Lekcje życia Od 56 Lat

W filmach dokumentalnych „Up” przedstawiono historię 14 osób w wieku od 7 do 56 lat, ilustrując przy okazji najnowsze odkrycia naukowe dotyczące sensownego życia.

Krytyk filmowy Roger Ebert nazwał serię „Up” „inspirującym, wręcz szlachetnym wykorzystaniem medium filmowego”.

Wszystko zaczęło się przypadkowo w 1964 roku, kiedy brytyjski program telewizyjny „World in Action” przedstawił sylwetki 14 siedmiolatków, aby odkryć, jak klasa społeczna ukształtowała ich światopogląd. Nie planowano wyjść poza ten jeden odcinek zatytułowany „Seven Up!”.

Symon doświadczył śmierci matki, narodzin dzieci, bezrobocia, rozwodu i ponownego małżeństwa (z Vienettą, po prawej). Choć nigdy nie odniósł sukcesu finansowego, życie Symona pokazuje, jak ważna dla szczęścia jest rodzina i więzi społeczne.

Ale siedem lat później reżyser Michael Apted przedstawił tę samą grupę dzieci w filmie „7 plus Seven” — i co siedem lat powracał do tej różnorodnej grupy Brytyjczyków, zadając im mniej więcej te same pytania.

Serial ma ogromną, skumulowaną siłę oddziaływania. Miliony widzów widziały, jak 14 osób z różnych środowisk dorasta i starzeje się, ukazując długofalową trajektorię zwyczajnego – choć wnikliwie analizowanego – życia. W najnowszej odsłonie, która ukaże się w tym miesiącu w USA, rozmawiamy z uczestnikami w wieku 56 lat. (Całość serialu można obejrzeć na Netflixie lub obejrzeć niektóre odcinki na YouTube).

Wkraczając w jesień swojego życia w serialu 56 Up , bohaterowie poruszają tematy wykraczające poza strukturę klasową w Wielkiej Brytanii, poruszając znacznie bardziej fundamentalne pytania o szczęście , związki, cel i zaangażowanie.

Oglądając ponownie serial i oglądając „56 Up” w kinie, uderzyło mnie to, że serial ożywia spostrzeżenia, które moglibyśmy odrzucić jako banały – gdyby nie były tak cholernie trudne do zrealizowania. I rzeczywiście, każdy z tych pozornych banałów rzuca światło na najnowsze osiągnięcia w dziedzinie nauki o sensownym życiu. Oto pięć z nich.

1. Życie toczy się dalej.

Przez lata obserwowaliśmy, jak uczestnicy doświadczają śmierci, rozwodów i dramatycznych niepowodzeń zawodowych. Widzieliśmy też, jak zawierają małżeństwa, rodzą dzieci i przezwyciężają przeciwności losu. Wielokrotnie widzieliśmy, jak uczestnicy wierzyli, że negatywne wydarzenia oznaczają koniec ich życia – jeden z nich rozważał nawet samobójstwo – lub że pozytywne doprowadzą do trwałego szczęścia.

Czas pokazał, że oba poglądy są błędne – co potwierdzają badania psycholog Sonji Lyubromirsky . „Nic nie przynosi tyle radości ani tyle cierpienia, ile nam się wydaje” – mówi Lyubromirsky, autorka książki „Mity szczęścia ”. „Nie ma pewnej drogi do szczęścia, ani pewnej drogi do cierpienia”.

W większości przypadków ludzie stopniowo powracają do swojego osobistego „poziomu bazowego” szczęścia po triumfie lub tragedii. Kluczem do szczęścia, argumentuje Lyubromirsky , jest podniesienie tego poziomu poprzez pielęgnowanie podejścia do życia, które kładzie nacisk nadocenianie dobrych rzeczy , a także na takie cechy jak przebaczenie i współczucie . Psycholog i autorka książki „Miłość 2.0” Barbara Fredrickson ma inne zdanie: sugeruje, że samo pielęgnowanie pozytywnych doświadczeń, zwłaszcza z ukochanymi osobami , „poszerzy i zbuduje” naszą odporność psychiczną.

Tak mówi nauka, ale myślę, że jakoś bardziej pocieszające jest zobaczyć, że te spostrzeżenia ujawniają się w życiu prawdziwych ludzi z serialu „Odlot”.

2. Licz swoje błogosławieństwa.

Najbardziej zmartwieni i fascynujący uczestnicy serii to ci, którzy są jednocześnie najbardziej wdzięczni za to, co mają.

Na przykład Jackie była obciążona samotnym wychowywaniem trzech synów, zmagając się z rozbitymi związkami, problemami zdrowotnymi i chronicznym bezrobociem. A jednak w filmie „56 Up” poruszająco opowiada o wsparciu, jakie otrzymała od bliskich i od rządu, i starannie docenia to, co zyskała dzięki macierzyństwu.

Inny uczestnik, Neil, cierpi na ciężką chorobę psychiczną, od dawna jest bezdomny i ma myśli samobójcze. Jednak Neil zapewnia widzom również wiele chwil wdzięczności, na przykład gdy opowiada o tym, jak bardzo jest wdzięczny za długie spacery i rozmowy z przyjaciółmi.

To poczucie wdzięczności w ogromnym stopniu przyczynia się do odporności Jackie i Neila, a także w dogłębny sposób ujawnia spostrzeżenia wynikające z nowej nauki o wdzięczności .

Jak pisze psycholog Robert Emmons : „Przebadaliśmy ponad tysiąc osób w wieku od ośmiu do osiemdziesięciu lat i odkryliśmy, że osoby, które regularnie praktykują wdzięczność, zgłaszają szereg korzyści” – w tym silniejszy układ odpornościowy, niższe ciśnienie krwi, większy optymizm i silniejsze więzi społeczne. „Osoby, które żyją w ciągłej wdzięczności, naprawdę doświadczają życia inaczej niż osoby, które oszukują samych siebie, nie odczuwając wdzięczności”.

3. Relacje są ważne — i to bardzo .

„W wieku 56 lat ludzie, którzy wkładają energię w rodzinę, odnieśli z tego wielką korzyść” – powiedział Michael Apted po premierze filmu 56 Up w Nowym Jorku.

Zgadzam się z Aptedem i nauka również . Seria „Up” raz po raz pokazuje, jak ważne są przyjaciele, rodzina i więzi społeczne dla sukcesu i szczęścia w życiu – co jest również jednym z najważniejszych wniosków płynących z dziesięcioleci badań nad pozytywnymi emocjami.

Tony jest pod wieloma względami najbardziej czarującą i wyrazistą osobowością w serii „Odlot” – ale był też niewiernym i niepomocnym mężem. To właśnie świadomość tej historii doprowadza nas do łez, gdy w „56 Odlocie ” oddaje hołd swojej żonie i niesamowitej trwałości ich małżeństwa . Ta chwila zdaje się zaskakiwać nawet Tony'ego – gdy opowiada historię, zdaje się nagle dostrzegać swój trzydziestopięcioletni związek w całości i zatrzymuje się z wdzięcznością dla swojej żony. Bez żony i dzieci człowiek taki jak Tony mógłby wieść o wiele pustsze życie.

Serial pokazuje również, że rozwód nie musi oznaczać końca rodziny . Wielu chłopców dorastało bez ojców, a kilku z nich rozwiodło się w późniejszym wieku, a mimo to wszyscy pozostali zaangażowanymi, odpowiedzialnymi ojcami (zarówno dla dzieci biologicznych, jak i dla pasierbów i dzieci z rodzin zastępczych), co odzwierciedla trzypokoleniową transformację ojcostwa .

Zarówno dla mężczyzn, jak i dla kobiet troska o innych nadała życiu sens, którego nie byli w stanie odnaleźć w żadnej innej aktywności.

4. Pieniądze również mają znaczenie — ale tylko do pewnego stopnia.

Pierwotnie serial miał na celu zbadanie długoterminowego wpływu klasy społecznej na szczęście i szanse życiowe. I rzeczywiście pokazuje, że pieniądze mają znaczenie .

Dzieci, które zaczynały w wyższych sferach, zmagały się z problemami osobistymi, ale trudno nie zauważyć faktu, że ostatecznie cieszyły się satysfakcjonującą karierą i zbudowały stabilne rodziny. Uczestnicy z niższych i robotniczych warstw społecznych – zwłaszcza kobiety – zmagali się z dużo większą niestabilnością emocjonalną i ekonomiczną, nie wspominając o gorszym zdrowiu psychicznym i fizycznym. Właśnie to przewidują badania .

Badania pokazują jednak również, że gdy zapewnimy sobie pożywienie, schronienie i minimalny poziom komfortu, szczęście wypływa z poczucia sensu i relacji znacznie bardziej niż z pieniędzy. To wyjaśnia, dlaczego Symon, operator wózka widłowego, i Paul, złota rączka, wydają się być co najmniej tak szczęśliwi jesienią życia, jak odnoszący sukcesy prawnicy John i Andrew.

„Nie musisz być bogaty, żeby być szczęśliwy, ale bądź wartościowym członkiem swoich grup” – mówi Cameron Anderson , profesor na Uniwersytecie Kalifornijskim w Haas School of Business w Berkeley. „To, co czyni osobę o wysokiej pozycji w grupie, to zaangażowanie, hojność wobec innych i poświęcenie dla dobra ogółu”.

5. Nie porównuj się z innymi.

Tak, badania pokazują, że nierówności czynią nas nieszczęśliwymi – ale okazuje się, że ma to niewiele wspólnego z bezwzględnymi kwotami pieniędzy. To porównania są bolesne.

W filmie „56 Up” John, chłopak z wyższych sfer, ze smutkiem wspomina, że ​​jego dwaj najstarsi przyjaciele są teraz ministrami w rządzie, więc „nie sposób oprzeć się wrażeniu, że jest się nieudacznikiem, porównując się z nimi”.

Rzeczywiście, kuszące jest – biorąc pod uwagę pierwotne założenia serialu – porównywanie uczestników ze sobą. Jednak dla mnie najważniejszą lekcją, jaką możemy wyciągnąć z serialu, jest to, że każde życie należy oceniać na jego własnych zasadach.

Na przykład, jeśli porównamy Johna do Paula, czasem murarza pochodzącego z biednego środowiska, niektórzy mogliby pokusić się o stwierdzenie, że potencjał Paula został stłumiony przez brak wsparcia emocjonalnego i możliwości edukacyjnych.

Ale gdy patrzymy, jak 56-letni Paul idzie ręka w rękę z żoną i śmieje się z synem, córką i wnukami, trudno uwierzyć, że naprawdę jest w gorszej sytuacji niż John. Jako dziecko i młody mężczyzna Paul martwił się, że nigdy nie będzie w niczym dobry. Jednak w dojrzałości wydaje się, że osiągnął pewien poziom spokoju i pewności siebie. Paul po prostu przestał porównywać się z innymi i zaczął akceptować swoje życie i osiągnięcia takimi, jakimi są.

Nawet John, w wieku 56 lat, zrozumiał, jak bezsensowne jest porównywanie się z innymi i podsumował: „Mam wspaniałych przyjaciół, jestem szczęśliwie żonaty, jestem niesamowicie szczęśliwy pod wieloma względami”. To cudownie proste podsumowanie życia — i całego serialu „Odlot”.

Jeśli brzmi to dla Ciebie banalnie, rozważ możliwość, że Ty (podobnie jak ja) możesz być bardzo podobny do Johna. Wiemy, intelektualnie, że krzywdzimy się porównywaniem z innymi, ale nie potrafimy przestać. Być może dlatego Roger Ebert nazywa serial „Odlot” „szlachetnym” wykorzystaniem filmu. Zachęca on do refleksji nad życiem jego uczestników – w przeciwieństwie do porównywania – i w ten sposób zachęca nas do przyjrzenia się własnemu życiu.

Chcesz dowiedzieć się więcej o nauce szczęścia? Ta prezentacja z cyklu „12 sprawdzonych kroków do szczęścia” ilustruje ćwiczenia na szczęście, które możesz zacząć praktykować już dziś .