Hieronder Volgt Het Transcript Van Een Interview Tussen Tami Simon Van Soundstrue En James Hollis. Je Kunt De Audioversie Van Het Interview hier Belu

Verantwoordelijk in mijn eigen leven voor alles wat ik niet heb geleefd en de keuzes die ik wel of niet maak, de dingen die ik wel of niet doe. Maar ben ik ook op de een of andere manier verantwoordelijk voor het niet-geleefde leven van mijn ouders, mijn grootouders?

 

JH: Dat is een heel goede vraag, want we hebben allemaal de geïnternaliseerde modellen van de levens die vóór ons geleefd zijn, en er is een sterke neiging bij mensen om die modellen te herhalen. Daarom heb je uitspraken zoals de Bijbel: "De zonden van de ouders worden bezocht tot in het derde geslacht" – totdat dat soort van versleten is, snap je? Dus de eerste neiging is om ze te herhalen, geconfronteerd met deze invloeden. Daardoor zie je patronen die door de generaties heen lopen. De tweede is om ervoor weg te rennen. Telkens wanneer iemand zegt: "Ik wil niet zoals mijn moeder zijn, of ik wil niet het leven van mijn vader leiden", worden we daar nog steeds door geregeerd. We zeggen nog steeds: "Ik wil niet zo zijn", en toch speelt dat nog steeds een rol. Of ten derde, misschien gaan we er onbewust mee om in een leven vol afleiding, een leven vol drukte, een leven vol verslaving – we zijn niet onbeïnvloed door deze krachten.

We worden er altijd door beïnvloed. De vraag is dan altijd om deze pragmatische vraag te stellen: wat laten die voorbeelden me vaak doen, of juist niet? Dat is een andere vraag. En dat opent de deur naar de vraag: nou, ik heb zelf gemerkt dat ik vaak geremd word op de gebieden waar mijn ouders dat ook deden. Of ik merk dat ik me steeds meer richt op dezelfde waarden als zij, ook al passen ze niet bij me. Of ze blokkeerden me om die keuzes te maken. Ik kreeg niet de toestemming die ik nodig had. En een van de problemen die ik in een van de Sounds True-boeken noemde, is dat een van de centrale taken in de tweede helft van je leven is om die toestemming te grijpen en je eigen reis te leven. Als je die niet hebt, heb je niets.

En als je niet worstelt om die persoonlijke autoriteit te vinden waar we het over hadden, heb je niets. Je kunt een evenwichtig leven leiden, je kunt een productief, welvarend en "succesvol" leven hebben, maar het is het leven van iemand anders. Oscar Wilde zei ooit: "De meeste mensen leiden uiteindelijk het leven van iemand anders." En daar zit veel waarheid in, dankzij de kracht van voorbeelden om ons heen.

 

TS: Ik heb naar A Life of Meaning geluisterd. En terwijl ik naar deze serie van acht sessies luisterde, het is meer dan acht uur, heb ik een heleboel aantekeningen gemaakt. En voordat ik dit gesprek met jou had, Jim, heb ik mijn aantekeningen doorgenomen en de dingen omcirkeld die ik het interessantst vond om naar voren te brengen. En ik merkte een thema op dat ik steeds weer opschreef, dingen die te maken hadden met toegeven aan angst. En ik noem hier één citaat: "Het is oké om bang te zijn, het is niet oké om een ​​angstig leven te leiden."

En je hebt het over het werk dat je met mensen hebt gedaan. Je richtte je in deze ene reactie specifiek op mensen tussen de 65 en 80 jaar. Ze zeiden – je zag dit thema – dat wat hen ervan weerhield zich aan het einde van hun leven vervuld te voelen, de verschillende manieren waren waarop ze zich hadden overgegeven aan angst en een beperkt, angstvol leven leidden. Dus dit thema is me echt bijgebleven: als we een zinvol leven willen hebben, moeten we onze angsten overwinnen en erdoorheen komen. En ik wil meer weten over wat jij hebt gezien dat mensen daar echt bij helpt.

JH: Nou ja, allereerst klinkt het vreselijk reductionistisch om te zeggen: goed, veel van ons gedrag, misschien zelfs het meeste ervan, is gebaseerd op angst, door angst gedreven, of een verdediging tegen onze angsten. Dat is logisch, want angst zelf is niet het probleem. Als we geen angst hadden, zouden we zomaar voor een vrachtwagen lopen. Angst is ons van nature gegeven om ons te beschermen. Aan de andere kant beperkt angst ook, vaak onze capaciteiten en ons scala aan opties. En dus, als we er echt op ingaan, zijn er elementaire angsten die een kind heeft die zo diep in mensen geworteld zitten dat ze hun leven blijven bepalen, zoals de angst voor wat er zal gebeuren als iemand mij niet aardig vindt.

Dat alleen al, als je een kind bent, als niemand je aardig vindt, zit je in de problemen. Je bent erg geïsoleerd. En je voelt dat gevoel van ballingschap waar je het eerder over had. En ik besef dat ik die vraag niet helemaal heb afgemaakt, laat me daar even op ingaan. Vaak hebben mensen het gevoel dat er iets mis met me is als ik er niet bij hoor en stiekem zitten ze in ballingschap, maar ze denken dat er iets mis met hen is als dat het geval is. Waar ik zeg dat er een gemeenschap van ballingen is, omdat veel mensen het gevoel hebben dat ze gewoon geen politieke partijen hebben, ontmoeten ze elkaar niet om erover te praten. Ze houden het omdat ze stiekem bang of zelfs beschaamd zijn. En dus, onder dat alles, zie je, zit de angst voor afkeuring, om buiten de kring van gastvrije mensen te vallen.

Dus nogmaals, de angsten die we hebben zijn normaal en natuurlijk. De vraag is: wat betekent het om een ​​op angst gebaseerde agenda te leven? Dan is je leven altijd beperkt. Dan saboteer je de expressie van je mogelijkheden in het leven. Jung zei ooit, in een boek gepubliceerd in 1912: "De geest van het kwaad is de ontkenning van de levenskracht door angst." Dat is krachtige taal. Alleen durf kan ons van angst bevrijden, en als het risico niet wordt genomen, wordt de zin van het leven geschonden. Nu zie ik dat als een soort dagelijkse herinnering voor mezelf. Zoals ik het in een van de boeken The Middle Passage verwoordde: "Elke ochtend twee gremlins aan het voeteneind van het bed, die ons uitdagen en bedreigen, angst en lethargie. Angst zegt: het is te veel, het is te groot voor je. Je kunt dit leven niet aan. En lethargie zegt: kalm aan. Morgen is er weer een dag, zet de televisie aan, probeer je af te leiden als je kunt."

En allebei zijn ze de vijanden van het leven, en ze zullen er morgen weer zijn, wat je vandaag ook doet. We moeten ons dus realiseren dat ze in ons zitten. De grootste vijanden van het leven zitten in onszelf: angst en lethargie. Als we dat kunnen aanpakken, opent het leven zich en begint het te zijn wat het hoort te zijn, naar mijn mening: de ontvouwing van het juweel dat ieder van ons belichaamt in deze wereld.

 

TS: Oké. Maar ik wil het nog steeds begrijpen, voor degenen onder ons die veel angst hebben, misschien is het de angst voor vernedering of faalangst, of andere dingen. En we kunnen zeggen: Jim, ik ben geïnspireerd door jou, maar ik ga de waarheid vertellen: deze angsten houden me tegen. Ik snap het, ik snap het. Ze houden me tegen. Zeg je gewoon dat ik er gewoon doorheen moet, erdoorheen moet breken, ik bedoel, gewoon...

 

JH: Nou, tot op zekere hoogte, maar besef ook dat waarschijnlijk 90 procent van de energie die je blokkeert, echt zijn oorsprong vindt in je jeugd, toen alles overweldigend was. Dat waar we vastzitten, en iedereen heeft vastzittende plekken in het leven, is de trigger om door die vastzittende plek heen te komen, wat dat ook mag zijn, die een veld van archaïsche angst activeert dat diep in ons allemaal huist. En we moeten beseffen dat dat is waar het vandaan komt, het komt allemaal uit het verleden. Veel onderzoeken hebben bijvoorbeeld aangetoond dat de grootste angst van het Amerikaanse publiek spreken in het openbaar is. En wat is die angst daaronder? Nou, ik zeg iets en iemand zal dat niet leuk vinden. Dat is een heel kinderlijke, archaïsche angst, maar nogmaals, die werkt in ons tot het punt dat het de grootste angst van mensen is. Wat je nu moet doen, is dat uitroken en zeggen: oké, maar dat is alsof je het kind dat ik was vraagt ​​om de auto te besturen die ik nu rijd.

Dat zouden we nooit durven dromen. En toch zetten we die kinderangst op de bestuurdersstoel van ons leven. Waar je dus tegenin moet gaan, is de kinderlijke angst voor wat je ook blokkeert. En ja, vroeg of laat moet je erdoorheen. Dus de manier waarop ik altijd met spreken in het openbaar omga, is door te zeggen: kijk, het gaat niet om mij. Mijn rol hier is simpelweg om het voertuig te zijn voor bepaalde ideeën of waarden. Dus trek jezelf eruit, toch? Uiteindelijk leef je nog steeds met je eigen reis. Dit gaat over het voertuig zijn voor het leven, en dat geldt voor ons allemaal. Het leven vraagt ​​ons om het te dienen en we dienen het niet wanneer we beperkt zijn en ons leven beperkt is tot op angst gebaseerde reacties.

 

TS: Kunt u mij een voorbeeld geven uit uw eigen leven waarin u een angst hebt herkend die u tegenhield en hoe u deze hebt kunnen verwerken?

 

JH: Nou, ik heb je er net eentje gegeven, denk ik. Als introvert met een legitimatiebewijs was ik altijd bang om in het openbaar te spreken, en toch heb ik mijn hele leven in het onderwijs gewerkt, dus dat is op de een of andere manier elke dag spreken in het openbaar. En daarom begon ik te beseffen dat het niet om mij gaat, maar om de relatie die je aangaat met de materie die je belangrijk vindt en die met anderen te delen. Het ging er dus om de angst te herkaderen en die in je verdere leven te erkennen, maar dat is eigenlijk iets wat je meekrijgt van je familie van herkomst. Sterker nog, ik rouw om hoe geïntimideerd mijn ouders waren, die vanwege hun levensgeschiedenis nooit voor iets opkwamen, en hoe beperkend dat was voor mijn leven in de eerste jaren.

En in plaats van erover te oordelen, rouw ik erom. En tegelijkertijd kan ik het me niet veroorloven dat mijn leven beheerst wordt door hun angsten. Dus wat is vroeg of laat onze ultieme plicht? Het is om te dienen wat onze ziel van ons vraagt. En ik gebruik dat woord ziel in de betekenis van ons diepste doel en onze identiteit in het leven. En nogmaals, het heeft op zich weinig te maken met uiterlijke taken. Het gaat er vaak om bereid te zijn om je over te geven aan iets dat echt belangrijk voor ons is, iets dat echt betekenisvol voor ons is, en dat zal voor ons allemaal ook anders zijn.

 

TS: Ik word volgend jaar 60. En soms denk ik: jeetje, ik ben nog steeds bezig met het verwerken van sommige van deze dingen, sommige van deze angsten uit mijn jeugd op deze leeftijd, echt? Na al dat innerlijke werk? En toch normaliseer je dat in de serie 'Een leven vol betekenis' . En ik vraag me af of je daarover kunt praten met mensen die denken: wauw, ik ga weer terug naar toen ik 10 was, toch?

 

JH: Nou, ik ben bang dat ik je moet vertellen dat het zal blijven doorgaan. Jung sprak hier heel duidelijk over toen hij zei: "We lossen deze problemen niet op, omdat ze deel uitmaken van ons." We kunnen onze geschiedenis niet als een tumor uit ons verwijderen. Hij zegt: "Onze taak is om de invloed ervan te ontgroeien." Dat is het punt. Je sluit niet uit wat er neurologisch en psychisch in je is geprogrammeerd. Je zou vannacht kunnen dromen van je juf uit groep 3, iemand die je al tientallen jaren niet meer hebt gezien of aan gedacht, en toch is ze er plotseling in volle glorie. En je beseft dat alles wat ons ooit is overkomen ergens in ons is opgeslagen en vastgelegd, en dat het de potentie heeft om getriggerd te worden.

Hoewel dat waar is, wordt het ruimschoots overtroffen door andere, grotere capaciteiten die we allemaal hebben. En dus lossen we deze dingen niet op. En als we blijven denken dat we ze moeten oplossen, zullen we onszelf voor altijd als mislukkelingen blijven beschouwen. Je moet zeggen: je herkent het eerder, je bent er eerder uit, je beperkt de schade deze keer. En elke keer heb je een beetje meer grip gekregen op je huidige, bewuste leven. Dat is wat hij bedoelt met het ontgroeien ervan.

 

TS: Nog even iets over angst, Jim. Jij en ik hadden ongeveer een jaar geleden een gesprek toen je de diagnose kanker kreeg en met de behandelingen begon. Ik herinner me dat je er heel nuchter over leek toen we er met je over spraken. Ik had niet zozeer het gevoel dat je iemand bent die in zijn leven met doodsangst te maken krijgt, maar eerder iemand die denkt: dit is het volgende wat ik moet doen, en dan ga ik de volgende dag naar mijn cliënten en dan bel ik je terug. Het was allemaal heel nuchter, en ik zou er graag meer over willen weten.

 

JH: Nou, ik denk dat dat een accurate beschrijving is van hoe ik me voelde en nog steeds voel. Ik had een geschiedenis van kanker in de familie – de hele vrouwelijke kant van mijn familie was aan kanker overleden, inclusief mijn moeder, grootvader, oom en anderen. Dus ik heb altijd geweten dat dat in de genetische belasting zat, het kwam niet als een verrassing. Maar zoals ik al eerder zei, wilde ik er alles aan besteden wat het van me vroeg in termen van een redelijke inzet voor het genezingsproces. En ik ben dankbaar om te kunnen zeggen dat ik, naar mijn beste weten, vandaag in goede conditie ben, maar ook mijn leven zo volledig mogelijk kan voortzetten. Waarom zou ik het leven dat beschikbaar is, tekortdoen? Het is altijd eindig, het is altijd korter dan we misschien zouden willen. En om te zeggen: oké, ondertussen gaat het leven door. Wat ga je vandaag met je leven doen? Wat zijn je keuzes vandaag? Je laat het niet door dit bepalen.

En wat de angst voor de dood zelf betreft, mijn ego staat daar absoluut niet te springen om. Aan de andere kant heb ik vaak met Socrates meegedacht, die, toen hem bijna drieduizend jaar geleden werd gevraagd, naar verluidt zei: "Of het is een lange slaap en ik kan de rest gebruiken, of er is een ander leven en het gaat mijn voorstellingsvermogen te boven." Socrates zegt: "Ik kijk ernaar uit om met de andere filosofen te praten en te zien wat zij te zeggen hebben." Dus ik denk dat wat de dood ook is, het een einde is aan de zorgen van het ego, of het is een transformatie van zulke proporties dat het onze verbeelding te boven gaat. Dus wat ik op dit moment ook denk, voel en geloof, het is letterlijk irrelevant geworden. En als ik me dat herinner, denk ik: nou, goed, dat laten we aan het mysterie over. Nietwaar?

 

TS: Je hebt dus niet helemaal vertrouwen in continuïteit. Voor jou is het meer een open verkenning van het onbekende?

 

JH: Natuurlijk. Nee, nee. Ik bedoel, als ik het wist, zou ik het je vertellen, toch? Dat weet ik niet.

 

TS: Dank je, Jim, van vriend tot vriend, ja.

 

JH: Ja. Onder vrienden hebben mensen verschillende meningen, maar dat is nu eenmaal zo. Dat zou andere geloofsstructuren opleveren. Ik ben agnostisch in de zin dat ik denk dat het een mysterie is van zo'n omvang dat ik het net zo min begrijp als het leven zelf. Het leven zelf is een mysterie. Waarom zijn we hier? Dat is een ander mysterie. Wat wil zich door ons heen ontvouwen? Dat is een grotere zorg dan het ophouden hiervan. Want voor zover ik weet, zal elke stopzetting hoe dan ook een einde maken aan mijn dagelijkse zorgen en bekommernissen.

 

TS: Oké, je hebt dit idee al meerdere keren genoemd, hoe belangrijk het is, wat er door je heen wil komen, hoe het leven door je heen wil komen, wat er tot uiting wil komen? Hoe weten we, wanneer we ons afstemmen en luisteren, dat dit is wat er door ons heen wil komen en dat dit geen ego-agenda is?

 

JH: Nou, dat is een heel goede vraag. En het is altijd een proces van onderscheiding, omdat veel van onze beslissingen die we destijds als juist beschouwden, werden gedreven door allerlei complexen of angsten. En ik heb mezelf, al sinds mijn kindertijd, altijd als leraar beschouwd. Toen ik mijn eerste lessen volgde, herinner ik me dat ik dacht: deze mensen zijn er om me te helpen en ze leren me hoe ik op een grotere schaal in deze wereld kan leven. Ik weet niet of ik het zo zou hebben gezegd, maar dat is wat ik heb ervaren. En ik dacht: hoe geweldig om zo iemand in je leven te zijn. Dus ik voelde die roeping, zelfs op de basisschool, en dat is wat ik altijd heb gedaan: leraar zijn, alleen in verschillende fora. En dus denk ik dat er voor een mens zoiets bestaat als een roeping, en ik heb het hier niet over een baan.

Werk is hoe we onze rekeningen betalen. Een roeping is wat je als persoon moet doen of zijn. En een deel van onze roeping is om in relatie te staan ​​tot andere mensen. Een deel ervan is om in relatie te staan ​​tot de natuur, een deel ervan is om in relatie te staan ​​tot wat zich via ons wil uiten. Dus het is redelijk om te experimenteren. Ik wilde als kind ook graag Major League Baseball-speler worden. Daar had ik het lichaam niet voor. Ik wilde ook graag schilder en muzikant worden. Daar heb ik het talent niet voor. Ik heb ermee geëxperimenteerd en ik heb al snel geleerd dat dat niet mijn ding is. Dus een beetje vallen en opstaan ​​is ook goed in het leven. Maar gaandeweg is er vaak... Ik bedoel, hoe vaak heb ik als therapeut niet gehoord: ik wilde dit altijd al doen. En er zit een maar in die zin, maar er was altijd een reden en vaak speelden er externe krachten mee, ja. Vaak een innerlijke weerstand om de uitdaging aan te gaan, een innerlijke angst om die grootsheid te betreden. Een andere vraag die ik mensen vaak stel op beslissende momenten onderweg: vergroot dit pad me? Verkleint het me? En we kennen meestal het verschil tussen de twee en kiezen het pad van de verruiming. Niet zoals de wereld het ziet, maar zoals het in jou wordt bevestigd. Dat is de sleutel, want altijd, wat ik ook doe, zullen alle juiste dingen die ik moet doen er helemaal niet toe doen als ze geen invloed hebben op mijn eigen innerlijke leven, want daar worden deze beslissingen werkelijk genomen. Daarom kunnen mensen al hun instructies volgen, alle juiste dingen doen, en dan ontdekken dat het zonder betekenis is, zonder doel. Er is geen energie meer.

Dat is wat mij op middelbare leeftijd overkwam. En eerlijk gezegd kijk ik daar nu op terug als iets goeds, hoewel ik het toen niet begreep, omdat het tegen me zei: kijk, je psyche heeft autonoom zijn goedkeuring en steun ingetrokken van de plekken waar je energie in wilt steken. Vraag je je nu af wat we zouden kunnen ontdekken als we meer aandacht zouden besteden aan wat er in je omgaat? Dan beseffen we dat er andere initiatieven zijn, andere krachten die zich via jou willen uiten. Wanneer je zo'n gesprek voert met je innerlijke realiteit, wordt je leven rijker, zelfs interessanter. Nogmaals, dit gaat niet over narcisme. Dit gaat niet over terugtrekking uit de wereld, dit gaat over het verbeteren van de kwaliteit van je relaties, de kwaliteit van je bijdragen aan de wereld. Maar als wat we doen niet voortkomt uit een juiste relatie met onszelf in het innerlijke leven, zal het op de lange termijn ook niet goed gaan.

 

TS: Terwijl we praten, Jim, denk ik na over hoe het voelt om naar jou te luisteren, ik zou zeggen, helend voor me, in balans brengend voor me, resettend voor me, zoiets. En ik denk dat een deel van de reden – en ik wil dit gewoon delen en je ook de kans geven om erover te reageren – zo vaak te maken heeft met de spirituele reis. In onze hedendaagse wereld bestaat het idee van ergens aankomen, dingen helemaal glinsterend en glanzend krijgen zonder problemen. Het idee dat het allemaal net als fel zonlicht is als je het goed doet. En op de een of andere manier hielp het besteden van meer dan acht uur aan het luisteren naar A Life of Meaning en het bij je wereldbeeld blijven, een soort innerlijke worsteling te legitimeren die ik vaak in mijn leven voel, waarvan ik denk dat ik dacht dat er iets mis met me was. Zo van: wat doe je? Waarom worstel je altijd met zoveel innerlijke ordening, Tami?

JH: Nou ja, want er is een goddelijke gisting in je geest. Daar komt het op neer. Jaren geleden had ik een cliënt die zei: "Ik wou dat ik een blije wortel was." En ik zei: "Daar is het te laat voor, je bent geen blije wortel. Je bent hier als iemand voor wie het leven ertoe doet. Je hebt vragen en als je je vragen beleeft, zul je een groter leven leiden." We willen allemaal, als jongeren, antwoorden. We gaan ervan uit dat er antwoorden zijn, en we vinden misschien wel af en toe antwoorden, maar we groeien er vaak overheen of de antwoorden zijn er maar voor een korte tijd. We moeten ons afvragen: oké, waar leidt het leven me nu naartoe? Dat is de vraag voor mij. En wat moet ik doen om me daarop voor te bereiden? Wat moet ik doen?

Omdat het moed en discipline vereist. Bijvoorbeeld schrijven. Ik heb een heleboel boeken en ik doe het niet voor het geld. Ze brengen niet zoveel op. Het is dat iets in mij verlangt naar expressie. En dus ben ik bereid een avondje ontspanning op te offeren om achter de computer te zitten en te stampen. En uit dat chemische proces ontstaat iets dat goed voelt, goed voelt, en dat ik beschouw als onderdeel van mijn roeping. Met andere woorden, er is altijd een vraag in je leven. Wat vraagt ​​het leven nu van je? Wat is het belangrijkste voor je? Wat vergroot uiteindelijk je reis, brengt je dichter bij het mysterie van deze reis?

Want uiteindelijk is het allemaal een mysterie. Jung zei ooit, in een van zijn brieven: "Het leven is een korte pauze tussen twee grote mysteries." Het is heel bondig, maar dat is de beste definitie van leven die ik kan bedenken: een korte pauze tussen twee mysteries. En een deel van het mysterie is, denk ik, dat wij deze korte pauze die we ons leven noemen zo helder mogelijk moeten maken met de krachten die ons al gegeven zijn, en die op de een of andere manier voldoende moeten respecteren om ze te dienen.

 

TS: Interessant. Dat is het laatste punt waar ik het over wil hebben, dit idee om het mysterieuze mysterieus te laten zijn. Ik heb een paar keer in mijn leven gemerkt dat mensen, wanneer ik diep mysterieuze dingen deel, me vragen: "Nou, hoe verklaar je dat?" En dingen die gebeurd zijn, zoals stemmen die ik heb gehoord over begeleiding en dat soort dingen – en dan zeggen ze: "Nou, wat is jouw verklaring daarvoor?" En ik merkte dat ik me onder druk voelde om een ​​of andere verklaring te geven, en soms heb ik zelfs verklaringen verzonnen, maar de waarheid is dat ik geen idee heb. Ik weet het niet, maar ik voel – is dat oké? Het is een mysterie en jij lijkt je daar prima bij op je gemak te voelen.

 

JH: Nou, als ik het mag uitleggen, dan is het niet het mysterie. Als het iets is wat ik niet weet of begrijp, dan ben ik bereid het te accepteren. Ik kan dat tolereren op een manier die ik als jongere niet kon. Ik bedoel niet dat ik er passief mee omga, het maakt me alleen maar nieuwsgieriger, maar ik voel me op mijn gemak bij mysterie, omdat ik denk dat de dingen die we kunnen begrijpen bijproducten zijn van waar onze psyche op dat moment is. En morgen hoop ik dat we ons in een ander, breder referentiekader bevinden. En het wordt allemaal een beetje verwarrend, een beetje troebel, en dat kunnen verdragen en daarin meegaan, denk ik, is een van de echte avonturen van het leven. Het is net als een wildwaterrafter zijn. Je hebt niet de leiding, je gaat mee met de stroom. Maar als je dat wel doet, is het ook opwindend.

 

TS: Ik heb met James Hollis gesproken. Met Sounds True heeft hij twee audioseries gemaakt. Ze zijn allebei prachtig. Als je ooit een lange autorit wilt maken of een lange wandeling wilt maken en naar iets wilt luisteren dat je echt in contact brengt met je innerlijk, wat er in je roert, dan raad ik beide series aan. De nieuwe heet A Life of Meaning: Exploring Our Deepest Questions and Motivations . En dan een eerdere audioserie die we met Jim hebben gemaakt, Through the Dark Wood: Finding Meaning in the Second Half of Life . Met Sounds True heeft James Hollis ook de boeken Living an Examined Life en Living Between Worlds: Finding Personal Resilience in Changing Times geschreven. Jim, heel erg bedankt voor je vriendschap, vooral voor dit gesprek, en eigenlijk alle inspiratie die je zovelen geeft. Namens ons allemaal, bedankt dat je het leven dient. Dankjewel.

 

JH: Dank je wel, Tami. Het is een voorrecht om met je samen te zijn. Je hebt altijd een geweldig interview met pittige vragen, en daarom kijk ik ernaar uit.

 

TS: Bedankt voor het luisteren naar Insights at the Edge . Je kunt een volledig transcript van het interview van vandaag lezen op SoundsTrue.com/podcast. En als je geïnteresseerd bent, klik dan op de knop Abonneren in je podcast-app. En als je geïnspireerd raakt, ga dan naar iTunes en laat een recensie achter voor Insights at the Edge . Ik vind het geweldig om feedback te krijgen, met je in contact te blijven en te leren hoe we ons programma kunnen blijven ontwikkelen en verbeteren. Door samen te werken, geloof ik dat we een vriendelijkere en wijzere wereld kunnen creëren. SoundsTrue.com: de wereld wakker maken.