TS: Ik merk dat ik echt geraakt word door dit deel van ons gesprek, omdat ik denk dat we vaak zoiets als lichaamsgerichte therapie benaderen om van onze pijn af te komen, de kern ervan te ontdekken en te ontdekken: "Oh, dit is me overkomen en nu heb ik het vergeven, en ik ben vrij en gelukkig en het is voorbij." Je bent duidelijk zo diep in de beoefening gedoken en hebt je hulpeloosheid ontdekt. Dat is zo diepgaand voor mij.
JF: Dat is het zeker voor mij geweest en het heeft me echt iets gebracht, waar ik het geluk had om met Dr. Gendlin over te praten, namelijk dat ik merk dat veel mensen lichaamsgerichte therapie gebruiken als hulpmiddel voor psychologische genezing, wat daarvoor fenomenaal is. Er is een tendens dat: "Ik heb een probleem. Ik verhelder het probleem. Ik ontspan. Ik open mijn bewustzijn voor de gevoelde zin. Ik merk op waar ik het voel. Ik geef het een naam. Ik geef het wat ruimte. Ik vraag het wat het nodig heeft. Het begint te veranderen. Ik voel wat de onvervulde behoefte is. Ik breng daar empathie in. Ik voel me een beetje beter. Dan ga ik door naar het volgende probleem."
Maar wat ik in mijn eigen praktijk hiermee opmerkte, net als elke keer dat ik met mijn migraine en mijn fysieke pijn werkte, en ik besefte dat dit psychologisch niet opgelost zou worden, was dat dit gewoon een ervaring van rauwe, ongefilterde pijn leek. De enige manier waarop ik ermee om kon gaan, was door een soort identiteitsverschuiving. Ik moest me openstellen voor iets dat groter was dan mijn vermogen om het te verhelpen, om ermee om te kunnen gaan. Een deel van wat er gebeurde, is dat het me gewoon openstelde voor het lijden van anderen. Een van de manieren waarop ik me, wanneer ik last heb van migraine en me er zo volledig en intiem mogelijk voor openstel, eraan herinner dat andere mensen dit ook voelen, en dat er een diepgaande verschuiving plaatsvindt.
Wat ik zelf heb gemerkt, wanneer ik dit proces voor mezelf doe of wanneer ik anderen erdoorheen leid, is wat ik het meest interessant vind wanneer die voelbare verschuiving plaatsvindt – wanneer die diepe pijn in je hart begint te bewegen, te verschuiven en te veranderen, en verdriet begint te veranderen in dankbaarheid en je je aandacht begint te richten op het onderzoeken: hoe voelt dankbaarheid vanbinnen? Hoe groot kan dit gevoel van dankbaarheid worden? Dat het een poort wordt naar het non-duale. Het wordt een poort naar de pure, open aanwezigheid. Voor mij is dat echt de vrucht van de beoefening: de beweging van dit strak gebonden zelf dat aan een probleem werkt naar het vermogen om het in het bewustzijn te houden.
TS: Jonathan, ik ben benieuwd of je bereid bent om onze luisteraars mee te nemen in een korte oefening, een soort oefening die hen het gevoel geeft om de gevoelde zin in hun ervaring te identificeren en te onderzoeken, er vertrouwd mee te raken en er mogelijk iets van te leren. Denk je dat we dat zouden kunnen doen?
JF: Dat zou geweldig zijn. Waarom doen we niet gewoon een klein proces rond het nemen van een beslissing?
TS: Zeker.
JF: Omdat dit echt heel tastbaar en nuttig kan zijn, denk ik.
TS: Perfect.
JF: Zou het nuttig zijn als ik dit vooraf zou laten gaan met een kort verhaaltje?
TS: Zeker.
JF: Ja. Ik denk dat het voorbeeld nuttig kan zijn om een idee te krijgen van hoe dit proces werkt, omdat het behoorlijk betrouwbaar kan zijn. Een aantal jaar geleden werd ik uitgenodigd voor een conferentie over de psychologie van geluk met Martin Seligman, aan een lokale universiteit. Ik werd uitgenodigd om te presenteren en er zou een soort lunch voor de faculteit zijn, enzovoort. Ik zei meteen ja, omdat ik gewoon een beetje hebberig ben. Na verloop van tijd realiseerde ik me dat ik me er niet zo goed bij voelde. Er werd me gevraagd om de tekst, de portretfoto en dat soort dingen, en ik bleef me verzetten. Ik dacht: "Wat is er aan de hand?" Eindelijk kwam de deadline, en ik dacht: "Weet je, ik heb een optie. Ik kan altijd gewoon zeggen dat ik het niet ga doen," omdat ik me zo onrustig van binnen voelde.
Toen herinnerde ik me dit proces. Hoe dit proces werkt, is dat wanneer je een beslissing moet nemen, je die opsplitst in een soort binaurale situatie. Je weet wel, twee opties, misschien drie. Ik koos, oké, één optie is dat ik gewoon een excuus verzin en niet te laat uit de conferentie stap. De andere optie is dat ik kan zeggen: "Ja, ik doe het." Wat je dan doet, zodra je een duidelijk idee hebt van welke optie je gaat kiezen, is een van die opties kiezen en dan zeg je tegen je lichaam: "Dit is wat ik ga doen", en dan besteed je aandacht aan de gevoelde zin, aan hoe je lichaam dat vasthoudt. Ik dacht: "Oké, ik ga het doen. Ik ga mijn lichaam vertellen dat ik het ga doen."
Meteen voelde ik een spanning vanbinnen. Ik voelde een samentrekking in mijn buik. Ik voelde mezelf een beetje voorover buigen. Ik herkende het. Ik vestigde er de aandacht op. Het voelde een beetje alsof ik de jongere broer was, niet klaar voor de primetime, me klein voelde. Er zat een soort verlegenheid in. Het was een behoorlijk naar gevoel, maar ik bleef proberen er wat compassie in te brengen. Toen was een van de cruciale vragen: "Nou, wat heeft dit nodig?" Ik vroeg: "Wat heeft dit soort benauwde, kleine, verlegen gevoel vanbinnen nodig?" Het woord "hulp" schoot me meteen te binnen. Ik dacht: "Help, wat betekent dat?" Toen besefte ik dat ik al heel lang geen les meer in een academische setting had gegeven, en dat ik eigenlijk hulp nodig had om uit te zoeken wie er waren en wat voor soort teksten ik zou schrijven.
Toen vroeg ik mezelf af: "Nou, als ik die hulp had, zou ik dan nog steeds naar deze conferentie willen?" Mijn lichaam zei meteen volmondig ja. Het voelde goed. Het voelde opgewonden. Het hielp me echt te begrijpen dat wanneer we in conflict zijn over een beslissing, iets in ons optie A wil doen, maar iets in ons niet, en dat er vaak een onvervulde behoefte is. Als je die onvervulde behoefte kunt bereiken, kan dat soms heel erg nuttig zijn. Misschien kan ik hier een korte oefening in geven?
TS: Ja. Geweldig. Dank je wel.
JF: Geweldig. Geweldig. Je zou – als je wilt, kun je je ogen sluiten. Je zou je ademhaling wat kunnen vertragen. Merk gewoon op waar je de adem vanbinnen voelt. Je zou kunnen nadenken over een beslissing die je voor je hebt liggen. Het kan iets praktisch zijn zoals wat ga je lunchen of wat ga je eten als avondeten, of je zou het kunnen uitbreiden naar een beslissing die je hebt genomen en waar je een beetje onzeker over bent. In de komende paar ademhalingen zou je kunnen verduidelijken waar dat probleem precies over gaat. Waar wil je aandacht aan besteden? Als je dat voelt, zou je nu kunnen nadenken over wat je opties zijn? Als je twee of misschien wel drie opties zou kunnen opsplitsen, zou je dat nu kunnen doen.
Over een paar minuten vraag ik je om na te denken over een van de opties die je misschien wilt onderzoeken, en daarna stel ik je een reeks vragen die je kunnen helpen voelen hoe het er vanbinnen aan toegaat. Je zou dus een van deze mogelijkheden kunnen kiezen. Voel gewoon welke je wilt onderzoeken. Het maakt niet echt uit. En als je er klaar voor bent, zeg je gewoon tegen je lichaam: "Dit is wat ik ga doen." Terwijl je nadenkt over het volgen van deze optie, welke gevoelde zin begint zich dan vanbinnen te vormen? Het kan sterk en onmiskenbaar zijn. Het kan een flikkering of een flits zijn. Het kan vaag en ongevormd zijn. Wat is dat iets vanbinnen? Waar voel je het? Heeft het een vorm, een grootte of een kleur? Voel je de dichtheid ervan? Als het water zou kunnen vasthouden, hoeveel water zou het dan kunnen vasthouden? Je zou je kunnen afvragen of het goed voelt om bij deze vraag te blijven? Voelt het veilig? Zo ja, dan kun je doorgaan met dit onderzoek.
Als je je voorstelt dat je deze optie kiest, hoe voelt dat dan vanbinnen? Wat deze gevoelswaarde ook is, je zou je kunnen afvragen wat het nodig heeft of hoe het wil dat je erbij bent, en gewoon luisteren. Merk je iets op dat er vanbinnen is veranderd, iets dat is verplaatst of veranderd, en met betrekking tot de beslissing die voor je ligt, neem dan even de tijd om na te denken over de volgende vraag: wat voor advies zou je jezelf geven met betrekking tot deze beslissing? Als je dat zou doen, niet perfect of niet altijd, maar als je dat zou volgen, hoe zou dat dan vanbinnen voelen? Hoe zou dat zijn? Je zou, als je wilt, een beetje terug kunnen gaan en er wat meer tijd aan kunnen besteden, of je zou een andere optie kunnen overwegen, maar ik merk vaak dat alleen al het kiezen van een van deze opties leidt tot een gevoelswaarde van wat het meest heilzaam zou kunnen zijn. Dan kun je de ademhaling verdiepen en deze oefening loslaten.
TS: Geweldig. Dank je wel. Dank je wel daarvoor. Ik vond het persoonlijk erg nuttig.
JF: Oh, goed.
TS: Zeer verhelderend.
JF: Nogmaals, als we ons kunnen afstemmen op ons onderbuikgevoel, die kinesthetische intuïtie, dan zit daar een enorme hoeveelheid wijsheid in.
TS: Ik merkte dat het mijn probleem niet per se oploste, maar het gaf wel aan dat ik meer informatie in deze en die richting kon krijgen, en dat zou me dan helpen om tot een beslissing te komen.
JF: Wauw. Fantastisch. Fantastisch.
TS: Jonathan, ik merk dat we nog niet veel over jou en je ontwikkeling als leraar hebben gesproken. Ik vraag me af of je met onze luisteraars iets over je persoonlijke verhaal kunt delen, als je wilt, en hoe dat ertoe heeft geleid dat je nu lesgeeft, met lichaamsgerichte vragen als de focus van je werk?
JF: Ik denk dat ik al op heel jonge leeftijd een diepgaande ontwakingservaring heb gehad, die mijn blik op het leven echt heeft veranderd.
TS: Kun je ons daar iets over vertellen?
JF: Kort gezegd, toen ik klein was, groeide ik op op een boerderij, een prachtige boerderij in de Pennsylvania Dutch-streek, en toen ik een jaar of zes, zeven of acht was, had ik gewoon een ervaring waarbij ik tegen een grote dennenboom achter het huis leunde. De beste manier om het te beschrijven is dat ik mezelf als het ware voelde versmelten met de boom. In mijn zevenjarige taal was de beste beschrijving die ik voor die ervaring kon bedenken dat de sterren aan de hemel aanvoelden als cellen in mijn lichaam. Toen rende ik naar binnen om het mijn moeder te vertellen, en ik vertelde het haar, en ze keek me aan en zei: "Was je handen. Het is tijd voor het avondeten", wat een ietwat schrijnende ervaring voor me was, eigenlijk een behoorlijk schrijnende ervaring.
Ik had een heel diepe innerlijke ervaring van iets wat ik niet kon verwoorden, en dat zette me aan het denken. Ik ben ook opgevoed als Quaker, een prachtige traditie om in op te groeien, en gelukkig ontdekte ik meditatie toen ik 15 was, en ook yoga. Ik wist meteen dat dit iets was wat ik de rest van mijn leven zou doen. Dus bleef ik mediteren tijdens de middelbare school en de universiteit, en vond ik een gemeenschap waar we samen mediteerden. Toen ik 25 was, kwam ik toevallig een ashram tegen, de Kripalu Yoga ashram, en daar bleef ik ongeveer 24 jaar.
TS: Oei.
JF: Het was zo ontzettend krachtig om een bepaalde beoefening als kern te hebben, maar ik denk ook dat het mijn eigen lijden gevoeliger maakte, het maakte me gevoeliger voor het lijden van anderen. En door alle verschillende modaliteiten die ik in de loop der jaren heb verkend, via verschillende yoga- en meditatietechnieken, is wat mij als iemand met een verstandelijke beperking zo heeft geholpen, de kracht om deze wereld van binnenuit te verkennen. Nu ik buiten Washington D.C. woon en werk met zeer, zeer intelligente, gemotiveerde, maar ook enorm gestreste mensen, is het een enorm voorrecht om deze beoefeningen te delen met mensen die echt op zoek zijn naar vrijheid te midden van een druk, zeer, zeer betrokken leven.
TS: Ik wilde eindigen met een opmerking die aansluit bij iets wat je besprak in de audiotrainingsserie Body-Centered Inquiry . Je vertelt dat iemand op een gegeven moment, wanneer hij of zij echt vertrouwd raakt met de beoefening, de ervaring heeft om iets te betreden wat jij een "evolutionair proces" noemt – bijna alsof de aangeboren intelligentie van het lichaam op een bepaalde manier de overhand neemt in iemands leven. Zou je daar iets over kunnen vertellen, over dit evolutionaire proces dat dit soort werk in onze ervaring teweeg kan brengen?
JF: Ja. Daar zitten twee dingen achter. Ten eerste zat ik in retraite met Sogyal Rinpoche en maakte ik me bezig met al die technologieën, en ik had een aantal zeer, zeer krachtige ervaringen. Ik vroeg hem tijdens een kort privégesprek: "Als ik deze technieken blijf beoefenen, wat kan ik dan verwachten?" Ik was zo verrast door zijn antwoord. Hij keek me aan, glimlachte en zei: "Zelfvertrouwen." Hij zei: "Je zult het vertrouwen ontwikkelen dat je alles aankunt." Ik ben dat steeds meer in mijn leven gaan beseffen – het gevoel dat ik, wat er ook gebeurt, dit aankan. Dat komt misschien met de jaren, maar ik denk dat het met oefening komt.
Maar ik heb ook ontdekt dat echt leven in samenwerking met het lichaam ons steeds meer helpt om van het cognitieve, met die oordelende, vergelijkende geest, steeds meer in een gevoel van flow te komen. Ik denk graag dat dit een heel intuïtief proces is en dat de lineaire, rationele geest heel, heel goed is in vergelijken, oordelen en dingen uitzoeken. Maar op de momenten dat ik echt in flow ben, wanneer ik me verbonden voel met het mysterie, diepe intimiteit voel, of verbonden ben met het mysterie, gebeuren er drie dingen niet: ik oordeel niet, ik vergelijk niet en ik probeer dingen niet uit te zoeken. Ik denk dat wat er gebeurt, wat ik voel in mijn eigen leven en bij anderen, is dat hoe meer we die innerlijke gevoeligheid kunnen openen voor wat er is, we niet alleen helen wat er tussen ons in zit en ons vrij voelen, maar misschien leven we ook steeds meer vanuit die flow waar onze intuïtie levendiger wordt. Het beïnvloedt onze besluitvorming. Het beïnvloedt al onze keuzes.
TS: Ik ga hier nog een laatste, laatste vraag stellen. Je hebt deze vraag een paar keer gesteld: "Wat staat er tussen ons en vrij zijn?", bijna alsof dit een soort ultieme vraag is, of iets wat we met onszelf kunnen doen om echt te kijken naar wat er tussen ons en vrij zijn staat. Waarom is die vraag zo belangrijk voor je, Jonathan?
JF: Ik heb een deel van dat protocol geleerd als onderdeel van het Focusing-protocol, maar ik vind het enorm nuttig, want als ik kan zitten – en hoe ik het meestal beoefen, is het eigenlijk door mezelf herhaaldelijk die vraag te stellen: "Wat staat er tussen mij en me vrij voelen?" Nou, het eerste antwoord zou kunnen zijn: "Weet je, ik ben een beetje uitgedroogd. Ik heb vandaag niet genoeg water gedronken." Een deel van de oefening in deze aanpak is dat je er hallo tegen zegt en het aan de kant zet. Dan vraag je opnieuw: "Wat staat er tussen mij en me vrij voelen?" "Oh, weet je, ik heb die angst voor dat telefoontje dat ik volgende week moet plegen." Zeg daar hallo tegen. Die zet je aan de kant. Als ik die oefening doe en andere mensen daarin begeleid, komt er vaak een moment waarop ik of iemand anders zegt: "Weet je, afgezien van deze 15 dingen voel ik me behoorlijk vrij." [ Tami lacht. ]
Wat het doet, is je een gevoel geven van het landschap waar je echt kunt voelen: "Dit is wat er tussen mij en me vrij voelen staat", maar het cultiveert ook het gevoel van wie ik ben als het bewustzijn van dit alles, en dat vind ik heel bijzonder. Soms, als ik 's ochtends wakker word en ik die heldere momenten heb, en dan begint de software op te starten, en voordat ik mijn voeten op de grond heb, ben ik al een beetje angstig. Dan lig ik daar misschien even en zeg ik: "Oké, dus wat staat er tussen mij en me nu vrij voelen?" Ik noem misschien vier of vijf dingen, en soms zal alleen al het benoemen ervan, de herkenning ervan, een beetje meer ontspanning kweken.
TS: Ik heb met Jonathan Foust gesproken. Hij heeft samen met Sounds True een audiotrainingsserie ontwikkeld over lichaamsgerichte meditatie: meditatietraining om je innerlijke zelf te ontwaken.
Begeleiding, Vitaliteit en Liefdevol Hart. Het staat boordevol begeleide meditaties, oefeningen en een aantal mooie wijsheidsverhalen, en ook een paar grappige verhalen over Jonathan. Het is echt een geweldig trainingsprogramma dat je hebt gemaakt.
JF: Heel erg bedankt.
TS: Heel erg bedankt dat je te gast was bij Insights at the Edge, en bedankt allemaal voor het luisteren. SoundsTrue.com: vele stemmen, één reis.
COMMUNITY REFLECTIONS
SHARE YOUR REFLECTION