Droga Rozwiązań: Praktyczny Sposób Na Lepszą Przyszłość

Jaką rolę odegrasz w tworzeniu lepszego świata?

Kilka lat temu, na długo przed pandemią i rosnącym wskaźnikiem lęku i depresji wśród młodzieży, zostałem zaproszony, aby przemówić do uczniów piątej i szóstej klasy w szkole w Connecticut. Zapytałem ich, jakie są ich zdaniem największe problemy na świecie i zapisałem to, co powiedzieli, na tablicy, aż się zapełniła. Następnie poprosiłem ich, aby podnieśli ręce, jeśli uważają, że możemy rozwiązać wymienione przez nich problemy. Spośród czterdziestu pięciu dzieci tylko pięcioro podniosło ręce.

To był najbardziej trzeźwiący moment w mojej prawie trzydziestoletniej karierze edukatora humanitarnego — kogoś, kto uczy o powiązanych ze sobą kwestiach praw człowieka, zrównoważonego rozwoju środowiska i ochrony zwierząt. Pomyślałem sobie: jeśli te dzieci nie potrafią sobie nawet wyobrazić, że rozwiązujemy problemy, które wymieniły, co zmotywuje je do próby zrobienia czegoś?

Wiedziałem, że muszę coś zrobić, aby przywrócić im nadzieję, więc poprosiłem uczniów, aby zamknęli oczy i wyobrazili sobie, że siedzą na ławce w parku w piękny dzień pod koniec długiego i dobrze przeżytego życia. Namalowałem obraz tej sceny: powietrze i drogi wodne wokół nich były czyste. Gatunki odzyskiwały siły po wyginięciu. Od lat nie było wojny. Nikt nie kładł się spać głodny. Nauczyliśmy się traktować siebie nawzajem i inne zwierzęta z szacunkiem i współczuciem.

Następnie poprosiłem ich, aby wyobrazili sobie dziecko podchodzące do nich i dołączające do nich na ławce w parku. Powiedziałem im, że dziecko uczyło się historii w szkole i uczyło się o mroczniejszych czasach, a dziecko miało mnóstwo pytań o to, jak sprawy stały się o wiele lepsze. Następnie poprosiłem ich, aby wyobrazili sobie dziecko zadające to ostatnie pytanie:

„Jaką rolę odegrałeś w tworzeniu lepszego świata?”

Pozwoliłam im odpowiedzieć dziecku w ich umyśle, zanim poprosiłam je — wciąż z zamkniętymi oczami — o podniesienie rąk, jeśli teraz wyobrażają sobie, że rozwiązujemy problemy, które wypisali na tablicy. Tym razem czterdzieści rąk powędrowało w górę. Wizja spokojnego, zdrowego świata i świadomość, że one i inne dzieci w pokoju odegrają rolę w tworzeniu takiej przyszłości, wystarczyły, aby przywrócić im nadzieję.

Kilka lat później, gdy byłem w Guadalajarze w Meksyku, aby przemawiać na konferencji, zostałem zaproszony, aby porozmawiać z kilkoma uczniami piątej klasy w szkole, która była gospodarzem wydarzenia. Pamiętając, jak rozmawiałem z uczniami w Connecticut, poprosiłem te dzieci, aby podniosły ręce, jeśli uważają, że możemy rozwiązać problemy na świecie. Tym razem wszystkie ręce poszybowały w górę.

Co było inne? Ich nauczyciel uczył ich — w sposób odpowiedni do wieku — o tym, co dzieje się na naszej planecie, szczególnie w naszym środowisku, i angażował ich — również w sposób odpowiedni do wieku — w rozwiązywanie problemów środowiskowych. Ich szkoła zainstalowała panele słoneczne, stworzyła system kompostowania odpadów żywnościowych i wykorzystała duże dzbanki na wodę do napełniania pojemników wielokrotnego użytku zamiast jednorazowych butelek na wodę. Wiedzieli, że problemy można rozwiązać, ponieważ sami je rozwiązywali. Uczyli się, jak być rozwiązującymi.

Jak możemy stać się twórcami rozwiązań!

Nie tylko dzieci w szkołach powinny uczyć się, jak być rozwiązywaczami. Wszyscy musimy nauczyć się, jak identyfikować niesprawiedliwe, niezrównoważone i nieludzkie systemy i przekształcać je tak, aby przynosiły jak najwięcej korzyści i jak najmniej szkód ludziom, zwierzętom i ekosystemom podtrzymującym życie. Mówiąc jasno, rozwiązywacze to nie to samo, co rozwiązywacze problemów (dlatego to słowo może być pomocne). Inżynierowie mogą rozwiązać problem wysadzenia góry w celu wydobycia węgla, ale to nie czyni ich rozwiązywaczami. W definicji rozwiązywacza tkwi nakaz rozważenia wpływu naszych rozwiązań na całe życie i dążenia do unikania powodowania niezamierzonych szkód. Rozwiązywacze to również nie to samo, co humanitaryści. Humanitaryści łagodzą cierpienie i pracują nad łagodzeniem szkód, co jest głęboko godnym wysiłkiem. Rozwiązywacze posuwają humanitaryzm o krok dalej, zajmując się przyczynami cierpienia i szkód, aby nie trwały one długo.

Rozwiązujący zaczynają od nastawienia, że ​​lepszy świat jest możliwy, a poprzez współpracę, nawet ponad pozornie nierozwiązywalnymi podziałami, możemy rozwiązać problemy, z którymi się mierzymy. Następnie stosują proces:

1. Określenie konkretnego problemu, który chcą rozwiązać

2. Badanie przyczyn źródłowych i systemowych

3. Opracowanie innowacyjnego rozwiązania, które ma najmniej (lub wcale) niezamierzonych negatywnych skutków dla ludzi, zwierząt i ekosystemów

4. Wdrażanie rozwiązania i jego ocena w celu wprowadzenia ulepszeń

Ten czteroetapowy proces wydaje się prosty i oczywisty, ale wymaga dogłębnych badań, rozwijania krytycznego, systemowego, strategicznego i kreatywnego myślenia, zaangażowania w uczenie się od różnych interesariuszy i uwzględnianie wielu perspektyw oraz pokory, aby rozwiązania mogły z czasem stawać się coraz bardziej adekwatne.

Ponieważ zaczyna się od założenia, że ​​problemy można rozwiązać, nastawienie na rozwiązania może być antidotum na myślenie binarne, które stawiałoby nas przeciwko sobie. Zbyt często przedstawiane są nam „sprzeczne” poglądy na pewne kwestie. Konflikt jest wzmacniany w mediach i przez polityków, a podstawowe problemy, co do których większość z nas może znaleźć kilka, jeśli nie wiele, punktów porozumienia, zostają przesłonięte przez argumenty, które odwodzą nas od identyfikowania i zajmowania się podstawowymi i/lub systemowymi przyczynami problemów.

Opowiadanie się po którejś stronie przychodzi nam łatwo i być może naturalnie, ale poprzez kultywowanie myślenia rozwiązującego odkrywamy, że mosty nie są takie trudne do zbudowania. A gdy podejmiemy ten wysiłek, aby wspólnie stawić czoła wyzwaniom, z którymi się mierzymy, zrozumiemy — tak jak zrozumieli to uczniowie piątej klasy w Meksyku — że nasze problemy są w pełni rozwiązywalne przy odpowiednim nastawieniu, umiejętnościach, poświęceniu i etycznych podstawach.