Julian Van Norwich: Wijsheid Voor Een Tijd Van Pandemie En Daarna

Een tijd van crisis en chaos, zoals een pandemie met zich meebrengt, is, Onder andere een tijd om een ​​beroep te doen op onze voorouders voor hun diepe wijsheid. Niet alleen kennis, maar ware wijsheid is nodig in een tijd van dood en ingrijpende verandering. Want in zulke tijden worden we niet alleen opgeroepen om terug te keren naar het nabije verleden, dat wat we met weemoed herinneren als 'het normale', maar om ons een nieuwe toekomst voor te stellen, een vernieuwde menselijkheid, een rechtvaardiger en daardoor duurzamere cultuur, en zelfs een die gevuld is met vreugde.

Juliana van Norwich (1342-ca. 1429) is een van die voorouders die ons vandaag de dag nog steeds roept. Ze leefde immers haar hele leven tijdens de ergste pandemie in de Europese geschiedenis: de builenpest, die 40-50% van de bevolking het leven kostte.

Julian was een voorvechter van het goddelijke vrouwelijke in een eeuw waarin het patriarchaat heerste. Mirabai Starr schrijft dat zij "de vrouwelijke kant van God onthult" en "het patriarchaat op bijna elke mogelijke manier en met liefde tart." [i] Julian stond erop dat het vrouwelijke elk aspect van ons begrip van het goddelijke doordringt, alle dimensies van een drie-enige God. Zij is een krachtige woordvoerder van het "moederschap van God" in onze tijd, waarin moedermoord, het doden van meisjes en vrouwen, wijsheid, creativiteit en compassie, een moedermoord die culmineert in de plundering en kruisiging van Moeder Aarde, overal plaatsvindt...

Ze bepleit de goedheid en genade van de natuur in een tijd van pandemie, waarin zovelen hun vertrouwen in de natuur nooit meer durfden te verliezen. In Julians tijd trokken mensen heel andere conclusies uit de pandemie – namelijk dat de natuur ons haat, dat God ons straft, en dat mensen zo schuldig en vol schaamte zijn dat zonde de grootste waarheid over de mensheid is. Kortom, ze verloren de spiritualiteit van de schepping, zoals ecotheoloog Thomas Berry duidelijk maakt. Julian is echter niet in dit theologische konijnenhol gevallen, en dit maakt haar zo anders dan de protestantse hervormers en een groot deel van het christendom dat tot op de dag van vandaag voortduurde.

Hoewel ze ons veel te leren heeft in onze tijd van afzondering tijdens de pandemie van de 21e eeuw, heeft ze ons net zoveel te leren na de pandemie. Haar lessen en inzichten beperken zich geenszins tot een pandemie – sterker nog, onze meditatie erover en de implementatie ervan zouden pandemieën in de toekomst wel eens kunnen helpen voorkomen.

Een groot deel van Julians leringen is te vinden in deze ene zin uit het Boek der Wijsheid in de Hebreeuwse Bijbel: "Wijsheid is de moeder van alle goede dingen." (Wijsheid 7:10-11) Julians leringen omvatten onder andere:

“Het eerste goede is de goedheid van de natuur.

God is hetzelfde als de natuur.

De goedheid in de natuur is God.

God is er zeer verheugd over om onze Vader te zijn.

God verheugt zich er zeer in om onze Moeder te zijn.

Wij ervaren een wonderlijke mix van voor- en tegenspoed.

De vermenging van zowel welzijn als verdriet in ons is zo verbazingwekkend dat we nauwelijks kunnen zeggen in welke staat

wij of onze buren erin zitten – zo verbazingwekkend is het!”

De dubbele klap die Julianus het patriarchaat toebrengt, is dat hij aandringt op het non-dualisme van God en de natuur, God en de mens, lichaam en ziel, sensualiteit en spiritualiteit. Het patriarchaat gedijt op dualisme zoals een vampier gedijt op bloed. Geen wonder dat ze tot eind twintigste eeuw effectief werd genegeerd – haar ontmanteling en deconstructie van het patriarchaat paste niet in de imperiumopbouwende agenda's van slavernij, kolonialisme, genocide en haat jegens Moeder Aarde die we matricide noemen en die de westerse 'beschaving' al sinds minstens 1492 aanjaagt…

Het christendom dat in de late vijftiende tot zeventiende eeuw inheemse gebieden over de hele wereld binnenviel, had Julianus' opvatting van geloof als vertrouwen kunnen gebruiken (wat overigens ook Jezus' opvatting van geloof was), in plaats van verdraaide versies van geloof waar conquistadores met vlaggen van Christus en het kruis naartoe marcheerden. Vertrouwen op je lichaam, sensualiteit en passies vormen de basis van Julianus' non-dualistische scheppingsspiritualiteit. Het is vertrouwen – zoals psycholoog William Eckhardt aantoont in zijn boek over de psychologie van compassie – dat compassie opbouwt, niet angst.

Zevenhonderd jaar geleden konden we Julian en de scheppingsspiritualiteit die ze met zich meedraagt ​​niet begrijpen. Vandaag de dag, met een vrouwenbeweging, vrouwen die actief zijn in wetenschap en leiderschap, een Black Lives Matter-beweging en een beweging voor ecologie en uitstervingsrebellie, kunnen we dat wél! En ​​met moedermoord en vrouwenhaat die ons recht in de ogen staren, moeten we wel.

Wat is patriarchaat immers anders dan het doden van de moeder? En het inzetten van een straffende Vader God om goddelijke goedkeuring en goedkeuring te verkrijgen?

Wie is Julian als hij niet de heraut is van het principe van de Terugkeer van de Moeder, namelijk creativiteit en zorgzaamheid, compassie, rechtvaardigheid en kracht? Misschien is Julian voor de 21e eeuw wat Karl Marx (en Charles Dickens) voor de negentiende eeuw waren. … Julian neemt de privileges en gevaren van het patriarchaat onder handen door het te deconstrueren. In plaats van een straffende Vadergod, presenteert ze ons een liefhebbende Moedergod. In plaats van het overleven van enkelen te verheerlijken, verkondigt ze een democratie van rechtvaardigheid en zorgzaamheid. In plaats van een dualisme van lichaam versus ziel, mannelijk versus vrouwelijk, mens versus natuur, verkondigt ze eenheid. In plaats van angst, vertrouwen. In plaats van te leiden met het reptielenbrein, denkt ze met het coöperatieve zoogdierbrein. In plaats van Moeder Aarde te verkrachten en te plunderen, eert ze het goddelijke in de natuur en het "web van de schepping" waar Hildegard over schreef. In plaats van menselijk egoïsme en narcisme, doet ze een nieuwe uitnodiging om te vieren en te delen. En in plaats van zelfmedelijden en zelfverheerlijking, laat ze een gezonde eigenliefde zien die leidt tot dienstbaarheid aan anderen.

Julianus schenkt ons duidelijk een paradigmaverschuiving in religie, van een ideologie van erfzonde naar een bewustzijn van oorspronkelijke goedheid of oorspronkelijke zegen. Van schuld naar dankbaarheid. Van de vraag die de religie heeft gedomineerd vanaf Julians tijd tot nu, wat de grote Bijbelgeleerde Krister Stendahl omschreef als de "neurotische vraag die niet in de Bijbel voorkomt" – namelijk: "Ben ik gered?" – naar een vraag van dankbaarheid en genade: "Hoe geven we dank en geven we aan Moeder Aarde, de kosmos en toekomstige generaties alle zegeningen terug die onze soort heeft geërfd?"

--Uittreksels uit de inleiding en epiloog van Julian of Norwich: Wijsheid in tijden van pandemie en daarna door Matthew Fox

[i] Ibid., xix, xxii.

***

Voor meer inspiratie, kom dan aanstaande zaterdag naar de Awakin Call met Matthew Fox. Trouw versus geloof: buigen voor het hart boven autoriteit. RSVP-informatie en meer details vind je hier.