Itong Lugar Kung Saan Ka Nabibilang

Mahirap magkaroon ng pag-asa. Mas mahirap kapag tumatanda ka,
dahil ang pag-asa ay hindi dapat nakasalalay sa magandang pakiramdam
at mayroong pangarap ng kalungkutan sa ganap na hatinggabi.
Inalis mo rin ang paniniwala sa kasalukuyang katotohanan
ng hinaharap, na tiyak na magugulat sa atin,
at ang pag-asa ay mas mahirap kapag hindi ito dumating sa pamamagitan ng hula
higit pa kaysa sa pagnanais. Pero itigil mo na ang pagbibiro.
Hinihiling ng kabataan na umasa ang matanda. Ano ang sasabihin mo sa kanila?
Sabihin sa kanila kung ano ang sinasabi mo sa iyong sarili.

Dahil hindi namin ginawa ang aming mga buhay upang magkasya
ang aming mga lugar, ang mga kagubatan ay nasira, ang mga bukid ay nasira,
ang mga batis ay nadumhan, ang mga bundok ay nabaligtad. pag-asa
pagkatapos ay mapabilang sa iyong lugar sa pamamagitan ng iyong sariling kaalaman
kung ano ito na walang ibang lugar, at sa pamamagitan ng
ang iyong pag-aalaga para dito bilang hindi mo pag-aalaga para sa ibang lugar, ito
lugar na kinabibilangan mo kahit na hindi ito sa iyo,
sapagka't ito ay mula sa simula at magiging hanggang wakas.

Nabibilang sa iyong lugar sa pamamagitan ng kaalaman ng iba na
ang iyong mga kapitbahay dito: ang matanda, may sakit at mahirap,
na dumarating na parang tagak upang mangisda sa sapa,
at ang isda sa sapa, at ang tagak na gusto ng tao
isda para sa mga isda sa sapa, at ang mga ibon na umaawit
sa mga puno sa katahimikan ng mangingisda
at ang tagak, at ang mga punong kahoy na nagbabantay sa lupain
naninindigan sila kung paanong kailangan din nating panatilihin ito, o mamatay.

Ang kaalamang ito ay hindi maaaring kunin sa iyo sa pamamagitan ng kapangyarihan
o sa pamamagitan ng kayamanan. Pipigilan nito ang iyong mga tainga sa makapangyarihan
kapag hinihiling nila ang iyong pananampalataya, at sa mga mayayaman
kapag hiniling nila ang iyong lupain at ang iyong trabaho.
Sagot ng may kaalaman sa iba na naririto
at kung paano makasama sila dito. Sa pamamagitan ng kaalamang ito
gawin ang kahulugan na kailangan mong gawin. Sa tabi nito
sa dignidad ng mabuting kahulugan, anuman ang maaaring sundin.

Magsalita sa iyong kapwa tao bilang iyong lugar
ay nagturo sa iyo na magsalita, gaya ng sinabi nito sa iyo.
Bigkasin ang diyalekto gaya ng pananalita ng iyong mga matatandang kababayan
bago sila nakarinig ng radyo. Magsalita
sa publiko kung ano ang hindi maituturo o matutunan sa publiko.

Makinig nang pribado, tahimik sa mga tinig na tumataas
mula sa mga pahina ng mga libro at mula sa iyong sariling puso.
Manahimik at makinig sa mga tinig na kabilang
sa mga batis at sa mga puno at sa mga bukas na bukid.
May mga kanta at kasabihan na kabilang sa lugar na ito,
kung saan ito ay nagsasalita para sa kanyang sarili at walang iba.

Natagpuan ang iyong pag-asa, kung gayon, sa lupa sa ilalim ng iyong mga paa.
Ang iyong pag-asa sa Langit, hayaan mo itong manatili sa lupa
nasa ilalim ng paa. Maliwanagan man ng liwanag na bumabagsak
malaya sa ibabaw nito pagkatapos ng kadiliman ng mga gabi
at ang dilim ng ating kamangmangan at kabaliwan.
Hayaang maliwanagan din ito ng liwanag na nasa loob mo,
na siyang liwanag ng imahinasyon. Sa pamamagitan nito nakikita mo
ang pagkakahawig ng mga tao sa ibang mga lugar sa iyong sarili
sa iyong lugar. Ito ay palaging nagbibigay-liwanag sa pangangailangan para sa pangangalaga
patungo sa ibang tao, ibang nilalang, sa ibang lugar
tulad ng paghiling mo sa kanila ng pangangalaga sa iyong lugar at sa iyo.

Walang lugar sa wakas ay mas mahusay kaysa sa mundo. Ang mundo
ay hindi mas mahusay kaysa sa mga lugar nito. Ang mga lugar nito sa wakas
ay hindi mas mahusay kaysa sa kanilang mga tao habang ang kanilang mga tao
magpatuloy sa kanila. Kapag gumawa ang mga tao
dilim ang liwanag sa loob nila, dumidilim ang mundo.

mula sa This Day: New & Collected Sabbath Poems (Counterpoint, 2013).  

***

Ang sumusunod ay isang video mula 2009 ni Bill McKibben na nagpapakilala kay Wendell Berry sa George Washington University. Kasama sa video si Berry na nagbabasa ng tula na ibinahagi sa itaas.