De Fysica Van Kwetsbaarheid

Wat betekent het eigenlijk om dapper te zijn?

Als het gaat om menselijk gedrag, emoties en denken, is het gezegde "Hoe meer ik leer, hoe minder ik weet" helemaal van toepassing. Ik heb geleerd mijn streven naar zekerheid op te geven en aan de muur te spijkeren. Sommige dagen mis ik het om te doen alsof die zekerheid binnen handbereik is. Mijn man, Steve, weet altijd dat ik rouw om het verlies van mijn zoektocht als jonge onderzoeker wanneer ik me opsluit in mijn studeerkamer en David Gray's nummer My Oh My op repeat luister. Mijn favoriete songtekst is

'Wat gebeurt er in vredesnaam in mijn hoofd?

Weet je, vroeger was ik daar zo zeker van.

Weet je, vroeger was ik heel stellig.'

En het is niet alleen de tekst; het is de manier waarop hij het woord def.in.ite zingt. Soms klinkt het alsof hij de arrogantie van het idee dat we ooit alles kunnen weten, belachelijk maakt, en andere keren klinkt het alsof hij boos is dat we dat niet kunnen. Hoe dan ook, meezingen geeft me een beter gevoel. Muziek zorgt er altijd voor dat ik me minder alleen voel in de chaos.

Hoewel er in mijn vakgebied geen absolute waarheden bestaan, zijn er wel waarheden over gedeelde ervaringen die diep resoneren met wat we geloven en weten. Zo bracht het citaat van Roosevelt, dat de basis vormt voor mijn onderzoek naar kwetsbaarheid en durf, drie waarheden voor mij naar boven:

Ik wil in de arena staan. Ik wil dapper zijn in mijn leven. En als we ervoor kiezen om groots te durven, schrijven we ons in om een ​​pak slaag te krijgen. We kunnen kiezen voor moed of voor comfort, maar we kunnen niet beide hebben. Niet tegelijkertijd.

Kwetsbaarheid is niet winnen of verliezen; het is de moed hebben om je te laten zien en gezien te worden wanneer je geen controle hebt over de uitkomst. Kwetsbaarheid is geen zwakte; het is onze grootste maatstaf voor moed.

Veel goedkope plaatsen in de arena worden bezet door mensen die nooit de zaal op durven. Ze slingeren alleen maar gemeen commentaar en beledigingen van een veilige afstand. Het probleem is dat wanneer we ons niet meer bekommeren om wat mensen denken en ons niet meer gekwetst voelen door wreedheid, we ons vermogen tot contact verliezen. Maar wanneer we gedefinieerd worden door wat mensen denken, verliezen we de moed om kwetsbaar te zijn. Daarom moeten we selectief zijn met de feedback die we in ons leven toelaten. Wat mij betreft, als je niet in de arena staat om je kont te laten schoppen, ben ik niet geïnteresseerd in je feedback.

Ik beschouw dit niet als 'regels', maar het zijn zeker leidende principes voor me geworden. Ik geloof dat er ook een aantal basisprincipes zijn over moedig zijn, kwetsbaarheid riskeren en tegenslagen overwinnen, die nuttig zijn om te begrijpen voordat we beginnen met het Rising Strong-proces. Ik beschouw deze als de basiswetten van de emotionele fysica: simpele maar krachtige waarheden die ons helpen begrijpen waarom moed zowel transformerend als zeldzaam is. Hier zijn vier van de tien regels om sterk te worden.

1. Wanneer we ons ertoe verbinden om te verschijnen en het risico te lopen te vallen, verbinden we ons er eigenlijk toe om te vallen. Durven is niet zeggen: "Ik ben bereid het risico te lopen te falen." Durven is zeggen: "Ik weet dat ik uiteindelijk zal falen, maar ik ga er toch helemaal voor." Het geluk mag de dapperen begunstigen, maar falen ook.

2. Als we eenmaal ten onder gaan aan de dapperheid, kunnen we nooit meer terug. We kunnen onze mislukkingen, blunders en valpartijen overwinnen, maar we kunnen nooit meer terug naar waar we stonden voordat we dapper waren of voordat we vielen. Moed transformeert de emotionele structuur van ons bestaan. Deze verandering brengt vaak een diep gevoel van verlies met zich mee. Tijdens het opstaan ​​voelen we soms heimwee naar een plek die niet meer bestaat. We willen terug naar dat moment voordat we de arena betraden, maar er is geen plek om naartoe terug te keren. Wat dit moeilijker maakt, is dat we nu een nieuw niveau van bewustzijn hebben van wat het betekent om dapper te zijn. We kunnen het niet meer veinzen. We weten nu wanneer we ons laten zien en wanneer we ons verstoppen, wanneer we onze waarden naleven en wanneer niet. Ons nieuwe bewustzijn kan ook stimulerend zijn – het kan ons gevoel van doelgerichtheid nieuw leven inblazen en ons herinneren aan onze toewijding aan oprechtheid. Het balanceren op de spanning tussen de wens om terug te gaan naar het moment voordat je een risico nam en viel en het gevoel dat je nog meer moed nodig hebt, is een onvermijdelijk onderdeel van sterk opstaan.

3. Deze reis is van niemand anders dan van jou; maar niemand kan hem alleen volbrengen. Sinds het begin der tijden hebben mensen een manier gevonden om na een val weer op te staan, maar er is geen gebaand pad dat de weg wijst. We moeten allemaal onze eigen weg vinden, enkele van de meest universeel gedeelde ervaringen verkennen en tegelijkertijd navigeren door een eenzaamheid die ons het gevoel geeft dat we de eersten zijn die voet zetten in onbekende gebieden. En om de complexiteit te vergroten, moeten we, in plaats van het gevoel van veiligheid dat we vinden op een veelbewandeld pad of een constante metgezel, leren om korte momenten te vertrouwen op medereizigers voor toevlucht, steun en een occasionele bereidheid om zij aan zij te lopen. Voor degenen onder ons die bang zijn om alleen te zijn, is het omgaan met de eenzaamheid die inherent is aan dit proces een enorme uitdaging. Voor degenen onder ons die zich liever afsluiten van de wereld en alleen genezen, wordt de noodzaak van verbinding – het vragen om en ontvangen van hulp – de uitdaging.

4. We zijn geprogrammeerd voor verhalen. In een cultuur van schaarste en perfectionisme is er een verrassend simpele reden waarom we onze worstelingsverhalen willen omarmen, integreren en delen. We doen dit omdat we ons het meest levend voelen wanneer we contact maken met anderen en moedig zijn met onze verhalen – het zit in onze biologie. Het idee van verhalen vertellen is alomtegenwoordig geworden. Het is een platform voor alles, van creatieve bewegingen tot marketingstrategieën. Maar het idee dat we "geprogrammeerd zijn voor verhalen" is meer dan een pakkende uitspraak. Neuro-econoom Paul Zak heeft ontdekt dat het horen van een verhaal – een verhaal met een begin, midden en einde – ervoor zorgt dat onze hersenen cortisol en oxytocine vrijgeven. Deze chemicaliën activeren het unieke menselijke vermogen om verbinding te maken, empathie te tonen en betekenis te geven. Verhalen zitten letterlijk in ons DNA.

Mijn hoop is dat het Rising Strong-proces ons taal en een ruwe kaart geeft die ons helpt weer op de been te komen. Ik deel alles wat ik weet, voel, geloof en heb ervaren over Rising Strong. Wat ik van de deelnemers aan het onderzoek heb geleerd, blijft me helpen, en daar ben ik enorm dankbaar voor. De waarheid is dat vallen pijn doet. De uitdaging is om dapper te blijven en je weg terug te vinden door te voelen.