁል ጊዜ መፈለግ፣ መመርመር፣ መግፋት፣ ዳር ዳር ሞልቶ፣ እያንዳንዱን ጅረት በውሃው ዘልቆ እየገባ ነው። ግን፣ አየህ፣ ይህ በራሱ ላይ እንዲደርስ አእምሮ አይፈቅድም። አእምሮው አደገኛ, አደገኛ በሆነ ሁኔታ ውስጥ መኖር, ያለመተማመን, ስለዚህ በራሱ ዙሪያ ግድግዳ ይገነባል-የባህል ግድግዳ, የተደራጀ ሀይማኖት, የፖለቲካ እና የማህበራዊ ጽንሰ-ሀሳቦች. ቤተሰብ፣ ስም፣ ንብረት፣ ያዳበርናቸው ትንንሽ በጎነቶች - እነዚህ ሁሉ ከሕይወት ርቀው በግድግዳ ውስጥ ናቸው። ህይወት እየተንቀሳቀሰች ነው, የማይጠፋ ነው, እና ያለማቋረጥ ወደ ውስጥ ለመግባት ይሞክራል, እነዚህን ግድግዳዎች ለማፍረስ, ከኋላው ግራ መጋባት እና መከራ አለ. በግድግዳው ውስጥ ያሉት አማልክቶች ሁሉም የሐሰት አማልክት ናቸው, እና ጽሑፎቻቸው እና ፍልስፍናዎቻቸው ምንም ትርጉም የላቸውም ምክንያቱም ሕይወት ከእነሱ በላይ ነው.

አሁን ግን ግድግዳ የሌለው አእምሮ፣ በራሱ ግዥ፣ ክምችት፣ በራሱ እውቀት ያልከበደ አእምሮ፣ ጊዜ የማይሽረው፣ ያለመረጋጋት የሚኖር አእምሮ - ለእንዲህ ዓይነቱ አእምሮ ሕይወት ያልተለመደ ነገር ነው። እንዲህ ዓይነቱ አእምሮ ሕይወት ነው, ምክንያቱም ሕይወት ማረፊያ የለውም. ግን አብዛኞቻችን ማረፊያ እንፈልጋለን; ትንሽ ቤት፣ ስም፣ አቋም እንፈልጋለን፣ እና እነዚህ ነገሮች በጣም አስፈላጊ ናቸው እንላለን። እኛ ቋሚነት እንጠይቃለን እናም በዚህ ፍላጎት ላይ የተመሰረተ ባህል እንፈጥራለን, አማልክትን ፈጽሞ አማልክት ያልሆኑ ነገር ግን የራሳችንን ፍላጎት ትንበያ ብቻ እንፈጥራለን.

ዘላቂነትን የሚፈልግ አእምሮ በቅርቡ ይቀዘቅዛል። እንደዚያ በወንዙ ዳር ገንዳ፣ ብዙም ሳይቆይ በሙስና፣ በመበስበስ ይሞላል። አእምሮ ብቻ ግድግዳ የሌለው፣ እግር የሌለው፣ እንቅፋት የሌለበት፣ ማረፊያ የሌለው፣ ከህይወት ጋር ሙሉ በሙሉ የሚንቀሳቀስ፣ ያለጊዜው የሚገፋ፣ የሚመራመር፣ የሚፈነዳ - እንደዚህ ያለ አእምሮ ብቻ ደስተኛ፣ ዘላለማዊ አዲስ ሊሆን ይችላል፣ ምክንያቱም በራሱ ፈጠራ ነው።