Welkom Bij Fearless Dialogues. Bent U Klaar Voor verandering?

Tussen de parkeerplaats en de voordeur horen bezoekers van Fearless Dialogues-evenementen doorgaans meerdere keren de volgende begroetingen, zegt Gregory C. Ellison II:

“Fijn je te zien.”

Welkom bij Fearless Dialogues.

"Ben je klaar voor verandering?"

Fearless Dialogues, opgericht door Ellison in 2013, is een non-profitorganisatie die ruimtes creëert waar onwaarschijnlijke partners moeilijke gesprekken kunnen voeren over moeilijke onderwerpen zoals racisme, klassisme en geweld binnen de gemeenschap. De non-profitorganisatie werkt samen met organisaties, variërend van sportteams tot scholen en bedrijven, om gesprekken in de gemeenschap te leiden.

Drie elementen – zien, horen en veranderen – zijn verweven in het curriculum van de organisatie. Er worden verschillende modules of 'experimenten' gebruikt om gesprekken tussen mensen die normaal gesproken niet met elkaar praten, aan te moedigen en te stimuleren, aldus Ellison, universitair hoofddocent pastorale zorg en counseling aan de Candler School of Theology.

"Al onze experimenten hebben op de een of andere manier te maken met de kracht van het zien van jezelf en de kracht van het zien van anderen", zei hij. "Als je de mensen om je heen niet kunt zien als individuen die naar Gods beeld geschapen zijn, kun je onmogelijk betekenisvol horen wat ze zeggen."

Zolang dat niet gebeurt, zal geen enkele verandering duurzaam zijn, zei hij.

"De belangrijkste basis van ons werk is het creëren van ruimtes waar we kunnen zien en horen. Als die basis eenmaal gelegd is, beginnen we met het visualiseren van mogelijkheden voor verandering", aldus Ellison.

Ellisons onderzoek richt zich op de zorg voor gemarginaliseerde bevolkingsgroepen, pastorale zorg als sociaal activisme en mystiek in de 20e en 21e eeuw. Hij is de auteur van "Cut Dead But Still Alive: Caring for African American Young Men" en "Fearless Dialogues: A New Movement for Justice". Hij behaalde een bachelordiploma aan Emory University en een masterdiploma en een doctorstitel aan het Princeton Theological Seminary.

Hij sprak onlangs met Faith & Leadership over Fearless Dialogues. Hieronder volgt een bewerkt transcript.

V: Wat is Fearless Dialogues?

Fearless Dialogues begon als een grassrootsbeweging en is inmiddels uitgegroeid tot een non-profitorganisatie. We streven ernaar unieke ruimtes te creëren waar onwaarschijnlijke partners in gesprek kunnen gaan over taboeonderwerpen.

We zijn in 2013 begonnen en in ruim vijf jaar hebben we met bijna 50.000 mensen over de hele wereld samengewerkt.

V: Hoe is dit allemaal ontstaan?

Mijn eerste boek, "Cut Dead But Still Alive", gaat over jonge Afro-Amerikaanse mannen die zich onzichtbaar en ongehoord voelen, en hoe die gevoelens van zwijgzaamheid en onzichtbaarheid van invloed zijn op de manier waarop ze met mensen omgaan, hoe ze over zichzelf denken en hoe ze hun toekomst zien.

Het boek verscheen slechts enkele weken voor de uitspraak in de zaak-Trayvon Martin tegen George Zimmerman. De uitspraak had veel discussie opgeroepen en was een publiek probleem geworden.

Als professor aan Emory werd ik uitgenodigd voor verschillende lokale en nationale interviews, waarbij ik het opnam tegen andere wetenschappers en activisten. Mij werd gezegd: "Je hebt 20 seconden. Onderbouw je standpunt."

En ik zei wat ik moest zeggen, en dan schreeuwde iemand tegen me. Ik dacht bij mezelf: "Ik praat niet op deze manier, zelfs niet met mensen die ik niet mag. Er moet een andere manier zijn." Maar er zijn niet veel gezonde gespreksmodellen in de publieke media.

Dus ik was op onze lokale NPR-zender en deed een oproep. Ik zei: "Een aantal van jullie zal de komende dagen naar het Capitool marcheren ter nagedachtenis aan Trayvon Martin. Voor degenen die iets anders willen proberen, kom gerust bij ons in Emory voor een gesprek over hoe we het leven van jongeren, met name Afro-Amerikaanse jongemannen in onze gemeenschap, kunnen verbeteren."

Er kwamen meer dan 300 mensen opdagen. Het was een regenachtige zaterdag en er waren ouders, middelbare scholieren, leerlingen van Emory, docenten, bestuurders, politici en drugsdealers uit de lokale gemeenschap die ik en een paar vrienden begeleidden. Het was een zeer eclectische groep.

We begroetten hen op de parkeerplaats, dus voordat ze bij de deur aankwamen, kregen ze een unieke begroeting en liepen ze de ruimte binnen, nieuwsgierig naar wat ze te wachten stond. Ze keken uit naar wat ze op tv zagen, meer een debat, maar we gebruikten een aantal strategieën die we vandaag de dag nog steeds gebruiken om een ​​authentieke uitwisseling te stimuleren.

Na anderhalf uur praten waren we klaar, maar niemand ging weg. Mensen wilden nog even doorpraten, dus bleven ze nog anderhalf uur hangen.

Later, toen ik vertrok, zei een van de drugsdealers tegen me: "Greg, dit is de eerste keer dat ik mijn verhaal heb kunnen delen zonder me beoordeeld te voelen. Dit voelde als de hemel."

Toen besloten we om uit te zoeken hoe we dit opnieuw konden creëren.

Zo ontstond Fearless Dialogues. Samen met een groep studenten en vrienden ontwikkelde ik een lesprogramma dat nu bestaat uit verschillende 'experimenten', oftewel interactieve modules, die gesprekken stimuleren en stimuleren tussen mensen die normaal gesproken niet praten.

V: Leg de naam eens uit. Wat heeft dialoog met angst te maken?

In mijn tweede boek, “Fearless Dialogues: A New Movement for Justice”, leg ik uit hoe we in ons werk met deze grote groep mensen vijf angsten zijn tegengekomen die een authentiek gesprek tussen onwaarschijnlijke partners in de weg staan.

De eerste is angst voor het onbekende. In ons dagelijks leven komen we in ruimtes terecht waar we onzeker zijn over wie de mensen zijn, wat ze denken, hoe ze over ons denken, en dus belemmert angst voor het onbekende ons. Het belemmert onze spieren, maar ook onze spraak.

In Fearless Dialogues proberen we een vertrouwde omgeving te creëren die de zintuigen prikkelt. We zorgen, indien mogelijk, voor muziek en eten van een lokale cateraar, zodat er vertrouwde geuren en geluiden zijn, en er is kunst te zien.

De tweede is de angst voor vreemden. We komen allemaal vreemden tegen, openbare vreemden die we in de metro of bij Starbucks zien, of bekende vreemden die we op ons werk of in de kerk tegenkomen, maar die we niet kennen. We zien ze gewoon.

We omzeilen de omgang met vreemden door een ruimte te creëren die radicaal gastvrij is. We begroeten mensen op de parkeerplaats. We nodigen mensen uit om een ​​badge te kiezen met de naam van een specifieke gave waarmee ze zich identificeren, iets dat hen identificeert voorbij een rol. Dus wanneer ze de ruimte betreden, is er niet de hiërarchie die er zou zijn als een rechter tegenover een drugsdealer zou zitten met dezelfde gaven, zoals een kunstenaar, een genezer of een activist.

De derde is de angst voor "ploppen" – de momenten waarop we de moed verzamelen om iets te delen dat betekenisvol voor ons is, maar het gewoon ploft. Het valt gewoon op de grond, zonder dat iemand er aandacht aan besteedt. We proberen omgevingen te creëren waarin mensen de waarheden van de mensen om hen heen koesteren.

De vierde angst is de angst om onwetend over te komen. We hebben ontdekt dat mensen die bang zijn om onwetend over te komen, de ruimte vullen met loze woorden. Daarom proberen we mensen uit te nodigen in een omgeving waarin ze oprecht delen wat voor hen het meest betekenisvol is, en werken we aan luisteren.

En de laatste angst is de angst voor onderdrukkende systemen, de angst dat de problemen te groot zijn voor één persoon om op te lossen. We proberen die angst te omzeilen door mensen uit te nodigen om kleine veranderingen teweeg te brengen in hun leefomgeving.

Door deze vijf angsten te benoemen, erkennen we dat het voor mensen onmogelijk is om een ​​omgeving zonder angst te betreden. Maar we geloven dat het mogelijk is, in de erkenning dat angst aanwezig is, om met minder angst verder te gaan. Daarom moedigen we mensen aan om de moed te hebben om hun authentieke waarheid te delen in de geest van het streven om een ​​kleine verandering teweeg te brengen in de omgeving om hen heen.

V: Hoe krijg je deze onwaarschijnlijke partners bij elkaar?

Afhankelijk van de partner die ons uitnodigt, moedigen we hen aan om na te denken over de cultuur van hun community en hun organisatie. Wie zijn alle stakeholders?

Stel je bijvoorbeeld voor dat we op een school werken en ze denken na over een cultuuromslag. Laten we ons dan eens voorstellen wat voor mensen er in die ruimte aanwezig moeten zijn. Niet alleen leraren, leerlingen en bestuurders moeten aanwezig zijn, maar ook kantinepersoneel, beveiligingspersoneel, ouders en alumni, want ze hebben allemaal contactmomenten die van invloed zijn op het leven en de opleiding van de leerlingen.

Als we een cultuuromslag willen maken, moeten we ons bewust zijn van de mensen die die cultuuromslag teweegbrengen. We overleggen met degenen die ons uitnodigen om na te denken over hoe en wie de mensen zijn die in de ruimte aanwezig moeten zijn.

V: Met wat voor soort groepen werkt u doorgaans?

Het verschilt, maar ik geef je een voorbeeld van mijn laatste dagen. Donderdag werkten we met 300 leidinggevenden van SunTrust Bank aan hun inspanningen op het gebied van diversiteit en inclusie.

Zondag werd ik uitgenodigd om deel te nemen aan de lancering van een organisatie genaamd Hands On Atlanta, die non-profitorganisaties en vrijwilligers samenbrengt. Dit jaar willen ze burgerdiners organiseren bij mensen thuis in onze stad, en ik werd uitgenodigd om hen te helpen nadenken over hoe ze deze gesprekken kunnen aanpakken.

En gisteravond heb ik een Fearless Dialogues gedaan voor de padvindstersgroep van mijn dochter.

We hebben ook samengewerkt met professionele sportteams en universitaire groepen. Vorig jaar werkten we samen met de staf van de aartsbisschop van Canterbury in Londen en met de uitvoerende presbyters van de Presbyteriaanse Kerk uit de hele VS, en we werden ook uitgenodigd door de United Methodist Council of Bishops.

V: Dus of het nu SunTrust is, of de Methodistenbisschoppen, of de padvindstersgroep van uw dochter: hoe werkt het proces als u deze mensen bij elkaar hebt?

Het verschilt per groep. Maar in al ons werk creëren we wat we een 'ontdekkingslaboratorium' noemen. Daarmee bedoel ik dat het geen gewone vergaderruimte of klaslokaal is. We willen de zintuigen prikkelen; we willen dat mensen leren door interactie met hun lichaam, met zicht en met geluid.

Als mensen binnenkomen, is het eerste wat we doen: "Fijn je te zien. Welkom bij Fearless Dialogues. Ben je klaar voor verandering?"

Tegen de tijd dat ze de deur bereiken, hebben ze die uitnodiging al drie keer ontvangen: "Goed je te zien. Welkom bij Fearless Dialogues. Ben je klaar voor verandering?"

Tegen de tijd dat ze die derde uitnodiging en welkomstboodschap krijgen, denken ze: "Wat is hier aan de hand? Dit is toch gewoon een conferentie die mijn baas me verplicht heeft te bezoeken?"

Dan komen ze binnen, er klinkt muziek en er zit iemand aan een tafel met zes verschillende cadeaulabels: docent, kunstenaar, genezer, activist, buurman, verbinder. We nodigen ze uit om te kiezen welk cadeau het beste bij hen past.

En nadat ze hun cadeaulabel hebben gekozen, nodigen we ze uit om in een cirkel te gaan zitten van vijf mensen die hetzelfde cadeau hebben gekozen. Zo kunnen mensen die normaal gesproken niet bij elkaar zouden zitten, nu met elkaar praten over waarom ze juist dat cadeau hebben gekozen.

Een voorbeeld van hoe dat een heel unieke wending nam, was tijdens onze eerste Fearless Dialogues-sessie, toen een rechter en een drugsdealer in dezelfde kring zaten. Beiden kozen voor het label 'genezer'. Als de drugsdealer had geweten dat hij naast een rechter zat en de rechter had geschreven: 'Mijn naam is Rechter Sarah Jones', dan was hij naar de andere kant van de zaal gegaan. Maar in plaats daarvan zitten ze in dezelfde kring en praten ze over waarom ze juist voor deze gave hebben gekozen.

V: Dat zijn de “onwaarschijnlijke partners” waar je het over hebt.

Het is zeer onwaarschijnlijk. Maar nu praten ze, en de rechter zegt: "Voordat ik een uitspraak doe, keer ik me om en bid ik voor de familie."

En de drugsdealer zegt: "Mijn vader en moeder zijn niet thuis, dus ik ben degene die het avondeten kookt voor mijn jongere broertjes en zusjes. Ik help ze met hun huiswerk. Ik ben de genezer in mijn familie."

Als ze, zoals Parker Palmer zei, geïdentificeerd waren door hun rollen, was er geen mogelijkheid geweest dat gesprek tot stand te komen. Maar ze maakten contact op basis van de gaven van hun ziel, die een ingang tot het gesprek boden.

We maken ook gebruik van kunst, met honderden provocerende afbeeldingen aan de muur. We nodigen mensen uit om in groepjes van twee of drie door de ruimte te lopen en korte gesprekken te voeren met vreemden over drie vragen:

Wie zie je als je naar deze afbeelding kijkt?

Wie hoor je niet? Sommige verhalen zijn niet makkelijk te horen en te verwoorden, dus wie hoor je niet?

En dan ten slotte: Waar is de hoop?

Dit experiment, dat plaatsvindt in de eerste 15 minuten van wat een driedaagse retraite zou kunnen zijn, helpt leiders hun ogen en oren te trainen om het onzichtbare te zien en hun stem te horen. Als hoogleraar pastorale zorg geloof ik dat de primaire rol van de mantelzorger, de primaire rol van een leider, is om te zien en te horen wat anderen over het hoofd zien en negeren.

Wat we in die eerste 15 minuten proberen te doen, is onze ogen en oren opnieuw trainen om degenen te herkennen die niet erkend worden.

Let op de symmetrie. Het eerste wat we doen is elkaar de hand schudden en zeggen: "Goed je te zien." Het tweede is: "Welkom bij Fearless Dialogues." En het derde is: "Ben je klaar voor verandering?"

Deze drie pijlers – 'zien', 'horen' en 'veranderen' – komen terug in ons hele curriculum. Al onze experimenten hebben op de een of andere manier te maken met de kracht van het zien van jezelf en de kracht van het zien van anderen. Als je de mensen om je heen niet kunt zien als individuen, geschapen naar Gods beeld, kun je onmogelijk betekenisvol horen wat ze zeggen.

Als je ze niet kunt zien of horen, zal elke verandering die we creëren niet duurzaam zijn. De basis van ons werk is het creëren van ruimtes waar we kunnen zien en horen. Vervolgens, met die basis gelegd, beginnen we mogelijkheden voor verandering te visualiseren.

V: Waar past het boek "Fearless Dialogues" in het plaatje? Ik neem aan dat je een aantal voorbeelden uit het werk van Parker Palmer gebruikt, die het voorwoord voor het boek schreef.

Het boek is niet per se een handleiding, maar het deelt wel de theoretische, filosofische en theologische invloeden die ons werk hebben gevormd.

Een van de grootste prestaties in mijn professionele carrière was dat ik de wijsheid van mijn grootmoeder en haar volk, die in veel opzichten ongeletterd waren, in dezelfde zinnen kon plaatsen als mensen die 20 tot 30 boeken hebben geschreven, en dat ik niet de ene stem boven de andere verkoos.

Beide waren even invloedrijk in het leren zien en horen en het vormgeven van de visie van Fearless Dialogues. Het boek is een verzameling theorieën en anekdotes die bepalend zijn geweest voor de manier waarop dit werk is vormgegeven.

Parker Palmer is zo'n theoreticus/familielid. Het is ironisch dat ik een 41-jarige Afro-Amerikaanse man ben en Parker bijna 80 is, een blanke man, en dat we een familieband hebben. Ik noem hem neef Parker, en hij noemt mij neef Greg. We zijn veel meer dan vrienden of mentor/leerling. We voelen als familie.

Parker nodigde me een paar jaar geleden uit bij hem thuis, zodat we elkaar konden leren kennen. We zaten op zijn veranda en we begonnen over onze families te praten. Ik vertelde hem dat mijn grootouders in Mississippi geboren waren, maar naar Iowa waren geëmigreerd en dat mijn grootvader in een vleesverwerkingsfabriek werkte.

En hij zei: "Echt waar? Was het Rath?"

En ik zei: "Ja, het was Rath."

En hij zei: "Waar woonde je grootvader?"

Ik zei: "Waterloo, Iowa."

Hij zei: "Mijn grootvader woonde in Waterloo, Iowa."

Dus ik pakte de telefoon en belde mijn tante. Ik vroeg: "Kende opa een man die Palmer heette?" En ze zei: "Ja, je opa noemde hem 'de goede blanke man'."

Ik dacht: wat? Ze zei: "Toen je grootvader van Mississippi naar Iowa verhuisde, ontmoette hij een man die ze Old Man Palmer noemden." En Old Man Palmer leerde mijn grootvader de statistieken te lezen, zodat hij bij Rath kon werken.

Is dat toevallig of goddelijk? Sommige dingen verzin je niet. Parker en ik hebben een langdurige vriendschap en relatie opgebouwd die nog steeds bloeit.

V: Welke lessen kan Fearless Dialogues ons land leren, gezien de huidige verdeeldheid onder de politieke partijen?

Een van de belangrijkste lessen die we hebben geleerd, is dat mensen wel degelijk een authentiek gesprek willen voeren, maar dat er wel doelbewustheid en ruimte voor moet zijn.

De overgrote meerderheid van de mensen wil graag nadenken over hoe ze een betere omgeving voor hun kinderen kunnen creëren. De grote uitdaging is echter dat veel te veel mensen zich verscheurd voelen door de onzekerheid over hoe het zal aflopen als ze iets zeggen. "Word ik afgekraakt?"

In ons werk proberen we mensen te helpen om de polariteiten van ideologische gesprekken te overstijgen en te worstelen met wat wij beschouwen als 'lofrede'-achtige vragen. Het zijn niet alleen vragen die cv's opbouwen en iemands politieke standpunt aanvullen, maar vragen als: 'Als alles achter de rug is, waar wil je dan om herinnerd worden?'

Een paar mensen zullen zeggen: "Ik wil dat men mij herinnert om mijn politieke opvattingen." Maar niet iedereen.

***

Voor meer inspiratie, kom naar de Awakin Call van zaterdag met Gregory Ellison. RSVP-informatie en meer details vind je hier !