Stille Spiritualiteit

Misschien omdat ik zo goed kan praten, hou ik van stilte, en verlang ik er zelfs naar. Ik voel me er veilig in. Ik weet dat ik er geen dwaze of schadelijke dingen uit zal flappen, iets waar ik later spijt van krijg. Dat is waarschijnlijk de reden waarom spirituele leraren, als je ze om advies vraagt ​​over hoe je verstandig kunt spreken, waarschijnlijk met één woord zullen antwoorden: stilte. Net als de regen die nodig is om bloemen te laten bloeien, is stilte essentieel om helder te kunnen spreken.

Een hindoeïstisch gezegde, dat ook in andere culturen voorkomt, weerspiegelt deze relatie: Als wat je te zeggen hebt waar is, vriendelijk en nuttig, zeg het dan. Is dat niet het geval, dan is zwijgen het beste.

Mijn eerste les in de waarde van stilte en de pijnlijke gevolgen van onvriendelijke woorden vond plaats toen ik op de basisschool zat. Ik weet niet meer wat mijn moeder op een ochtend wel of niet deed, maar wat het ook was, het maakte me zo van streek dat ik haar met enorme woede tegemoet trad: "Ik haat je. Ik wou dat je dood was." Als volwassene leerde ik dat het niet ongewoon was dat kinderen zulke afschuwelijke gedachten uitten, maar destijds leed ik er zwaar onder dat ik ze niet kon inhouden. Mijn vader gaf me zo'n pak slaag en ik huilde zo hard dat ik die dag niet naar school kon.

Wijzen benadrukken de waarde van stilte om meer constructieve redenen. Ze zeggen dat het ons helpt om onze persoonlijke hulpbronnen verstandig te gebruiken. Praten kost energie en tijd. Ik zorg ervoor dat ik goed contact houd met vrienden, maar ik weet ook dat uren voorbij kunnen vliegen tijdens lange telefoongesprekken. En hoewel ik graag met een vriend ga wandelen en bijklets, merk ik een verschil als ik rustig met mijn hond wandel. Ik voel me verfrist na de beweging en mijn energie is gericht op het werk dat ik moet doen.

Stilte helpt me ook om uit te drukken wat belangrijk is, in plaats van zomaar een gedachte die door mijn hoofd spookt. Soms, midden in een meningsverschil met mijn man, of om er een te vermijden, neem ik een time-out. Als ik niet lang genoeg pauzeer voor een wandeling of een zitmeditatie om te reflecteren op wat er werkelijk aan de hand is, blijf ik maar kwetsende woorden gebruiken. In stilte krijg ik de kans om af te koelen, de situatie te beoordelen, mijn eigen motieven te onderzoeken en te bedenken welke woorden de kloof tussen ons kunnen overbruggen.

Mensen die de taal van de ziel en de woorden van God willen horen, weten dat ze hun oren niet kunnen vullen met de luide geluiden van de wereld, inclusief ons eigen innerlijke gebabbel. Ze moeten luisteren naar die stille, zachte stem. De Quakers, of Vereniging van Vrienden, houden hun erediensten in stilte. In een verslag van hun bijeenkomsten beschrijft Robert Barclay, een vroege verdediger van het quakerisme, hoe veel krachtiger dit is dan welk argument dan ook om iemand van zijn dwaling af te brengen. Hij merkte op dat wanneer iemand een bijeenkomst binnenkomt met de intentie om onheil te stichten, zijn "duisternis" wordt overwonnen door "de geheime kracht en deugd" van stilte. Als gevolg hiervan zijn de Vrienden stilte gaan beschouwen als het belangrijkste kenmerk van spiritueel leven en de enige methode om met God te communiceren.

De Hebreeuwse Bijbel vertelt ons dat stilte ook een middel kan zijn om authentieke zieners van charlatans te onderscheiden. De profeten verdelen het "stro" onder elkaar van het "tarwe" door middel van stilte. Valse profeten zijn spraakzaam, terwijl ware profeten profetie beschouwen als een goddelijke gave die niet willekeurig gebruikt mag worden. Toen het volk Jeremia om advies vroeg na de moord op Gedalja, reageerde de profeet niet onmiddellijk. In plaats daarvan bleef hij tien dagen stil voordat hij Gods boodschap overbracht.

Ik vind stilte helend, niet alleen op spiritueel niveau, maar ook fysiek en mentaal. Sommige mensen gaan graag naar spa's om te ontspannen en zich te laten verwennen met allerlei water- en massagebehandelingen. Ik ga graag op retraite en verwen mezelf met stilte. Geen voicemail, geen e-mail, geen gesprek, geen radio, geen video. De stilte verfrist me als een koele douche op een zwoele zomerdag. In de rust ervan verzamel en verenig ik de verspreide stukjes van mezelf. Als tonicum spoelt stilte de vermoeidheid weg die is opgebouwd door het onophoudelijke lawaai van het moderne stadsleven en herstelt het mijn energie.

Maar wat voor mij een tonicum is, is niet per se een goed medicijn voor iemand anders. Leraren erkennen dat stilte misschien niet de beste spirituele oefening is voor mensen die neigen naar melancholie of depressie. Zij moeten zich misschien openstellen en zich uiten. Het is ook belangrijk om niet te zwijgen in het aangezicht van onrecht. In "Ethics for the New Millennium" zegt de Dalai Lama dat als we zwijgen uit een gevoel van egocentrisme, dat een probleem is. We hebben een universele verantwoordelijkheid om uit die stilte te breken en anderen van dienst te zijn. Maar eerst een waarschuwing: het is in de schoot van stilte dat we ideeën kunnen ontwikkelen voor de beste handelwijze en ervoor kunnen zorgen dat die handelwijze geworteld is in mededogen en wijsheid. Als we ons willen uitspreken, is het onze taak om ons eerst af te stemmen op wat de wereld nodig heeft, niet op wat ons ego verlangt, anders riskeren we meer schade door onbewuste spraak.

Een manier om te beginnen met genieten van de heerlijke vrucht van stilte is door het kort te oefenen. Voordat we ons bestek pakken om te eten of een mok optillen om koffie of thee te drinken, kunnen we even stilstaan. We kunnen stil zijn vlak voordat we een telefoongesprek voeren. En in plaats van meteen maar door te gaan over wat er in ons leven gebeurt, kunnen we de ander de ruimte geven en geduldig luisteren naar wat hij of zij te zeggen heeft. Na verloop van tijd, naarmate we leren onze mond te houden, merken we dat we ook leren onze onbeheerste gedachten en passies te bedwingen. We leren, zoals een Joodse wijze het ooit verwoordde, dat "de omheining van wijsheid stilte is".