Selama bertahun-tahun saya bekerja dengan keluarga yang sangat mendera anak-anak mereka. Lama kelamaan, saya mula menyedari bahawa semua penderitaan yang dikumpul oleh kanak-kanak—sama ada keganasan rumah tangga atau penderaan atau pengabaian kanak-kanak—adalah akibat daripada ketiadaan empati dalam diri ibu bapa.
Tidak ada seorang pun daripada ibu bapa yang bangun dan memutuskan, "Hari ini adalah hari saya akan menyakiti anak saya." Ini bukan raksasa; ini adalah orang yang saya sayangi, sebenarnya.
Saya masih ingat bekerja dengan sekumpulan ibu remaja yang semuanya telah melalui penderaan seksual atau fizikal semasa kanak-kanak dan kini bergelut dengan ketagihan. Mereka mengalami kesukaran untuk berempati dengan anak-anak mereka. Apabila anak-anak jatuh, ibu-ibu akan berkata, "Tidak sakit, tiada untung." Dan ini mungkin kanak-kanak kecil yang belajar berjalan.
Saya melihat bahawa jika anda belum mengalami cinta, sangat sukar untuk mengetahui bagaimana untuk mencintai.
Jadi apa yang boleh kita lakukan untuk memecahkan kitaran penyalahgunaan dan pengabaian ini?
Idea saya adalah untuk memberi tumpuan kepada hubungan lampiran antara ibu bapa dan anak. Saya percaya bahawa kita mewarisi keupayaan untuk empati-bahawa kita semua adalah empati secara intuitif-tetapi kapasiti ini boleh layu pada pokok anggur jika kanak-kanak tidak pernah mengalami empati dalam hubungan keterikatan dengan ibu bapanya. Jadi mengapa tidak belajar daripada hubungan lampiran?
Idea itu mendorong saya untuk melancarkan Roots of Empathy pada tahun 1996. Roots of Empathy ialah program berasaskan bilik darjah untuk kanak-kanak di tadika hingga darjah lapan. Misi kami adalah untuk membina masyarakat yang lebih prihatin, aman dan sivil dengan meningkatkan tahap empati dalam kalangan kanak-kanak.
Inti dari program ini ialah membawa perhubungan keterikatan ke dalam bilik darjah: Setiap bulan selama sembilan bulan, kami membawa bayi ke dalam bilik darjah bersama ibu bapanya, ditemani oleh pengajar Akar Empati. Kanak-kanak melihat cinta berkembang sepanjang tahun persekolahan; mereka melihat keyakinan dan keselamatan serta penyelarasan emosi antara ibu bapa dan anak turut berkembang.
Sebagai tambahan kepada lawatan keluarga, pengajar Roots of Empathy melawat bilik darjah beberapa hari sebelum lawatan keluarga, untuk membantu kanak-kanak membuat persediaan untuknya, dan beberapa hari selepas lawatan keluarga, untuk membantu kanak-kanak merenungkannya, untuk sejumlah 27 lawatan Roots of Empathy sepanjang tahun.
Melalui lawatan ini kami mengajar celik emosi. Setiap kali bayi menunjukkan beberapa emosi, kanak-kanak bercakap tentang niat bayi dan apa yang bayi mesti rasa. Mereka belajar bahasa untuk perasaan mereka.
Saya masih ingat apabila kita mempunyai anak-anak di kelas darjah empat bercakap tentang masa ketika mereka berasa sedih; kami membantu mereka memahami bahawa kami semua berasa sedih dan sunyi pada masa-masa tertentu, tetapi kami boleh membantu satu sama lain. Dan gadis kecil ini, secara tiba-tiba, berkata, "Saya berasa sedih apabila ibu saya memberikan saya kerana kami tidak mampu membeli makanan yang enak."
Tiada siapa yang berkata apa-apa pada masa itu. Tetapi keesokan harinya, kebanyakan kanak-kanak di dalam kelas datang dengan makanan. Majoriti kanak-kanak secara senyap-senyap di dalam bilik jubah memberikan makanan kepada gadis kecil itu. Tetapi apa yang sangat menyentuh ialah bagaimana sesetengah kanak-kanak berkata, "Ini untuk ibu anda, jadi ibu anda boleh mendapatkan anda kembali."
Jelas sekali kita belum mula menyelami kedalaman hati manusia, dan saya fikir ia berdegup paling dalam pada anak-anak kita. Selalunya kanak-kanak kecil lebih celik emosi daripada kita.
Saya rasa kita di Amerika Utara buta huruf secara emosi. Kami bimbang tentang kadar celik huruf tradisional kami, tetapi kami sepatutnya lebih bimbang, saya fikir, tentang celik emosi kami, keupayaan kami untuk berhubung dengan diri sendiri dan satu sama lain. Di sekolah, kita mengajar kanak-kanak membaca, tetapi jika kita tidak mengajar mereka untuk berhubung dengan orang lain, mereka akan hilang dalam kehidupan—hilang dalam hubungan mereka, mereka tidak akan berjaya dalam pekerjaan mereka, dan kita tidak akan mendapat keamanan di dunia. Pergunungan dan benua kita dan lautan kitalah yang memisahkan kita. Tetapi persamaan kita melalui emosi yang menghubungkan kita. Dalam Roots of Empathy, kanak-kanak boleh melihat persamaan mereka dengan orang lain melalui bayi. Apabila kanak-kanak memerhati setiap dimensi bayi “mereka”—setiap cegukan, setiap senyuman, setiap pandangan cemas—mereka belajar tentang sifat perangai bayi itu.
Sebagai contoh, adakah bayi berintensiti tinggi atau rendah, dan apakah maksudnya? Bayi itu menangis dengan kerap, kuat dan lama—itulah bayi yang kuat. Ini membantu kanak-kanak untuk memahami diri mereka sendiri dan memberi mereka kebenaran untuk menyayangi diri mereka sendiri jika mereka sengit, kerana kita semua bersetuju bahawa kita sayangkan bayi, sama ada bayi itu intensiti tinggi atau intensiti rendah.
"Oh, saya rasa awak sangat sengit, Billy," kata seorang kanak-kanak kepada yang lain selepas lawatan bayi mereka.
"Kenapa anda fikir saya sangat sengit?" tanya Billy.
"Kerana anda mengalami kehancuran sepanjang masa."
"Ya," kata Billy, "jadi saya seperti bayi kita! Cukup keren!"
Perkara lain yang kami lakukan dalam Roots of Empathy ialah mengekalkan barometer emosi, di mana kanak-kanak mengatakan sama ada mereka berasa hebat, tidak begitu hebat, atau berada di tengah-tengah. Kemudian kami melihat senarai keseluruhan dan bertanya kepada kanak-kanak apa yang mereka perhatikan. Tiada siapa yang perasan secara khusus siapa yang berkata apa, tetapi mereka terkejut jika mereka adalah salah seorang kanak-kanak yang tidak berasa terlalu gembira pada hari itu dan mereka melihat ada orang lain yang tidak gembira. Terdapat pengasingan sedemikian dalam perasaan negatif kami: Mudah untuk gembira bersama, tetapi sukar untuk kanak-kanak bercakap tentang kesepian dan ketakutan.
Dan perkara menarik yang berlaku apabila kanak-kanak mempunyai pandangan tentang perasaan orang lain—empati—adalah ia memberikan rehat terhadap pencerobohan.
Sudah tentu, kami tahu daripada penyelidikan bebas tentang Roots of Empathy bahawa kesan terbesarnya adalah dalam mengurangkan keagresifan dalam kalangan kanak-kanak—hasil yang sangat penting, kerana pencerobohan adalah pintu masuk kepada semua jenis hasil buruk yang lain untuk kanak-kanak. Ramai orang telah memuji program ini untuk memerangi buli. Saya tidak pernah berhasrat untuk menjadi program anti-buli; ia adalah satu kemalangan yang menggembirakan kerana ia mengurangkan semua jenis buli.
Penyelidikan juga mencadangkan kami meningkatkan celik emosi kanak-kanak. Jika dibandingkan dengan pelajar lain, pelajar Roots of Empathy menunjukkan pemahaman yang lebih baik secara signifikan tentang emosi mereka sendiri dan orang lain.
Lebih-lebih lagi, penyelidikan menunjukkan bahawa Roots of Empathy mewujudkan lebih banyak kanak-kanak penyayang dan menyokong—mereka lebih baik hati, lebih cenderung untuk berkongsi dan membantu rakan sekelas mereka. Mereka juga berasa lebih disokong oleh rakan sekelas dan guru mereka, dan mereka merasakan rasa autonomi yang lebih besar daripada kanak-kanak lain.
Hebatnya, pelajar di setiap peringkat gred terus menunjukkan peningkatan ini dalam tingkah laku mereka tiga tahun selepas menamatkan Roots of Empathy.
Kanak-kanak dalam Akar Empati juga mempunyai lebih banyak pengetahuan berbanding kanak-kanak lain tentang keibubapaan dan keperluan bayi. Ramai ibu bapa yang saya pernah bekerja menggoncangkan bayi mereka sehingga lumpuh, pekak, buta atau mati hanya kerana mereka tidak faham bahawa bayi menangis kerana keperluan emosi mereka, bukan sahaja keperluan fizikal mereka—mereka boleh menangis hanya kerana mahu dipeluk. Jika kanak-kanak benar-benar boleh memahami kehidupan emosi bayi, mereka boleh menjadi ibu bapa dengan cantik apabila dewasa.
Selepas bermula sebagai program perintis dengan 150 kanak-kanak di Toronto 15 tahun yang lalu, Roots of Empathy kini telah merebak ke seluruh Kanada dan seluruh dunia. Tahun persekolahan lalu ini, lebih 47,000 kanak-kanak menyertai Kanada, di kira-kira 1,900 bilik darjah dan 1,300 sekolah. Pada musim luruh 2011, setiap wilayah Kanada akan mengambil bahagian dalam program ini. Ia dihantar dalam bahasa Inggeris dan Perancis dan menjangkau komuniti luar bandar, bandar dan terpencil, termasuk komuniti Orang Asli di Kanada. Sehingga kini, Roots of Empathy telah mencapai lebih 363,000 kanak-kanak di seluruh negara. Kami juga telah melancarkan program "kakak", Benih Empati, untuk kanak-kanak yang lebih muda, berumur tiga hingga lima tahun, di pusat jagaan kanak-kanak.
Kami juga mempunyai program di United Kingdom, Ireland, Ireland Utara, New Zealand dan Jerman. Program ini baru sahaja bermula di Amerika Syarikat, dengan program di Seattle dan program baharu dilancarkan di New York dan San Francisco Bay Area pada musim gugur ini. Kami merancang untuk sampai ke negara lain tidak lama lagi.
Apabila kami memasangkan beberapa bilik darjah Roots of Empathy ini—apabila kanak-kanak Orang Asli di utara Ontario berkomunikasi dengan kanak-kanak Maori di New Zealand, contohnya—mereka melihat betapa hampir sama mereka. Mereka mengatakan perkara yang sama tentang bayi mereka. Mereka mengatakan perkara yang sama tentang keluarga mereka. Mereka mengatakan perkara yang sama tentang rakan mereka. Dan pada penghujung tahun, apabila mereka mendoakan bayi mereka, seperti yang dilakukan oleh semua kelas Roots of Empathy pada akhir tahun, mereka mengharapkan perkara yang sama. Dan apa yang mereka inginkan harus ada pada jadual dasar setiap negara di planet ini. Mereka berharap bayi itu gembira. Mereka berharap bayi itu sihat. Mereka berharap agar bayi itu sentiasa mempunyai kawan yang baik. Mereka berharap bayi itu tidak menghidap asma—itu jelasnya kanak-kanak kecil yang menghidap asma. Mereka berharap bayi itu tidak akan dibuli—itulah beberapa kanak-kanak yang telah menderita. Mereka berharap bayi itu mempunyai ayah, dan mereka berharap ibu tidak perlu pergi bekerja.
Setiap bilik darjah mempunyai armada yang patah hati, dan guru yang miskin mempunyai pekerjaan yang luar biasa. Saya mempunyai seorang guru memanggil saya tahun lepas. "Saya tidak mahu mempunyai Akar Empati," katanya. "Saya tidak tahu apa-apa tentang bayi—untuk apa saya mahukan bayi di dalam kelas saya? Tetapi pengetua saya membuatkan saya mempunyainya."
"Sungguh, saya tidak tahu apa yang hendak saya katakan kepada awak," sambungnya. “Tetapi saya berhasrat untuk bersara pada bulan Jun, dan sekarang kerana Roots of Empathy saya mengajar selama dua tahun lagi untuk mengejar semua kanak-kanak yang saya tidak jumpa.”
Tiada kanak-kanak yang patut kita tinggalkan. Apa yang ditawarkan oleh Roots of Empathy ialah pedagogi harapan, membantu kanak-kanak mencari suara mereka—selalunya melalui seni—untuk berkongsi apa yang ada dalam hati mereka.
Masa kanak-kanak adalah musim yang sangat singkat, dan kami tahu begitu banyak yang boleh dilakukan untuk membolehkan kanak-kanak menjalani kehidupan yang bahagia dan produktif. Dalam lipatan otak kanak-kanak, kita mempunyai potensi untuk belas kasihan, kita mempunyai impian, dan kita mempunyai harapan untuk hari esok. Kerana ia benar-benar pada nafas anak-anak kecil bahawa masa depan moral alam semesta terletak.
COMMUNITY REFLECTIONS
SHARE YOUR REFLECTION
11 PAST RESPONSES
Love it. Please bring this to Australia.
And yeah, agree, we need this for adults, too, who didn't get to benefit from it as kids at school.
Wonderful, but we also need a program for parents- those voluntarily seeking helping or those who have been identified by Child Protective Services as needing help. We need to let these folks observe loving parent-child interactions so that they have behavior to model.
I laud and praise these efforts and this program. It is exactly what we need.
Our little guy is a Roots of Empathy volunteer and I think the program is great. I can't speak to the effect on the kids outside of the half hr once a month we are there. However, I can say that I was amazed at how engaged the majority of the kids are. I thought there would be some gender split (boys might not be interested and girls might be), but I was definitely wrong. There were even older boys that would stop in the hallway to try to make the little guy laugh. On our end the program has taught us things about growth and development, which we didn't know about otherwise. He also loves going to the class and warms up pretty quickly so that by the end he is really excited. This is definitely one of the best decisions we have made in the early months of his life and will be something we talk about for years to come.
I want this program started where I live!!! I want to help get it started. This is wonderful. Very inspiring.
Great article! This is a beautiful movement and the results of the effort are even more beautiful. Keep up the good work of spreading love, that's the solution to our numerous world challenges.
What a fabulous movement. I had to share it with others. Thank you.
Brought tears to my ears and hope to my heart. Thank you Mary Gordon; I hope this program comes to Australia, and is thoroughly embraced. We have a terrible bullying culture here, and I think the world's empathy needs topping up desperately. And it all starts with our children.
I cried when I read this article. I gave thanks that children can learn. Now I want the older generation of parents with anger issues and lack of EMPATHY issues to also have access to this.
Paul pjsmetana@gmail.com
An amazing program. Indeed Mary Gordon is a Superhero. Thank you for sharing her project with us and in reminding us for the great need for Emotional Literacy. I work with children using Storytelling to connect one to another and create understanding and empathy. I will research your work further. Thank you so much. HUG from my heart to yours, Kristin
Mary Gordon is a true hero