Cicha duchowość

Może dlatego, że potrafię rozpętać burzę, kocham, a nawet pragnę ciszy. Czuję się w niej bezpiecznie. Wiem, że nie wykrzyczę czegoś głupiego lub szkodliwego, czegoś, czego będę żałować. Pewnie dlatego, jeśli poprosisz nauczycieli duchowych o radę, jak praktykować mądrą mowę, prawdopodobnie odpowiedzą jednym słowem: cisza. Podobnie jak deszcz niezbędny do rozkwitu kwiatów, cisza jest niezbędna do mówienia z jasnością.

Hinduskie przysłowie, obecne w innych kulturach, odzwierciedla tę zależność: Jeśli to, co masz do powiedzenia, jest prawdą, miłe i przydatne, to powiedz to; jeśli nie, najlepiej będzie milczeć.

Moją pierwszą lekcję na temat wartości milczenia i bolesnych konsekwencji niemiłych słów otrzymałem, gdy byłem w szkole podstawowej. Nie pamiętam, co moja matka zrobiła lub czego nie zrobiła pewnego poranka, ale cokolwiek to było, zdenerwowało mnie na tyle, że rzuciłem się na nią z ogromnym gniewem: „Nienawidzę cię. Chciałbym, żebyś nie żył”. Jako dorosły dowiedziałem się, że dzieci nie są niczym niezwykłym, by wyrażać tak okropne myśli, ale w tamtym czasie bardzo cierpiałem, że ich nie powstrzymałem. Mój ojciec dał mi takiego lania, że ​​płakałem tak mocno, że nie mogłem pójść tego dnia do szkoły.

Mędrcy podkreślają wartość ciszy z bardziej konstruktywnych powodów. Mówią, że pomaga nam ona rozsądnie wykorzystywać nasze osobiste zasoby. Rozmowa zużywa energię i zabiera czas. Staram się utrzymywać bliski kontakt z przyjaciółmi, ale wiem też, że godziny mogą minąć w trakcie długich rozmów telefonicznych. I chociaż uwielbiam chodzić na piesze wędrówki z przyjacielem i nadrabiać zaległości, zauważam różnicę, gdy spaceruję cicho z moim psem. Czuję się odświeżony po ćwiczeniach, a moja energia jest skupiona na pracy, którą muszę wykonać.

Cisza pomaga mi również wyrazić to, co jest ważne, zamiast każdej starej myśli, która przelatuje mi przez głowę. Czasami, w środku nieporozumienia z mężem lub aby go uniknąć, biorę przerwę. Jeśli nie zatrzymam się wystarczająco długo na spacer lub medytację w pozycji siedzącej, aby zastanowić się nad tym, co naprawdę się dzieje, prawdopodobnie będę dalej popełniać błędy, wypowiadając krzywdzące słowa. W ciszy mam szansę ochłonąć, ocenić sytuację, zbadać własne motywacje i zastanowić się, jakie słowa pomogą uleczyć rozłam między nami.

Ludzie, którzy chcą usłyszeć język duszy i słowa Boga, wiedzą, że ich uszy nie mogą być wypełnione głośnymi hałasami świata, w tym naszym wewnętrznym gadaniem. Muszą słuchać tego cichego, delikatnego głosu. Kwakrzy, czyli Towarzystwo Przyjaciół, prowadzą swoje spotkania modlitewne w ciszy. W jednym z opisów ich sesji Robert Barclay, jeden z pierwszych obrońców kwakryzmu, donosi, jak o wiele potężniejsze jest to niż jakikolwiek argument odwodzący człowieka od jego błędów. Zauważył, że gdy ktoś wchodzi na spotkanie z zamiarem wyrządzenia krzywdy, jego „ciemność” zostaje pokonana przez „tajemniczą siłę i cnotę” ciszy. W rezultacie Przyjaciele zaczęli uważać ciszę za kluczowy znak życia duchowego i wyjątkową metodę komunikowania się z Bogiem.

Biblia hebrajska mówi nam, że milczenie może być również sposobem na odróżnienie autentycznych jasnowidzów od szarlatanów. Prorocy dzielą między sobą „słomę” od „pszenicę” poprzez kryterium milczenia. Fałszywi prorocy są gadatliwi, podczas gdy prawdziwi uważają proroctwa za boski dar, którego nie należy używać bezmyślnie. Kiedy ludzie szukali rady u Jeremiasza po zamordowaniu Gedaliasza, prorok nie odpowiedział natychmiast. Zamiast tego milczał przez 10 dni, zanim przekazał przesłanie Boga.

Uważam, że cisza jest uzdrawiająca, nie tylko na poziomie duchowym, ale także fizycznym i psychicznym. Niektórzy ludzie uwielbiają chodzić do uzdrowisk, aby się zrelaksować i rozpieszczać wszelkiego rodzaju zabiegami wodnymi i masażami. Ja uwielbiam jeździć na rekolekcje i rozpieszczać się ciszą. Żadnej poczty głosowej, żadnego e-maila, żadnych rozmów, żadnego radia, żadnego wideo. Cisza odświeża mnie jak chłodny prysznic w upalny letni dzień. W jej spokoju zbieram i jednoczę rozproszone kawałki siebie. Jako tonik, cisza usuwa wyczerpanie nagromadzone przez nieustanny hałas nowoczesnego życia miejskiego i przywraca mi energię.

Ale to, co jest dla mnie tonikiem, niekoniecznie jest dobrym lekarstwem dla kogoś innego. Nauczyciele przyznają, że cisza może nie być najlepszą praktyką duchową dla osób, które mają skłonności do melancholii lub depresji. Mogą potrzebować się otworzyć i wyrazić siebie. Ważne jest również, aby nie zachowywać milczenia w obliczu niesprawiedliwości. W „Etyce na nowe tysiąclecie” Dalajlama mówi, że jeśli milczymy z powodu egocentryzmu, to jest to problem. Mamy uniwersalną odpowiedzialność, aby wyrwać się z takiego milczenia i służyć innym. Ale najpierw przestroga: to w łonie ciszy możemy rozwijać pomysły na najlepszy sposób działania i upewnić się, że takie działanie jest zakorzenione we współczuciu i mądrości. Jeśli zamierzamy mówić, naszym zadaniem jest najpierw dostosować się do tego, czego potrzebuje świat, a nie tego, czego pragnie nasze ego, w przeciwnym razie ryzykujemy wyrządzeniem większej szkody poprzez nieświadomą mowę.

Jednym ze sposobów, aby zacząć cieszyć się pysznym owocem ciszy, jest jej krótkie ćwiczenie. Zanim sięgniemy po sztućce, aby zjeść posiłek lub podnieść kubek, aby napić się kawy lub herbaty, możemy zatrzymać się na chwilę w ciszy. Możemy pozostać cicho tuż przed wykonaniem telefonu. I zamiast od razu mówić o tym, co dzieje się w naszym życiu, możemy dać przestrzeń drugiej osobie, cierpliwie słuchając tego, co ma do powiedzenia. Z czasem, gdy uczymy się uspokajać usta, zauważamy, że uczymy się również uspokajać nasze niesforne myśli i namiętności. Uczymy się, jak powiedział kiedyś żydowski mędrzec, że „ogrodzeniem mądrości jest cisza”.