ደፋሯ ማርያም ኦሊቨር

ለኮልማን ባርክ ለብዙ ነገሮች ለዘላለም አመስጋኝ ነኝ፣ ነገር ግን ለእኔ የሰጠኝ ታላቅ ስጦታ ከጓደኛው፣ ጀግናዬ፣ ገጣሚው ሜሪ ኦሊቨር ጋር እያስተዋወቀኝ እንደነበረ ምንም ጥርጥር የለውም። ከሞተች በኋላ የመጀመሪያዎቹ ጥሬ ቀናት ወደ ሁለት ወር ሲሸጋገሩ ፣ ለእሷ ያለኝን ፍቅር ፣ ወይም ህይወቷን እንዴት እንደኖረች እና በዚህ ምን እንዳሳካላት ያለኝ ፍርሃት ለመሰየም የማይቻል መሆኑን እየተማርኩ ነው። ስለዚህ ሀዘኑንም ሆነ ድንቁን፣ ሀዘኔን ለማር አንበጣ፣ ለአንበጣው፣ ለቀይ ቀበሮው እና በጠዋቱ ፀሐይ ላይ ያለኝን ሀዘን ልገልጽ ስለማልችል፣ አሁን እዚህ ውበታቸውን ለማክበር ስለሌለች - የማደርገው ስለ ጓደኛዬ ስለ ማርያም ኦሊቨር ትንሽ ልነግርህ ነው።

ማርያም ግላዊ፣ ትሑት፣ ጨካኝ፣ አስተዋይ እና ቀልደኛ ነበረች። እሷ አስቂኝ ቀልዶች እና ፊቶች አደረገ; ምንም አላመለጠችም; የምታውቀው ሰው ችግር ውስጥ ወድቆ ጸጥ ያለ እርዳታ የሚያስፈልገው ከሆነ ሚስጥራዊ የገንዘብ ክምችት በጠረጴዛዋ ውስጥ አስቀምጣለች። በፖስታው ላይ “ተንሳፋፊ ገንዘብ” የሚሉት ቃላት ነበሩ። ማርያም የዕለት ተዕለት ሰዎችን ትወዳለች-ደብዳቤዎችን ወደ የመልዕክት ሳጥኗ ያደረሱትን እና አሁን ከአሸዋ የቆፈሩትን ክላም ያመጡት። እና በመተሳሰብ የምትኖር ቢሆንም፣ ሁልጊዜ "ህዝቦቿ" እነማን እንደሆኑ ታውቃለች፣ እና እነሱን የምትረዳቸውን መንገድ አገኘች። የቤት ኪራይ የከፈለችላቸው ቤተሰቦች አሉ; ለጥርሶቿ ማሰሪያ የምትፈልግ ወጣት ፣ ጓደኛ ፣ በእድሉ ላይ ፣ መኪና እና ማረፊያ ፈለገች። እና ማርያም ለሌሎች ያላት ልግስና የራሱ ትሩፋት ቢሆንም፣ እዚህ ላይ ላሰምርበት የምፈልገው ጥንካሬዋን ነው፣ ከምንም በላይ ሜሪ ኦሊቨር ደፋር ነበረች።

አሁን በአንዳንድ የኋለኞቹ ግጥሞች፣ በልጅነቷ ስለደረሰባት በደል ጥቂት ዝርዝሮችን እናውቀዋለን፣ እና የእጅ ስራዋን ተጠቅማ የራሷን ስቃይ ብቻ ሳይሆን የዓለምን ልብ የሚሰብር ተፈጥሮንም ጭምር - ሁሉም ነገር እና ሁሉም ሰው ሊሞት ነው - ወደ ውበት ነገር እንደተለወጠ እናውቃለን። “ሌሊት እና ወንዙ” የሚለውን አስብ። በከተማው ውስጥ ያገኘችውን እና ያዛትን እና በአቅራቢያው ወደሚገኝ ኩሬ የተለቀቀችውን ኤሊ አስብ ምክንያቱም ፡ ምንም አስፈላጊ ነገር የለም/ከታላቁ እና ጨካኝ የአለም ምስጢር፣ ይህ አካል ከሆነው/አይከለከልም።

ማርያም ከምርጥ ተማሪዎቻቸው አንዷ ስለነበረች ከምናውቃቸው ስለ ሞት እና ሀዘን ከታላላቅ አስተማሪዎች አንዷ ነበረች። እና ዞር ብሎ ላለማየት ያለው ድፍረት በግጥሞቹ ውስጥ በሁሉም ቦታ ቢኖርም፣ የሜሪ ኦሊቨር ድፍረት እስከ እነዚህ ጥቂት አመታት ድረስ ተከታታይ ነቀርሳዎችን ስትዋጋ የነበራትን የድፍረት ጥልቀት ማወቅ አልቻልኩም ነበር፣ እያንዳንዱም ካለፈው የበለጠ ጠበኛ። ወደ በሽታዎች, ህክምናዎች, ሆስፒታል መተኛት እና ክብር ማጣት ዝርዝር ውስጥ መግባት አያስፈልግም. በኬሞ ዩኒት ውስጥ ስላሉት ሰዓታት፣ ደስተኛ ስለሌሉት የዓሣ ማጠራቀሚያዎች፣ ወይም ማርያም የቋንቋ እንዳትችል ስለሚከለክለው “የኬሞ አንጎል” ስላላት ተስፋ መቁረጥ አልናገርም።

እኔ የምነግራችኋት እሷን የመቋቋም ችሎታ ነው። የደበዘዘ ሰማያዊ ጂንስ እና የካርሃርት ጃኬት እና ደማቅ አርጊል ካልሲዎች። ከተጠባባቂው ክፍል ውስጥ ሆና እንዴት እንዳየችኝ እነግርዎታለሁ። በጣም እንዳታዝን እንዴት ትለኛለች። ገና ወደዚያ አንሂድ አለች አንድ ቀን ከሆስፒታል በመኪና ወደ ቤት እየሄድኩ እያለቀስኩ ስትይዝ። የመመገቢያ ቱቦውን ዜና እንዴት እንዳስተናገደች ልነግርዎ እፈልጋለሁ እና ሁሉንም ተጨማሪ ሕክምናዎች ለመካድ እና ሊምፎማ እንዲሄድ ለማድረግ በወሰነችበት ቀን ምን እንደተናገረች ልነግርዎ እፈልጋለሁ ፣ ግን እኔ ሳደርግ ቃላቶቹ በእንባ ይተካሉ ፣ ስለዚህ እኔ አሁን እነዚህን ቃላት እየጻፍኩ ከተቀመጥኩበት መንገድ ማዶ ሜዳ ላይ ሲዞሩ ስለ የዱር ዝይዎች እነግርዎታለሁ።

ቤት ከገባሁ ጀምሮ በየቀኑ ያደርጉታል። ቤት ስል፣ ከሆቤ ሳውንድ፣ ፍሎሪዳ፣ ከማርያም ጋር በህይወቷ የመጨረሻ ሳምንት የመሆኔ ክብር ካገኘሁበት ማለቴ ነው። ትንሽ የጓደኞቿ ቡድን ፀጉሯን በመታጠብ፣ በመያዝ፣ በመዝፈን እና የራሷን አስገራሚ ግጥሞች በማንበብ እድል ተካፈለች። ስንፈልግ ሮክ እና ሮል ተጫወትን። ብዙ ቡና. ብዙ ኩኪዎች። ብዙ እንባ።

ማርያም ከሞተች በኋላ ባሉት ቀናት መኝታ ቤቱን በቀስታ ስናስተካክል እና የትንሽ ሰውነቷን አስደንጋጭ ሁኔታ ለመላመድ ስንሞክር ፣እኛ እያንዳንዳችን የተኛችበትን እና የተኛችበትን እና በህይወቷ ላለፉት ሶስት አመታት የሰራችበትን የየራሳችንን ክምችት ይዘን የስራ ገበታ እና የጽሕፈት መኪና ፣ መንታ አልጋ እና የሌሊት ቆመ በጥሩ ሁኔታ ከለበሰች እና ሩሚ በተባለው ትንሽ ቃል እና ቢጫ ቃል የፃፈችበት አመት ፣ አሁንም በህጋዊ መንገድ የጻፈች እና ቢጫ ቃል። ምንም እንኳን ባነሰ እና ባነሰ ድግግሞሽ እሷን ታላቅ ድንጋጤ። ብዙም አይመጡም አለች፣ ሲመጡ ግን ሁልጊዜ አስገባቸዋለሁ።

ሜሪ ኦሊቨር (ር) እና ኮልማን ባርክ (ል.)

ቦታው ልክ እንደ መነኩሴ ነው—የኮሌጅ ዶርም ክፍል ግማሽ ያህላል። በጠረጴዛዋ ላይ የተስተካከለ የመፅሃፍ ቁልል፣ ከፕሮቪንሰታውን ልዩ ድንጋዮች ጎድጓዳ ሳህን እና ጥቂት የምትወዳቸው ሰዎች ፎቶግራፎች። በላይኛው መደርደሪያ ላይ ከጥቂት አመታት በፊት የሰጣትን የሱፊ የልመና ሳህን ኮልማን አገኘኋት። ይህ ውበት ነው - ወደ ስምንት መቶ ዓመታት በፊት - በሁለቱም ጫፍ ላይ የድራጎን ጭንቅላት ያለው ናስ። እሷ ወደዳት; በእጆቿ ገልብጦ ሲሰጣት ፊቷ ላይ አሻሸው። ሜሪ ከሞተች ከሁለት ቀናት በኋላ፣ እሷ እንዳለችው ፊቴ ላይ ላሻግረው ሳነሳው፣ በብዙ የተመኙ ክታቦች (በአሣ ነባሪ አጥንት፣ ሰማያዊ ወፍ ላባ፣ የቀስት ራስ) እና ጥቂት ደርዘን በሚመስሉ ትንንሽ ቁርጥራጭ ወረቀቶች እንደተሞላ አስተዋልኩ። ጥቂቶቹን ከሳህኑ ውስጥ ሳወጣ እያንዳንዳቸው የሩሚ ጥቅስ እንዳላቸው ተረዳሁ።

ማርያምን እስከ መጨረሻው የጽሑፍ ጊዜዋ ድረስ በጽሕፈት መኪና መጠቀሙን እንደቀጠለች የሚያውቁት እና የራሷን ቃል እንድትመልስ በመጋበዝ በየቀኑ ከሩሚ አንድ አንቀጽ ማንበብ እንደጀመረች ያውቃሉ። አሁን የእሷን ሂደት አስባለሁ. ወረቀቱን ወደ ታይፕራይተሩ ካስቀመጠችው፣ ከትክክለኛው ቁመት ጋር በማስተካከል እና የምትወደውን መስመር ስትተይብ አስባለሁ። ከዚያም ሌላ, እና ገጹ እስኪሞላ ድረስ ሌላ. ከዛም ወረቀቱን ከታይፕራይተሩ እየጎተተች በከፍተኛ ትኩረት መስመሮቹን ወደ ንፁህ ትንንሽ ሸርተቴ ወረቀቶች ቆርጣ የልመና ሳህን ውስጥ ስታስቀምጠው አየኋት።

ከቀን ወደ ቀን አንዱን አውጥታ አሰበችው እና ቃላቱ እንደሚመጡ ተስፋ አድርጋለች። በጣም የሚያስደንቀው - ዓላማው እና ተግሣጹ። አሁን ግን እኔን የሚገርመኝ አዲሱን ሀሳብ ለመፈለግ፣ አለምን የሚናገሩትን ቃላት ትንሽ የተሻሉ፣ ህይወቴን ያዳኑትን እና የአንተን ለማግኘት ያላትን ፍርሀት ቆራጥነት ነው። ይህ ሁሉ በህይወቷ የመጨረሻዎቹ ሶስት አመታት ውስጥ ቋንቋው ጥሏት ነበር። ቃላቶቹ በየቀኑ ትንሽ ራቅ ብለው ሲንሸራተቱ ለማየት ያመጣባት ጭንቀት ቢኖርም ተስፋ አልቆረጠችም። እና ነገሩ፣ ለእያንዳንዳችን የፍቅር ተግባር ነበር፣ ምክንያቱም ግጥሞቿ እንደ እኛ ብዙም አልፈለጓትም።

አሁን ወደ ዝይዎች ልመለስ….እኔ አንድ መንጋ ማለቴ አይደለም። በደርዘን የሚቆጠሩ የዱር ዝይ መንጋዎች ከየአቅጣጫው እየገቡ ከአንድ ወር በላይ እየገቡ ነው ማለቴ ነው። ልክ እንደ ዉድስቶክ ነው - ወደ ኋላ ዞር ብዬ የማላውቀው ሜዳ ላይ ከማረፍሁ በፊት ከኮንዶ ቤቴ ጣራ በላይ የሆነ የተጨናነቀ የዝይ ጩኸት ነው። አሁን በሺህ የሚቆጠሩ እዚያ አሉ ፣ ብዙ እየገቡ ነው ፣ በሩቅ አይቻቸዋለሁ ፣ አንዳንዶቹ ይመጣሉ ፣ አንዳንዶች ይሄዳሉ ፣ አንዳንዶቹ በ V-formation ፣ ሌሎች ደግሞ እንደ ረጅም ፣ ደካማ ፣ የተቀረጸ እርሳስ ምልክት ሰማዩ ላይ ፣ ልክ እንደ እሱ ፣ በእውነቱ ፣ በማርያም አልጋ አጠገብ ባለው ጠረጴዛ ላይ ባለው ትንሽ ቢጫ ህጋዊ ንጣፍ ላይ። በርግጥም መጥተው ሲሄዱ እያንዳንዳቸው ስሟን እንደሚጠሩ ልነግራችሁ አያስፈልገኝም። ♦

ከፓራቦላ ​​ጥራዝ 44፣ ቁጥር 2፣ “ዱር”፣ ክረምት 2019. ይህ እትም እዚህ ለመግዛት ይገኛል። በዓመት አራት ጊዜ ፓራቦላ ስለ ሰው ልጅ ሕልውና ጥልቅ ጥያቄዎችን መርምሯል. ያለእርስዎ ድጋፍ፣ መኖራችን ያቆማል።