Een Heerlijke Revolutie

Leren de juiste keuzes te maken over voedsel is de allerbelangrijkste sleutel tot milieubewustzijn – voor onszelf, en vooral voor onze kinderen.

Totdat we inzien dat hoe we ons voeden net zo belangrijk is – en misschien wel belangrijker dan – alle andere menselijke activiteiten, zal er een enorm gat in ons bewustzijn ontstaan. Als we niet om eten geven, zal de omgeving altijd iets buiten onszelf zijn. En toch kan de omgeving iets zijn dat je op de meest intieme – en letterlijk viscerale – manier beïnvloedt. Het kan iets zijn dat echt in je binnenste doordringt en verteerd wordt.

Hoe kunnen de meeste mensen zich zo onnadenkend overgeven aan de onmenselijke ervaring van levenloos fastfood dat overal in ons leven aanwezig is? Hoe kun je je verwonderen over de wereld en jezelf vervolgens op een totaal onfantastische manier voeden? Ik denk dat het komt doordat we de essentiële relatie tussen voedsel, landbouw en cultuur niet begrijpen, en niet weten hoe voedsel de kwaliteit van ons dagelijks leven beïnvloedt.

Voor mij is eten het centrale element in de menselijke ervaring dat zowel onze zintuigen als ons geweten kan openen voor onze plaats in de wereld. Denk hier eens over na: eten is iets wat we allemaal gemeen hebben. Het is iets wat we allemaal elke dag moeten doen, en het is iets wat we allemaal kunnen delen. Voedsel en voeding bevinden zich precies op het snijvlak van mensenrechten en milieu. Iedereen heeft recht op gezond en betaalbaar voedsel.

Wat zou een heerlijkere revolutie kunnen zijn dan onze beste middelen in te zetten om dit aan kinderen te leren – door ze te voeden en plezier te geven; door ze te leren hoe ze verantwoord voedsel kunnen verbouwen; en door ze te leren hoe ze het kunnen koken en samen aan tafel kunnen eten? Wanneer je de zintuigen van een kind begint te openen – wanneer je kinderen uitnodigt om fysiek bezig te zijn met tuinieren en eten – ontstaat er een reeks waarden die hen moeiteloos wordt bijgebracht, die hen gewoon overspoelt, als onderdeel van het proces van elkaar goed eten aanbieden. Kinderen raken zo verrukt – zelfs zo verrukt – door op een sensuele, kinesthetische manier bezig te zijn met leren. En eten verleidt je door de aard ervan – de geur van bakken bijvoorbeeld: het maakt je hongerig! Wie zou de geur van vers brood of de geur van warme tortilla's die van de comal komen, kunnen weerstaan?

Niets is zo universeel. Niets is zo krachtig. Als je begrijpt waar je eten vandaan komt, kijk je op een heel andere manier naar de wereld. Ik denk dat als je echt op deze manier om de wereld gaat geven, je overal kansen ziet. Waar ik ook ben, ik ben altijd op zoek naar wat er eetbaar is in het landschap. Nu zie ik de natuur niet alleen als een bron van spirituele inspiratie – prachtige zonsondergangen en majestueuze paarse bergen – maar als de bron van mijn fysieke voeding. En ik ben gaan beseffen dat ik er volledig afhankelijk van ben, in al haar schoonheid en rijkdom, en dat mijn overleving ervan afhangt.

We moeten de kinderen leren dat zorg voor het land en leren om jezelf te voeden net zo belangrijk zijn als lezen, schrijven en rekenen. Onze families en instellingen doen dit over het algemeen niet. Daarom geloof ik dat het aan het openbare onderwijssysteem is om onze kinderen deze belangrijke waarden bij te brengen. Er zouden moestuinen op elke school moeten zijn, en schoolmaaltijdprogramma's die de groenten en fruit van de kinderen zelf aanbieden, aangevuld met lokale, biologische producten. Dit zou zowel het onderwijs als de landbouw kunnen transformeren. Een gemiddelde school met bijvoorbeeld duizend leerlingen heeft 100 kilo aardappelen nodig voor één schoolmaaltijd. Stel je de impact van deze vraag naar biologisch voedsel eens voor!

Deze lessen zijn niet nieuw. In een pamflet uit 1900 pleitte een Californische onderwijzer voor een schooltuin. Schooltuinen, schreef hij, leren leerlingen dat "daden gevolgen hebben, dat burgers voor openbaar bezit moeten zorgen, dat arbeid waardigheid heeft, dat de natuur prachtig is." Ze leren ook zuinigheid, eerlijkheid, toewijding, concentratie en rechtvaardigheid. Ze leren wat het betekent om beschaafd te zijn.

Ik heb dit allemaal zien gebeuren op de Edible Schoolyard Garden van de Martin Luther King Middle School in Berkeley. Ik heb de kinderen rond de picknicktafels op het schoolplein zien zitten en salades zien eten die ze zelf hadden verbouwd, met de meest beleefde manieren. Ze willen deze rituelen aan tafel. Ze vinden ze leuk. Ik heb probleemkinderen die een tweede kans kregen en in de tuin mochten werken, zo zien veranderen door de ervaring dat ze terugkeren naar de King School om als mentor op te treden voor de nieuwe leerlingen. De Edible Schoolyard creëert dat soort helderheid – en de potentie ervan ligt in de vermenigvuldiging van deze openbaringen van verantwoordelijkheid, op school, twee of drie keer per dag.

Wat we nu doen, is modellen en demonstratieprojecten bouwen, zoals The Edible Schoolyard, om te bewijzen dat dit soort ervaringsgericht onderwijs echt een haalbaar initiatief is. In Berkeley staan ​​we op het punt het schoolmaaltijdprogramma van een heel schooldistrict, met meer dan zeventien scholen en meer dan 10.000 leerlingen, te transformeren, in samenwerking met het schoolbestuur, het Children's Hospital Oakland Research Institute, het Center for Ecoliteracy en de Chez Panisse Foundation. Dit is een revolutionaire manier van denken over eten op scholen – het is wat ik een Heerlijke Revolutie noem.

Wendell Berry schreef dat eten een agrarische handeling is. Ik zou ook zeggen dat eten een politieke handeling is, maar dan zoals de oude Grieken het woord 'politiek' gebruikten – niet alleen in de betekenis van 'stemmen bij verkiezingen', maar in de betekenis van 'van, of met betrekking tot, al onze interacties met andere mensen' – van het gezin tot de school, de buurt, het land en de wereld. Elke keuze die we maken over eten is belangrijk, op elk niveau. De juiste keuze redt de wereld. Paul Cézanne zei: "De dag komt dat één enkele wortel, vers geoogst, een revolutie teweeg zal brengen." Laten we dus allemaal onze voedselbeslissingen in die geest nemen: laten we die wortel opnieuw geoogst hebben en onze keuze maken.