De Radicale Daad Van Het Laten Lijden Van Dingen

"Rouw is een energie die niet te beheersen of te voorspellen is", overpeinsde Elizabeth Gilbert na het verlies van de liefde van haar leven. "Rouw gehoorzaamt niet aan je plannen of je wensen. Verdriet doet wat het wil, wanneer het wil. In dat opzicht heeft verdriet veel gemeen met liefde."

Net als liefde zwelt verdriet aan tot een compleet innerlijk universum dat de hele buitenwereld kleurt. Net als liefde – die meeslepende grondstof voor de meeste liederen, gedichten en schilderijen die onze soort heeft voortgebracht – leeft verdriet zich door het rouwen heen en kan het niet anders dan de waarheid spreken. In tegenstelling tot liefde beantwoordt onze cultuur de stem van verdriet met een mengsel van onrust en ontkenning. We willen het verdriet laten verdwijnen, het treurende hart onmiddellijk uit zijn verdriet verlossen. Vaak verwarren we ons onvermogen om andermans verdriet te verzachten met persoonlijk falen, of verwarren we hun falen met het onvermogen om er op de tijdlijn van onze wensen uit te komen.

Toen psychotherapeut Megan Devine — bedenker van de uitstekende bron Refuge in Grief en auteur van de draagbare tegenhangerIt's OK That You're Not OK: Meeting Grief and Loss in a Culture That Doesn't Understand ( openbare bibliotheek ) — haar jonge, gezonde partner zag verdrinken, zette het plotselinge en zinloze verlies haar wereld op zijn kop. Terwijl het langzaam de drijvende kracht van het leven terugkreeg, besloot ze haar professionele ervaring met het bestuderen van emotionele intelligentie en veerkracht te heroriënteren op een beter begrip van het verwarrende, allesverslindende rouwproces — het proces waarbij, zoals Abraham Lincoln schreef in zijn enorm inzichtelijke troostbrief aan een nabestaande vriend, de pijn van verlies langzaam wordt omgezet in "een verdrietig, zoet gevoel in je hart, van een puurder en heiliger soort dan je ooit hebt gekend"; een transformatie waarin bekwame, liefdevolle steun een wereld van verschil kan maken — steun die heel anders is dan wat we instinctief denken te helpen.

Door te bestuderen hoe mensen omgaan met intens verdriet – het verlies van dierbaren door geweldsmisdrijven, zelfmoord, rampen, kindersterfte en andere plotselinge catastrofale trauma's – kwam Devine tot een opvallend inzicht. Keer op keer merkte ze op dat onze meest intuïtieve impulsen om degenen te helpen wier lijden we zo graag willen verzachten – door ze op te vrolijken, door ze te midden van de duisternis te heroriënteren naar de vuurtorens in hun leven – hun hulpeloze angst alleen maar vergroten en de kloof tussen ons en hen vergroten. En dus begon ze zich af te vragen wat het immense verdriet dat we in de wereld tegenkomen en in ons eigen leven ervaren, verzacht.

Dit is wat ze leerde: