Barışçıl Ebeveynin Yolu

'... ve bir çocuğu çok ama çok sevdi - hatta kendinden bile daha çok.' ~Shel Silverstein, The Giving Tree

Stresten uzak ebeveynlik diye bir şey yoktur.

Bir okuyucu, altı çocuk babası olarak stressiz ebeveynlik hakkındaki düşüncelerimi paylaşmamı istedi. Ve baba olmak ve ebeveynlikte neşe bulmak hakkında çok şey öğrenmiş olsam da, stressiz ebeveynliğin bir efsane olduğunu da biliyorum.

Ebeveynler her zaman stres yaşarlar: Sadece öfke nöbetleriyle, sıyrık dizlerle ve sizin pişirdiğiniz hiçbir şeyi yemeyi reddetmekle uğraşmak zorunda kalmayız; aynı zamanda olası kazalar, çocuklarımızı mahvedip mahvetmediğimiz, çocuklarımızın yetişkin olduklarında mutluluğu bulup bulamayacakları, kendilerine bakabilecekleri ve sevgiyi bulabilecekleri konusunda da endişeleniriz.

Bununla birlikte barışı bulabileceğimizi öğrendim.

Huzur, stresin olmadığı bir yer değil, stresi olduğu gibi kabul ettiğiniz, sakin kaldığınız ve sizi yönetmesine izin vermediğiniz bir yerdir. Stresin içinizden akmasına izin verin, sonra gülümseyin, nefes alın ve çocuğunuza sarılın.

Barışçıl Ebeveynin bir Yolu var, ancak tamamen öğrendiğim bir yol değil. Şimdiye kadar öğrendiklerimi paylaşacağım, ancak her zaman Yolu takip etmediğimi, hala her gün hatalar yaptığımı, hala öğreneceğim çok şey olduğunu, bir ebeveyn olarak tüm cevaplara sahip olduğumu iddia etmediğimi belirteceğim.

Yol

Yol ancak yürüyerek öğrenilir. İşte önerdiğim adımlar:

* Çocuğunuzu her sabah bir gülümsemeyle, bir kucaklamayla, sevgi dolu bir Günaydınla karşılayın! Hepimiz her gün böyle karşılanmak isteriz.

* Çocuğunuza kendi kahvaltısını hazırlamayı öğretin. Bu, çoğu çocuk için 3 veya 4 yaşlarında başlar. Onlara dişlerini fırçalamayı, kendilerini yıkamayı, odalarını temizlemeyi, kıyafetleri kaldırmayı, bulaşıklarını yıkamayı, öğle yemeğini hazırlamayı, kendi kıyafetlerini yıkamayı, süpürmeyi ve temizlemeyi vb. kademeli olarak öğretin.

* Bu becerileri öğretmek sabır gerektirir. Çocuklar ilk başta bu becerileri beceremezler, bu yüzden onlara yaklaşık yüz kez göstermeniz gerekir, ancak denemelerine, düzeltmelerine ve hata yapmalarına izin verin. Onlara bakmak için giderek daha az işiniz olacağı için yavaş yavaş bağımsızlığı öğreneceklerdir.

* Büyük çocuklar küçük çocuklara yardımcı olabilir; bu onların sorumluluk almasını sağlar, küçük çocukların büyüklerden öğrenmesine yardımcı olur ve sizin üzerinizdeki stresi azaltır.

* Onlara sık sık kitap okuyun. Bu, bağ kurmanın, eğitmenin ve hayali dünyaları keşfetmenin harika bir yoludur.

* Onlarla kaleler inşa edin. Saklambaç oynayın. Birbirinize Nerf dart silahlarıyla ateş edin. Birlikte çay için. Limon sıkın ve limonata yapın. Sık sık oynayın, çünkü oyun çocukluğun özüdür. Onları oynamayı bırakmaya zorlamayın.

* Çocuğunuz ilginizi istediğinde ona ilgi gösterin.

* Ancak ebeveynlerin yalnız zamana ihtiyacı vardır. Çocuğunuzun kendi başına bir şeyler yapabileceği akşamları anne ve babayla geçirebileceği zamanınız olması için belirli gelenekler oluşturun.

* Çocuğunuz üzgün olduğunda, kendinizi onun yerine koyun. Sadece davranışı yargılamayın (evet, ağlamak ve çığlık atmak ideal değildir), aynı zamanda davranışın ardındaki ihtiyaçları da değerlendirin. Bir kucaklamaya mı, ilgiye mi ihtiyacı var, yoksa belki de sadece yorgun mu?

* Çocuğunuzun öğrenmesini istediğiniz davranışı modelleyin. Çocuğa bağırdığı için bağırmayın. Çocuğa sinirlendiği için kızmayın. Sürekli dizüstü bilgisayarınızdaysanız sürekli video oyunu oynamak isteyen bir çocuğa kızmayın. Sakin olun, gülümseyin, nazik olun, dışarı çıkın ve aktif olun.

* Stresli bir zaman geldiğinde (ve gelecektir), bununla gülümseyerek başa çıkmayı öğrenin. Şaka yapın, bunu bir oyuna dönüştürün, gülün... Çocuğunuza her şeyi çok ciddiye almamayı ve hayatın tadını çıkarmak gerektiğini öğreteceksiniz. Nefes alın, sinirleriniz bozulduysa uzaklaşın ve gülümseyebildiğinizde geri dönün.

* Çocuğunuzun bir armağan olduğunu unutmayın. Uzun süre çocuk kalmayacak ve bu yüzden onunla geçirdiğiniz zaman geçicidir. Onunla geçirebileceğiniz her an bir mucizedir ve tadını çıkarmalısınız. Tadını sonuna kadar çıkarın ve o an için minnettar olun.

* Çocuğunuzun ilgi alanlarınızı paylaşmasına izin verin. Birlikte kurabiye pişirin. Birlikte dikiş dikin. Birlikte egzersiz yapın. Birlikte okuyun. Birlikte bir web sitesi üzerinde çalışın. Birlikte bir blog yazın.

* Ebeveyn olarak hata yaptığınızda her şeyin yoluna gireceğini bilin. Kendinizi affedin. Özür dileyin. O hatadan ders çıkarın. Başka bir deyişle, çocuğunuzun hata yaptığında öğrenmesini istediğiniz davranışı modelleyin.

* Çocuğunuza davranış sınırlarını sabırla öğretin. Sınırlar olmalı — neyin kabul edilebilir neyin kabul edilemez olduğu. Kendinize veya başkalarına zarar verebilecek şeyler yapmak doğru değildir.

* Birbirimize nazik ve saygılı davranmalıyız. Bunlar çocuğun hemen öğrenebileceği şeyler değildir, bu yüzden sabırlı olun ancak sınırları belirleyin. Bu sınırlar içinde bolca özgürlük tanıyın.

* Çocuğunuza biraz alan verin. Ebeveynler sıklıkla çocuklarının hayatını dersler, spor ve oyun buluşmaları, müzik ve kulüpler ve benzeri şeylerle aşırı planlarlar, ancak bu programı devam ettirmek hem çocuk hem de ebeveyn için sürekli bir stres kaynağıdır. Çocuğun dışarı çıkıp oynamasına izin verin. Boş zaman gereklidir. Her zaman onun yanında olmak zorunda değilsiniz - onun da sizin kadar yalnız zamana ihtiyacı var.

* Stresle başa çıkmak için egzersiz yapın. Yalnızlıkta koşmak hoş bir şeydir. Ara sıra masaj yaptırın.

* Ebeveyn ekibi olmak çok yardımcı olur — bir ebeveyn strese girdiğinde diğeri devralabilir. Bir ebeveyn sinirlenmeye başladığında, diğeri sakinleştirici bir güç olmalıdır.

* Anne ve babanın her hafta veya daha sık bir randevu gecesine ihtiyacı vardır. Bir bebek bakıcısı bulun veya daha iyisi, büyük çocuklara bebek bakıcılığı öğretin.

* Birlikte şarkı söyleyin ve dans edin.

* Nezaketi ve sevgiyi öğretmek için her fırsatı değerlendirin. Bu en iyi derstir.

* Çocuğunuza iyi geceler öpücüğü verin. Ve güzel, eşsiz, çılgın çocuğunuzla geçirdiğiniz bir başka muhteşem gün için şükredin.