Αυτό το μέρος που ανήκετε

Είναι δύσκολο να έχεις ελπίδα. Είναι πιο δύσκολο όσο γερνάς,
γιατί η ελπίδα δεν πρέπει να εξαρτάται από το να νιώθεις καλά
και υπάρχει το όνειρο της μοναξιάς τα απόλυτα μεσάνυχτα.
Έχετε επίσης αποσυρθεί η πίστη στην παρούσα πραγματικότητα
του μέλλοντος, που σίγουρα θα μας εκπλήξει,
και η ελπίδα είναι πιο δύσκολη όταν δεν μπορεί να έρθει με πρόβλεψη
περισσότερο από το να ευχηθείς. Σταμάτα όμως να στεναχωριέσαι.
Οι νέοι ζητούν από τους ηλικιωμένους να ελπίζουν. Τι θα τους πεις;
Πες τους τουλάχιστον αυτό που λες στον εαυτό σου.

Γιατί δεν έχουμε κάνει τη ζωή μας να ταιριάζει
τα μέρη μας, τα δάση είναι ερειπωμένα, τα χωράφια διαβρωμένα,
τα ρυάκια μολυσμένα, τα βουνά αναποδογυρίστηκαν. Ελπίδα
τότε να ανήκεις στον τόπο σου από τις δικές σου γνώσεις
του τι είναι ότι δεν υπάρχει άλλο μέρος, και από
νοιάζεσαι για αυτό όπως δεν νοιάζεσαι για κανένα άλλο μέρος, αυτό
μέρος στο οποίο ανήκετε αν και δεν είναι δικό σας,
γιατί ήταν από την αρχή και θα είναι μέχρι το τέλος.

Ανήκετε στη θέση σας από τη γνώση των άλλων που είναι
οι γείτονές σου σε αυτό: ο γέρος, άρρωστος και φτωχός,
που έρχεται σαν ερωδιός να ψαρέψει στον ποταμό,
και το ψάρι στον κολπίσκο, και ο ερωδιός που είναι ανθρωπόμορφος
ψαρεύει τα ψάρια στον κολπίσκο και τα πουλιά που τραγουδούν
στα δέντρα στη σιωπή του ψαρά
και ο ερωδιός, και τα δέντρα που κρατούν τη γη
αντέχουν καθώς πρέπει κι εμείς να το κρατήσουμε, αλλιώς θα πεθάνουμε.

Αυτή τη γνώση δεν μπορεί να την πάρει η δύναμη
ή από τον πλούτο. Θα σταματήσει τα αυτιά σας στους ισχυρούς
όταν ζητούν την πίστη σου και στους πλούσιους
όταν ζητούν τη γη και τη δουλειά σου.
Απαντήστε με γνώση των άλλων που είναι εδώ
και πώς να είσαι εδώ μαζί τους. Με αυτή τη γνώση
βγάλτε το νόημα που πρέπει να κάνετε. Δίπλα του στέκεται
με την αξιοπρέπεια της καλής λογικής, ό,τι μπορεί να ακολουθήσει.

Μιλήστε στους συνανθρώπους σας ως τη θέση σας
σε έμαθε να μιλάς, όπως σου μίλησε.
Μίλα τη διάλεκτό του όπως τη μιλούσαν οι παλιοί συμπατριώτες σου
πριν ακούσουν ραδιόφωνο. Μιλώ
δημόσια ό,τι δεν μπορεί να διδαχθεί ή να μάθει δημόσια.

Ακούστε ιδιωτικά, σιωπηλά τις φωνές που υψώνονται
από τις σελίδες των βιβλίων και από την καρδιά σου.
Μείνετε ακίνητοι και ακούστε τις φωνές που ανήκουν
στις όχθες των ρεμάτων και στα δέντρα και στα ανοιχτά χωράφια.
Υπάρχουν τραγούδια και ρητά που ανήκουν σε αυτό το μέρος,
με το οποίο μιλά για τον εαυτό του και κανένα άλλο.

Βρήκες την ελπίδα σου, λοιπόν, στο έδαφος κάτω από τα πόδια σου.
Η ελπίδα σου στον Παράδεισο, άφησέ την να στηριχτεί στο έδαφος
καταγής. Είτε φωτίζεται από το φως που πέφτει
ελεύθερα πάνω του μετά το σκοτάδι των νυχτών
και το σκοτάδι της άγνοιας και της τρέλας μας.
Ας φωτιστεί και από το φως που είναι μέσα σου,
που είναι το φως της φαντασίας. Από αυτό βλέπεις
η ομοιότητα των ανθρώπων σε άλλα μέρη με τον εαυτό σας
στη θέση σου. Φωτίζει πάντα την ανάγκη για φροντίδα
προς άλλους ανθρώπους, άλλα πλάσματα, σε άλλα μέρη
όπως θα τους ζητούσατε για φροντίδα προς τον τόπο σας και εσάς.

Κανένα μέρος επιτέλους δεν είναι καλύτερο από τον κόσμο. Ο κόσμος
δεν είναι καλύτερο από τα μέρη του. Επιτέλους οι θέσεις του
δεν είναι καλύτεροι από τους ανθρώπους τους ενώ οι άνθρωποι τους
συνεχίσει σε αυτά. Όταν ο λαός κάνει
σκοτεινιάζει το φως μέσα τους, ο κόσμος σκοτεινιάζει.

από This Day: New & Collected Sabbath Poems (Αντίστιξη, 2013).  

***

Αυτό που ακολουθεί είναι ένα βίντεο από το 2009 του Bill McKibben που παρουσιάζει τον Wendell Berry στο Πανεπιστήμιο George Washington. Το βίντεο περιλαμβάνει τον Berry να διαβάζει το ποίημα που κοινοποιήθηκε παραπάνω.